View Topic

Abuse/แจ้งลบ
ABUSE / แจ้งลบ
Your Email :
Why? !
Security Code

สมัครฟรีเวปบอร์ด | ลงประกาศ ซื้อ-ขายสินค้า | เปิดร้านค้าออนไลน์ฟรี | รับฝากเครื่อง Server
รับทำเว็บ | บริการสร้างเว็บไซต์ | ติดต่อลงโฆษณา


สารคดีเรื่อง "วันวานในวันนี้ของชายขายบริการ"...ชรินรัตน์ ขุนขำ เขียน ลุงรันโพส




สนามหลวงมีความหลากหลายมากมายอยู่ในสถานที่แห่งนี้ และหนึ่งในนั้น ก็คือผู้ชายขายบริการ จูน หรือชรินรัตน์ ลูกศิษย์ของผมคนหนึ่งจะพาเราไปพบกับเรื่องราวและชีวิตของผู้คนเหล่านี้กันครับ

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 22:57:10 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : ) เก็บกระทู้นี้ไว้ใน Bookmarkส่งกระทู้นี้ให้เพื่อนของคุณแจ้งลบกระทู้

ข้อความ 1

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสองสีที่มีใบหน้าตี๋และทรงผมที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีตามเทรนด์นิยม อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ขาเดฟ และรองเท้าผ้าใบ กำลังเดินเข้ามาที่ร้านขนมในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ยิ่งเขาเดินใกล้เข้ามามากขึ้นเท่าไร ร่องรอยแห่งความเสื่อมโทรมที่เริ่มปรากฏให้เห็นบนใบหน้าและร่างกายที่ซูบผอมลงไปมากก็เด่นชัดขึ้นเท่านั้น แม้ว่าจะมีแว่นกันแดดอำพรางสายตาของเขาอยู่ก็ตาม
“ขอโทษนะครับที่มาสาย พอดีบนทางด่วนมีรถชนไม่ขยับเลย” ชายหนุ่มคนดังกล่าวพูดพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามฉัน
ฉันยิ้มให้แทนคำพูด แล้วสบตากับเขาเต็มตาหลังจากที่เขาถอดแว่นกันแดดออก
ความเหนื่อยอ่อนฉายชัดในแววตา สายตาเราทั้งคู่ประสานกัน ทำให้ภาพในวันวานย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดของฉันอีกครั้งหนึ่ง



ย่านวังสราญรมย์ซึ่งเป็นสถานที่อันดับต้น ๆ สำหรับผู้คนที่ชอบสำเร็จความใคร่กับชายขายบริการจะนึกถึง เต็มไปด้วยบรรดาชายหนุ่มยืนกันตามจุดต่าง ๆ และจากข้อมูลที่ฉันได้มาจากอินเทอร์เน็ตก็ไม่ผิดไปจากที่ได้มานัก มีชายหนุ่มยืนอยู่หลายจุดมาก ฉันเดินทางไปเยือนสถานที่
ค้ากามเสรีกับเพื่อนสาวหนึ่งคนและเพื่อนชายสองคน
มุมถนนตรงทางเลี้ยวไปวังสราญรมย์ มีชายหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาดียืนกันอยู่ตรงเสาไฟฟ้าสองคน จากการแต่งตัวและการยืนเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง ทำให้ความรู้สึกของฉันบอกมาว่า เขาทั้งสองต้องเป็นหนึ่งในเป้าหมายที่ฉันต้องการพูดคุยด้วยในวันนี้อย่างแน่นอน และไม่รอช้า ฉันให้หน่วยกล้าตาย คือเพื่อนชายหนึ่งในสองคนเดินเข้าไปเจรจาในสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันยืนมองอยู่
ห่าง ๆ เห็นชายหนุ่มที่ฉันคาดว่าน่าจะขายบริการมองมาที่ฉันและเพื่อนอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน เขาพยักหน้ากับเพื่อนของฉัน และเดินตามออกมาที่โต๊ะนั่งตรงทางเลี้ยวมุมถนน
บรรยากาศยามเที่ยงคืนเศษ ๆ ย่านวังสราญรมย์ยังเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็น ‘คนกลางคืน’ เสียมากกว่า ฉันมองดูชายหนุ่มวัยรุ่นที่คิดว่าน่าจะอายุน้อยกว่าฉันกำลังก้าวขาเข้ามานั่งอย่างพินิจพิเคราะห์ หนึ่งหนุ่มนั้นนั่งตรงข้ามกับฉัน เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสองสี ใส่เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ธรรมดา ใส่สร้อยเงินที่คอยาวลงมาประมาณเกือบถึงหน้าท้อง ผมของ

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 22:58:27 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ข้อความ 2

เขาตัดทรงรากไทรยอดนิยมของวัยรุ่นชายทั่วไปแล้วเซ็ตให้ตั้งขึ้น หน้าตาของเขาตี๋ตามเทรนด์นิยม ยิ่งเพ่งพินิจเด็กหนุ่มตรงหน้า คำถามมากมายที่เกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำอยู่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของฉัน เพื่อนสาวที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้างๆฉัน โดยที่ถัดไปจากเธอนั้น เป็นน้องผู้ชายอีกคนที่รูปร่างไม่สูงเท่าคนแรก ออกจะตัวเล็กเสียด้วยซ้ำ ดูผอมบาง ผิวคล้ำสนิท หน้าตาจิ้มลิ้ม กิริยาอากากระตุ้งกระติ้ง โชคดีที่โต๊ะที่เราเลือกนั่งเป็นวงกลมทำให้การสนทนาเข้าถึงกันได้ทั่วทุกคน
เมื่อเราทั้งสี่คนนั่งลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อนชายสองคนที่มาด้วยกันกับฉันขอปลีกตัวไปโทรศัพท์และเป็นการเปิดโอกาสให้ฉันได้คุยกับชายหนุ่มสองคนตรงหน้าอย่างเต็มที่ แต่เพื่อนชายของฉันก็ไม่ได้ไปไหนไกลนัก ยังยืนมองฉันและเพื่อนสาวอยู่เป็นระยะ ๆ และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาทำมาหากินของน้องทั้งสอง ฉันจึงเริ่มยิงคำถามที่เป็นข้อกังขาสำหรับฉัน และต่อจากนี้ไป ฉันขอเรียกชายหนุ่มใบหน้าตี๋อินเทรนด์นี้ว่า ‘ต้า’ และเรียกชายหนุ่มที่มีกิริยาอาการ
กระตุ้งกระติ้งว่า ‘แอล’
ต้าเล่าว่าเขากับแอลทำงานนี้มาได้เดือนเศษๆแล้ว มีคนพูดต่อๆกันมาว่ามีอาชีพนี้ทำอยู่ที่ย่านนี้เลยลองมาทำดู และในระหว่างต้ากำลังเล่าเรื่องราวของเขาและเพื่อนออกมา ไม่ไกลกันนักฉันเห็นเด็กสาวที่คาดว่าวัยของพวกเธอไม่น่าจะเกินม.ต้น เพราะผมของพวกเธอทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ตรงขอนไม้ไม่ไกลจากที่ที่ฉันนั่งนัก สั้นพอดีกับติ่งหู พวกเธอส่งเสียงแซวหนึ่งในบรรดาเพื่อนชายของฉันที่เดินไปโทรศัพท์บริเวณนั้น ต้ามองตามสายตาของฉัน แล้วหันกลับมายิ้มให้ราวกับจะบอกว่า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเป็นเรื่องปกติ
“ช่วยเล่าถึงการทำงานของทั้งสองคนให้พี่ฟังหน่อยได้มั้ยคะ” ฉันถามออกไปพร้อมกับมองหน้าของทั้งสองสลับไปมา แต่ก็ไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มอย่างมีไมตรีให้กับชายหนุ่มทั้งสอง และไม่ได้มองไปที่เด็กสาวที่ยังส่งเสียงแซวเพื่อนชายของฉันไม่เลิก
ชายหนุ่มทั้งสองพยักหน้า แล้วแอลก็เล่าให้ฉันและเพื่อนสาวที่นั่งฟังด้วยอาการของ
‘ผู้ฟังที่ดี’ ฟังว่า ในแต่ละคืนถ้าลูกค้าเยอะหน่อยก็จะได้หลายพัน รวมแล้วถ้าเป็นเดือนจะตกอยู่ที่ประมาณ40,000-50,000 บาท โดยที่ตัวเขาเป็นฝ่ายเรียกราคาเอง ส่วนจะไปที่ไหนอย่างไร อันนี้ลูกค้าเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ และเมื่อฉันถามถึงแขกที่มาใช้บริการส่วนใหญ่ว่าเป็นเพศอะไร แอลบอกว่า มีทั้งผู้หญิง เกย์ ผู้ชาย หมดทุกเพศ ถ้าเป็นผู้หญิงก็จะวัยประมาณยี่สิบปลาย ๆ และส่วนใหญ่เลยจริง ๆ กลุ่มที่ใช้บริการจะเป็นผู้ชายกับเกย์มากกว่า ฉันถามน้องทั้งสองว่า มีเกณฑ์เลือกลูกค้าอย่างไร แอลบอกว่า ก็รับหมด ไม่เลือกอะไรมาก แต่บางอย่างถ้าลูกค้าขออะไรที่มันมากเกินไป แล้วตัวเขาทำไม่ได้ เขาก็จะปฏิเสธดี ๆ ซึ่งที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาอะไร
ฉันถามน้องทั้งสองอีกว่า ในคืน ๆ หนึ่งเคยรับมากที่สุดกี่คน ต้าตอบว่า 5-6 คนได้ แต่ส่วนมากจะเป็นวันเสาร์ อาทิตย์ เสียมากกว่า เพราะเป็นวันหยุดของแขกที่มาใช้บริการส่วนใหญ่ ฉันถามต่อไปอีกว่า แล้วคนเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเราขายหรือไม่ขาย แอลตอบว่า เขารู้ด้วยตัวเอง ต้าเลยเสริมว่า บางทีเราสองคนยืนอยู่ คนที่จะมาใช้บริการก็จะจอดรถถามว่า ขายหรือเปล่า

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 23:00:31 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ข้อความ 3

ฉันปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมเราทั้งสี่อยู่พักหนึ่งหลังจากฟังเรื่องราวการทำงานของชายหนุ่มทั้งสอง และเพื่อไม่ให้ความเงียบกลายเป็นความอึดอัด ฉันจึงเริ่มคำถามชุดต่อไปทันทีหลังจากนึกขึ้นได้ว่า น้องทั้งสองอายุน้อยกว่าฉัน และตอนนี้หูของฉันก็แว่วเสียงของเด็กสาวกลุ่มนั้นกำลังตะโกนเสนอราคาให้กับชายหนุ่มที่เดินเข้าไปใกล้เธอ ซึ่งแน่นอนว่า ชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่เพื่อนฉันที่เดินกลับมาอยู่ในระยะสายตาของฉันแล้ว
“เรียนหนังสือกันอยู่รึเปล่าคะ” ฉันถามและยิ้มให้ชายหนุ่มทั้งสองคน
“เรียนครับ เรียนพาณิชย์” ต้าตอบ
“ใช่ครับ เราเรียนปวส.กันแล้ว” แอลเสริม
ในขณะที่กำลังฟังคำตอบของน้องทั้งสองคน สายตาก็เหลือบแลไปเห็นว่า มีเด็กสาวหนี่งในสี่เดินออกไปกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เธอหันหน้ามาทำนิ้วเป็นสัญลักษณ์กับเพื่อนอีกสามคนที่ฉันแปลความหมายได้ว่า ‘โอเค’
ฉันเบือนความสนใจจากสิ่งที่เห็นและกลับมาที่คำถามต่อไป ฉันรอคำตอบแบบจ้องตากับต้าและแอล ทั้งสองไม่หลบสายตาของฉันแม้แต่นิดเดียว แอลเล่าให้ฉันฟังว่า
ทั้งเขาและต้าต่างก็มีปัญหาเรื่องเงินกับทางบ้าน เลยตัดสินใจที่จะออกมาหาเงินเรียนด้วยตัวเอง แต่ปัญหาอะไรนั้นพวกเขาขอสงวนไว้เป็นสิทธิส่วนบุคคล ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้คาดคั้นอะไร แอลเล่าต่อไปว่า คงจะทำอาชีพนี้ต่อไปอีกไม่นาน เพราะโดนปล้นบ้าง ตีบ้าง อันตรายมันมาหลายรูปแบบ ถ้าจะทำตรงนี้ต้องรู้ให้รอบ ๆ เข้าไว้ บางทีภัยที่ว่าก็อาจจะมาในรูปของเด็กแว๊นต์ จะมากันเป็นกลุ่ม ๆ พวกนี้จะจอดรถแล้วทำทีเป็นขอเศษตังค์ แล้วก็เอาไปหมดเลย บางทีก็โดนแว๊นต์ตี เวลาที่เห็นว่าแว๊นต์เริ่มวนเวียนให้รีบหนีก่อน แอลเล่าด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่นพรึง และคำตอบนี้ทำให้ฉันอดที่จะเหลียวซ้ายแลขวาไม่ได้ และก็ต้องโล่งใจเมื่อมองไปยังท้องถนน แล้วเห็นว่ามีแค่รถราธรรมดาทั่วไปวิ่งสวนไปมาเท่านั้น
แต่แล้วอยู่ ๆ ฉันก็นึกถึงสิ่งที่ฉันเคยอ่านเจอในอินเทอร์เน็ต นั่นก็คือ อาชีพโฮสต์ หรือจะพูดให้เข้าใจความหมายกันง่าย ๆ หน่อยก็คือ เด็กดริ๊งที่เป็นผู้ชาย ฉันนึกไปถึงโฮสต์แล้วอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าทำอาชีพโฮสต์น่าจะปลอดภัยมากกว่าที่ทั้งสองกำลังทำอยู่ตอนนี้หรือเปล่า จึงถามออกไปว่า
“น้องรู้จักอาชีพโฮสต์กันมั้ยคะ”
“เคยทำครับ” แอลตอบกลับฉันมาทันทีโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา
“เคยทำเหมือนกันครับ” ต้าตอบสมทบกับแอล
“โฮสต์กับที่เราทำอยู่ตอนนี้มันมีความต่างกันมากน้อยแค่ไหนคะ”
“โฮสต์คุ้มครองดีกว่าครับ ไม่ต้องเร่ร่อน แต่ถ้าที่พวกผมทำอยู่ตอนนี้มันมีปัญหากันง่าย ปัญหาแย่งลูกค้ากันบ้างล่ะ มีเจ้าถิ่นบ้างล่ะ หรือไม่ก็โดนปล้นโดนตี แต่เงินตรงนี้มันดีกว่าไงครับ คือเราได้เลยตรง ๆ ไม่ต้องหักให้กับร้านที่เรานั่ง ” ต้าตอบโดยมีแอลนั่งพยักหน้าตามเป็นระยะ ๆ

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 23:01:25 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ข้อความ 4

หลังจากความเงียบเริ่มเข้าครอบคลุม มีเสียงของเด็กสาวกลุ่มเดิมกรี๊ดกร๊าดกันขึ้นมา ฉันและบุคคลในวงสนทนาทั้งหมดหันไปมองตามเสียง สายตาเจอเข้ากับภาพของเด็กสาวทั้งสามเดินตามชายหนุ่มหนึ่งคนที่เดินนำพวกเธอไปที่รถยนต์คันหรู แอลส่ายหน้าและขอตัวลุกออกไปจาก
วงสนทนาก่อน เพื่อจะไปทำงาน เขายิ้มให้ฉันและเพื่อนสาวก่อนจะเดินออกไป และเมื่อเขาเดินจากไปแล้ว ฉันมองตาม เห็นว่าเขาไปยืนอยู่ตรงตำแหน่งเดิม ดูนาฬิกาที่ข้อมือและพยักหน้ากับต้าราวกับจะบอกว่า ‘ได้เวลาต้องทำงานอย่างจริงจังแล้ว’ ฉันหันหน้ากลับมาที่วงสนทนา ต้าระบายยิ้มอ่อน ๆ ให้ฉัน ฉันยิ้มตอบอย่างเข้าใจ...

ชายหนุ่มตรงหน้าเริ่มกินขนมที่สั่งมาอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วๆไป ก่อนที่จะเข้าเรื่องที่เขาอยากจะเล่าทิ้งทวนก่อนที่จะก้าวเข้าสู่อาชีพใหม่ ที่เขาได้เลือกด้วยตัวของเขาเอง
หลังจากกินขนมนมเนยเป็นที่อิ่มหนำสำราญแล้ว ต้าได้เริ่มเล่าเท้าความไปถึงชีวิตที่อยู่ในอาชีพขายบริการทางเพศ เขาบอกกับฉันว่า ตอนนี้เขากำลังรักษาตัวอยู่ ไม่ได้ติดโรคจากการขายบริการร้ายแรงอะไร เขาว่า คนเราตอนกลางคืนคือเวลาพักผ่อน แล้วตัวเขาเองไม่ได้พักเลย แล้วก็มีช่วงที่รับงานถี่ๆ สภาพอากาศก็ปรวนแปรทำให้เริ่มป่วยกระเสาะกระแสะ ถ้ายังทำต่อไปเห็นทีจะไม่ไหว แล้วสักวันพ่อแม่ก็คงจะรู้ในที่สุด
“ของเล่นหรือรถยนต์มันยังซ่อมได้ แต่ร่างกายของเรามันซ่อมไม่ได้ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็คือไปเลย มันเอากลับมาไม่ได้แล้ว” ต้าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
เขาได้เล่าต่อว่าเมื่อตอนยังทำอาชีพขายบริการ เขาเองจะสวมถุงยางอนามัยตลอดเพราะกลัวเรื่องโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ส่วนทางลูกค้าเขาก็จะขอร้องให้ช่วยป้องกันด้วย จะได้ปลอดภัยทั้งสองฝ่าย แม้ว่าจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ป้องกันเลย
“เราบอกเขานะเรื่องถุงยาง แต่ก็ไม่เชิงบังคับ ขึ้นอยู่กับเค้า ถ้าคนมีสมองก็ยอมใส่ ไม่มีก็สดเลย” ต้าพูดด้วยน้ำเสียงและหน้าตาที่ดูเหมือนดูแคลนมนุษย์ที่มาใช้บริการอย่างหลัง
“เวลาผมเจอแบบสดๆนะพี่ ทำไม่เป็นสุขเลย ในใจนี่คิดตลอด กูจะเป็นมั้ยน๊า ระแวงสารพัด พอเสร็จปุ๊บ ผมรีบบึ่งไปโรงพยาบาลเลย รีบไปตรวจเลือดตรวจอะไรให้เรียบร้อย พอไม่เป็นก็โอเค รอดไปอีกหนึ่ง” และจากคำบอกเล่าของเขาทำให้ฉันนึกสะกิดใจแปลกๆ และเหมือนเขาเองจะอ่านความคิดจากสีหน้าของฉันได้ เขาหัวเราะน้อยๆก่อนจะพูดว่า
“ผมลืมบอกพี่ไป ผมเป็นเกย์นะ เมื่อสี่เดือนก่อนผมปล่อยให้เพื่อนพูดกับพี่ซะเป็นส่วนใหญ่ ก็เลยตามเลยไม่รู้จะบอกพี่ยังไงและพูดตรงๆว่าตอนนั้นบรรยากาศมันอึดอัดบอกไม่ถูก เลยปล่อยให้เพื่อนจ้อไปเลย วันนี้ไหนๆผมก็จะหลุดจากอาชีพนี้แล้ว ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง มีอะไรพี่ถามผมได้ตรงๆเลยครับ” เขาบอกพร้อมกับยิ้มให้ฉันพร้อมประกายตาที่ยังมีแววขบขันอยู่ในนั้น ฉันอึ้งแต่ก็ยังยิ้มแบบเสร่อๆไปให้เขา ก่อนจะตั้งสติถามเขาต่อถึงเรื่องเพศที่สาม

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 23:02:51 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ข้อความ 5

ต้าบอกว่าเขารู้ตัวว่าชอบอะไรสวยๆงามๆตั้งแต่เด็กๆแล้ว แต่ที่เป็นเกย์ไม่ใช่เพราะที่บ้านมีพี่สาว คิดว่าน่าจะเป็นเพราะการสั่งสอนของพ่อกับแม่ที่คอยอบรมให้เรียบร้อยอยู่ในกรอบ จนทำให้ดูนุ่มนิ่มไป แต่ยังไงเสียเขาก็ย้ำว่าเขาไม่ใช่กระเทยจ๋าอย่างแน่นอน
“กระเทยกับเกย์นี่ต่างกันนะพี่ ผมชอบอะไรสวยๆงามๆ ชอบแต่งตัวจริง แต่ชอบแต่งตัวอย่างผู้ชาย อยากมีกล้าม ใช้เครื่องสำอางค์บ้าง แต่เป็นเครื่องสำอางค์สำหรับผู้ชาย ไม่ได้อยากมีนม หรือต้องไปดัดลอนผมให้ฟูๆ และที่สำคัญผมไม่ชอบพกกระจกบานใหญ่” ต้าว่าพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
ความเงียบเข้ามาครอบคลุมไม่ถึงหนึ่งนาที ต้าก็เปลี่ยนหัวข้อการสนทนากลับเข้าสู่เรื่องที่คุยค้างไว้ในเรื่องงานของเขา เขาบอกว่า
“ผมจะรับแต่ลูกค้าผู้ชายเท่านั้นแหละ ผู้ชายแท้ๆกับเกย์”
“ผู้ชายแท้ๆก็มาใช้บริการเหรอ” ฉันถามด้วยความสงสัยจากใจจริง
“ครับพี่ เค้าเบื่อผู้หญิงชั่วคราวอยากลองอะไรแปลกๆน่ะ แต่เค้าชายแท้จริงๆนะครับ"
ต้าเล่าว่าเวลาที่เขามีเพศสัมพันธ์ เขาชอบที่จะเป็นฝ่ายรับมากกว่า โดยเขาเล่าให้ฉันฟังอย่างเมามันส์ว่า
“ผมอ่ะ พูดง่ายๆนะชอบที่จะ ‘โดนเอา’ มากกว่า ให้เป็น ‘คนเอา’ เพราะผมไม่ถนัด แต่จะให้เอาก่อนก็เอาได้นะ แต่ถ้าอย่างประเภทหน้าเหี้..ๆ ตัวดำๆ อันใหญ่ๆ แล้วมารบเร้า ผมก็หมดอารมณ์นะ แต่จะทำไงได้ล่ะ เค้าให้เงินมา เราก็ต้องทำ เพราะมันคืองาน แต่มันก็ไม่เลวร้ายอย่างนั้นเสมอไปหรอก เงินผมเข้ามาดีเพราะผมเป็นคนดูดเก่ง เลียเก่ง ลูกค้าบางคนติดใจเค้าก็ให้เงินพิเศษ มันมีทั้งคนที่ผมก็ติดใจเค้า ส่วนเค้าก็ติดใจผม แต่ก็ไม่ได้ให้ฟรีนะพี่ เรายังคิดเงินเค้าอยู่ เพราะมันเป็นงาน ถ้าพวกฟรีๆก็ต้องอย่างแฟนงี๊เราให้ฟรี หรือคนรู้จักบางคนก็ได้นะ คือเหมือนเรื่องเซ็กซ์กับความรักมันคนละอย่างกันเลยนะ ความรักที่มาพร้อมกับเซ็กซ์มันก็จะเป็นอีกอารมณ์หนึ่ง เป็นอารมณ์ที่เราต้องการเค้าเท่านั้นอะไรทำนองนี้ ในขณะเดียวกัน ถ้าเป็นแค่อยากมีเซ็กซ์ธรรมดา หรือพูดง่ายๆก็คือ อยากโดนเอา จะเป็นกับใครก็ได้ ขอให้ได้เอาเท่านั้นเอง ” เขาพูดพร้อมกับสบตาฉัน ฉันยิ้มแหยๆให้เขา แล้วเสมองไปรอบกาย บรรยากาศรอบข้างเป็นไปแบบสบายๆ มีเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆในร้านขนมเล็กๆแห่งนี้ ผู้คนบางตา ฉันกับต้าอยู่ในมุมสงบของร้าน แต่ฉันแอบสังเกตเห็นว่ามีชายหนุ่มที่ยืนขายไอศกรีมอยู่ไม่ไกลกันจากโต๊ะที่ฉันกับต้านั่ง จ้องมองมาทางฉันกับต้าเป็นระยะ แต่ในเมื่อยังไม่มีคำตอบใดๆว่าเขามองมาที่โต๊ะของฉันทำไม ฉันจึงเบนความสนใจกลับมาที่บุคคลตรงหน้าต่อ
ฉันถามถึงเรื่องแฟนของเขา ต้าบอกว่า แฟนเขาก็เป็นเกย์ด้วยกันแต่ไม่รู้ว่าเขาทำงานแบบนี้ พ่อแม่ด้วย บุคคลทั้งสามนี้รู้ว่าเขาทำงานกลางคืนแต่เป็นงานในผับบาร์ทั่วๆไปไม่ใช่งานขายบริการ จะมีก็แต่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงแล้ว เขาทำอะไรอยู่

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 23:05:05 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ข้อความ 6

เมื่อถามถึงรายได้ ว่าเขาแบ่งสันปันส่วนอย่างไรกับเงินที่ได้มา ต้าบอกว่า เขาจะแบ่งเงินเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือให้พ่อแม่ และอีกส่วนหนึ่งเป็นค่าเล่าเรียน ตอนนี้ก็เรียนกศน.ปีสุดท้ายแล้ว เขาอยากจะเรียนให้จบ อยากเรียนต่อมหาวิทยาลัยมีงานดีๆทำ อยากที่จะเป็นโปรแกรมเมอร์ในอนาคต เขาอยากทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจในตัวของเขาบ้าง
“ผมคิดอยู่ตลอดว่า ผมจะทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวผมให้ได้ แต่มันไม่ใช่แค่จะ ผมต้องทำ และมันต้องสำเร็จด้วย” เขาพูดอย่างมุ่งมั่นและเล่าต่อไปว่า
“เมื่อคืนนี้เอง แม่ผมบอกกับผมว่า ให้ผมหางานทำจริงจังได้แล้ว ดึงความสามารถที่มีอยู่ออกมาให้หมด ผมนั่งคิดหนักเลย ถามตัวเองว่า เราทำอะไรได้บ้าง ถามตัวเองอยู่นาน สุดท้ายก็ได้คำตอบว่า ผมพูดภาษาอังกฤษได้ ทำไมไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ ผมจึงตัดสินใจเริ่มงานเป็นไกด์พิเศษ จะเริ่มงานพรุ่งนี้วันแรก ที่มาของการได้เป็นไกด์พิเศษนี้ มันมาจากว่า ผมเล่นเน็ต เล่นแชท แล้วไปเจอฝรั่งคนหนึ่ง เค้าอยากได้คนพาเที่ยว แล้วเค้าจะให้เงิน ผมเลยจะอาสาพาเที่ยว เพราะจะได้อะไรใหม่ๆ ได้ฝึกภาษาให้ดีขึ้น ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น” ดวงตาที่ดูเหนื่อยล้าของต้าดูสดชื่นขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงอาชีพใหม่ของเขา
และก่อนที่ฉันหรือต้าจะทันได้พูดอะไรออกมา ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงมุมของร้านขายไอศกรีมได้เดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะฉันและต้าทันที เขาไม่ได้มาตัวเปล่า ในมือข้างที่ประชากรส่วนใหญ่ถนัดในการเขียนหนังสือ ถือไอศกรีมโคนเล็กๆมาด้วยโคนหนึ่ง ฉันกับต้าเงยหน้ามองผู้มาเยือนด้วยดวงตาที่แสดงถึงคำถาม
“ลองชิมดูนะครับ เผื่อว่าจะสนใจ” บุรุษหนุ่มผิวสองสี ดวงหน้าคมกริบเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม พร้อมกับยื่นไอศกรีมมาที่ฉัน ฉันรับไอศกรีมมาอย่างงงๆ บุรุษนิรนามยิ้มให้ฉัน แล้วเดินจากไปที่มุมเดิมของเขา เพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ฉันและต้ามองไอศกรีมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แล้วเราก็สบตากัน ฉันกับเขาหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
และก่อนที่บทสนทนาระหว่างฉันและต้าจะจบลง ต้าได้ฝากบอกมายังทุกๆคนว่า
“สำหรับคนที่รวยอยู่แล้ว ถ้าคุณอยากทำอาชีพขายบริการเพราะรักสนุก คุณอย่าทำดีกว่า มันไม่ใช่อาชีพที่น่าชื่นชมยกย่องแม้แต่น้อย เป็นอาชีพที่ปิด สังคมไม่ให้การยอมรับ สิ่งที่ทุกคนควรทำมากที่สุดก็คือ ทำยังไงก็ได้ที่จะให้พ่อกับแม่ภูมิใจ ขอให้มันเป็นงานที่สุจริตพ่อกับแม่ของคุณก็ดีใจมากมายแล้ว”
เรื่องราวการขายบริการทางเพศของเด็กหนุ่มคนหนึ่งได้ปิดฉากลง และกำลังก้าวเข้าสู่ทางเดินชีวิตใหม่ที่ดีกว่า หนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร สุดแต่ใครจะคาดเดา ฉันก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาจะมีทางเดินชีวิตที่สดใส ทิ้งอดีตไว้ที่สุดปลายทางของความทรงจำ.......

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 23:06:32 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ข้อความ 7

ขอขอบคุณ
-หนังสือ "บางสิ่งที่ไม่เคยหวนกลับ" ของค่ายสารคดี โครงการค่ายนักเขียนสารคดีครั้งที่ 5
-ภาพประกอบสารคดีจากhttp://www.2how.com/user/index.php?id=34824&list=topic&blogname=chairitimjaroen&page=1

โดย รัน [7 ม.ค. 2554 , 23:09:59 น.] ( IP = 115.87.63.66 : : )

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น
จาก : *
Code :
กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน *
อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง
Your Photo : ไม่เกิน 150KB
ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี
บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี!
รายละเอียด :
Icon Toy
Special command
Register User
Login User

* *
กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว.... 

คำเตือน
  • การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด