ยินดีต้อนรับค่ะ

[font color=โค๊ดสี]ข้อความ[/font]
Abuse/แจ้งลบ
ABUSE / แจ้งลบ
Your Email :
Why? !
Security Code

สมัครฟรีเวปบอร์ด | ลงประกาศ ซื้อ-ขายสินค้า | เปิดร้านค้าออนไลน์ฟรี | รับฝากเครื่อง Server
รับทำเว็บ | บริการสร้างเว็บไซต์ | ติดต่อลงโฆษณา


ประสบการณ์ในการถอดจิตครั้งแรกของข้าพเจ้า




เมื่อบ่ายวันหนึ่งของปลายเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสกำหนดลมหายใจ อย่างไม่มีใครมารบกวนทั้งร่างกายและจิตใจ จิตใจปลอดโปรงยิ่งนัก ก็กำหนดลมหายใจ อย่างที่เคยทำมา พร้อมกับการบริกรรมคาถา จิตก็มิได้รวมตัวแต่อย่างไร แต่ก็ทำไปอย่างตั้งใจ เบาๆ คือ ไม่เคร่งเครียดอะไร คิดว่า ได้ก็ช่างไม่ได้ก็ช่าง เพราะเคยได้พูดคุยกับพระหลายหนท่านก็เตือนผมเสมอว่า ผมไปบังคับลมมากเกินไป มิได้กำหนดลมตามความเป็นจริง อาการอึดอัดก็จะเกิดขึ้น ซึ่งผมก็พยายามลดละ อาการบังคับลมเช่นนั้น การภาวนา ก็เป็นไปอย่างราบรื่นมากขึ้น การกำหนดลมในช่วงบ่ายนี้ ทำได้ประมาณ 3-4 ชั่วโมง ทำในทุกอิริยาบถ ไม่ว่าจะเป็นเดิน นั่ง นอน และแม้กระทั่งช่วงดูหนัง หรือพูดคุยกับ คนรอบข้าง ในขณะที่ เขาพูด หูเราก็ฟังไป แต่ใจเราก็จับลมหายใจพร้อมกับภาวนาไปเรื่อยๆ ไม่หยุด หากมีการพลั้งเผลอ ไปบ้าง เมื่อระลึกได้ ก็จะกำหนดลมหายใจต่อ









โดย กวางน้อย [4 ก.ย. 2547 , 17:33:11 น.] ( IP = 203.51.96.88 : : ) เก็บกระทู้นี้ไว้ใน Bookmarkส่งกระทู้นี้ให้เพื่อนของคุณแจ้งลบกระทู้
[ 1 ] [ 2 ][ 3 ][ 4 ]

ข้อความ 1

ตกเย็นก็ออกไปทานข้าวข้างนอกบ้าน ในช่วงนี้จำได้ว่าไม่ได้กำหนดลมแต่อย่างไร ด้วยเพราะขาดความชำนิชำนาญในการภาวนา เมื่ออยู่ในที่สาธารณะ พูดได้ว่า ยังไม่มีความคล่องตัวตามคำสั่งสอนของหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลังจากอาบน้ำเสร็จก็นอน ในช่วงการนอนนั้น ผมก็ได้เริ่มจับลมและภาวนาต่อ โดยอัตโนมัติ ที่พูดว่า โดยอัตโนมัตินั้น ด้วยเพราะว่า ไม่ได้คิดหรือว่าตั้งใจ ที่จะภาวนาเลย แต่เมื่อหัวถึงหมอน จิตก็เริ่มจับลมเอง จำได้ว่า เริ่มนอนไปตอนประมาณตี 2 มารู้สึกตัวอีกทีรู้สึกเหมือนกับว่า มีเงาดำๆ พุ่งมาหาที่ตัวผมอย่างรวดเร็ว และมายืนอยู่ใกล้ๆ ในใจก็เกิดกลัวเล็กๆ ว่าเอะเป็นผีมาแกล้งหรือเปล่า เพราะตอนนี้เริ่มขยับตัวไม่ได้แล้วรู้สึกว่า ตัวแข็งๆทื่อๆชอบกล พยายามลุกก็ลุกไม่ขึ้น ขยับแขนก็ขยับไม่ได้ พอรู้สึกถึงอาการนี้สักพัก จิตก็วางเฉย แต่เริ่มจับลมหายใจอีกครั้ง ชั่วอึดใจเดียวก็รู้สึกว่า เราเหมือนหลุดออกจากร่างกายเราเอง และเห็นตัวเราเองนอนอยู่ที่เตียง

โดย กวางน้อย [4 ก.ย. 2547 , 17:33:40 น.] ( IP = 203.51.96.88 : : )

ข้อความ 2

ในขณะที่ผมเห็นตัวเองนอนอยู่ที่เตียงนั้น ความลังเลยสงสัยก็เกิด พร้อมความกลัว ไม่รู้ว่ากลัวอะไร แต่ก็รู้สึกว่ากลัว ในช่วงนี้รู้สึกได้ชัดว่า จิตเรากลับเข้าร่างแนบสนิทเหมือนเดิม

ในตอนนั้นใจเราอยากทำได้อีก จึงเริ่มจับลมภาวนาขึ้นทันที เพราะความที่เรารู้ชัดว่านั่นคือการถอดจิตออกมาเป็นครั้งแรก และอยากให้ได้อีกครั้งในคืนนั้นเลย แต่จิตหนึ่งก็บอกกับตัวเองขึ้นมาทันทีว่า ความอยากนั้นคือกิเลสตัวหนึ่งที่จะขัดขวางเราให้เราทำไม่ได้ จงปล่อยวางเสีย อย่าไปอยาก เมื่อจิตสอนจิตตัวเองเช่นนี้ ก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะพยายามถอดจิตอีกครั้งในคืนนั้น ได้แต่ภาวนาต่อจนหลับไป

สิ่งที่ผมนำมาเล่าสู่กันฟังในที่นี้ มีจุดประสงค์ใหญ่ คือต้องการเป็นกำลังใจ ให้กับพี่ๆน้องๆ ที่ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติธรรม แต่ยังไม่เห็นผล ขอให้ตั้งใจทำกันต่อไปอย่าได้ท้อถอยโดยเด็ดขาด คำสอนของ หลวงพี่เล็ก สุธัมมปัญโญ ก้องอยู่ในหัวผมอยู่ตลอดเวลาในช่วงนี้ว่า การปฏิบัติธรรมเพื่อฆ่ากิเลสนั้น เปรียบเสมือน

“การพายเรือทวนน้ำ หากหยุดเมื่อไหร่ นั่นหมายถึง การถอยหลังอย่างไม่ต้องสงสัย”

ท่านกล่าวย้ำไว้เสมอว่า เหนื่อยเราก็ต้องทำนะลูก อย่าไปท้อ ในเมื่อถ้าเรารู้แน่ชัดอย่างนี้แล้วว่า การเกิดเป็นทุกข์ พระนิพพานเป็นที่สุดแห่งกองทุกข์ แล้วเราก็รู้ชัดอีกว่า การปฏิบัติธรรมเช่นนี้จะทำให้เราพ้นทุกข์ได้ เหตุไฉนเราจึงไม่พยายามทำให้ดีที่สุดเล่า

ขอให้พี่ๆน้องๆทุกๆท่าน ที่ได้เข้ามาอ่านกระทู้ของผมนี้ จงมีกำลังใจในการปฏิบัติธรรมกันต่อไปอย่าได้หยุดนะครับ อย่าทำให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์

16 ปีที่ผ่านมา วันนี้เป็นวันที่ผมมีความภาคภูมิใจมากที่สุด หากนับตั้งแต่การเริ่มสนใจฝึกสมาธิ จนถึงการได้พบหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ หลวงพี่เล็ก การทำๆหยุดๆ ในช่วงแรก ทำให้ผมเสียเวลาไปโดยมิค่อยได้อะไร วันนี้และต่อไป การหยุดยั้งการทำความเพียรจะไม่มีแก่ผมอีกแล้ว

ขอให้ทุกๆท่านเจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไปครับ

โดย กวางน้อย [4 ก.ย. 2547 , 17:34:05 น.] ( IP = 203.51.96.88 : : )

ข้อความ 3

ยินดีและอนุโมทนาด้วยครับ

โดย เลือดหมูสีชมพู [4 ก.ย. 2547 , 21:20:13 น.] ( IP = 202.5.82.33 : : )

ข้อความ 4

ขอบคุณ ๆ กวางน้อยมากค่ะที่กรุณาเรียบเรียงประสบการณ์ในการปฎิบัติมาเล่าให้ทราบกัน
คุณกวางน้อยไปกราบหลวงพี่เล็กมาเเล้วหรือยังค่ะ...ส่วนพี่บัวก็จะพยายามต่อไปค่ะ

สวัสดีค่ะคุณเลือดหมูสีชมพู ขอขอบคุณมากที่กรุณาเลี้ยงอาหาร ๆ อร่อยมากเลยค่ะ ( เสียดายอยากทานอีกแต่ท้องจุได้แค่นี้เอง วันหน้าจะล้างท้องก่อนไปนะคะ อี้...) และก็ขออนุโมทนาในกุศลธรรมความดีที่คุณเลือดหมูได้ทำมาแล้วทั้งหมดค่ะ และก็ขออุทิศผลบุญที่ได้กระทำมาแล้วทั้งหมดนี้จะพึงมีแก่บัวแล้วก็ขอให้น้องข้าวหอมมีเช่นกันค่ะ

โดย โกกนุท [5 ก.ย. 2547 , 10:17:15 น.] ( IP = 43.244.159.114 : : )

ข้อความ 5

แม่พลอยขอขอบคุณ และขออนุโมทนาด้วยค่ะ
และมีประสบการณ์มาเล่าสู่กันอีกนะคะ เพื่อที่จะเป็นกำลังใจแก่แม่พลอย และผู้ที่กำลังปฏิบัติหรือคิดจะปฏิบัติน่ะค่ะ


คุณเลือดหมูสีชมพูคะ อย่าลืมแม่พลอยด้วยนะคะ อิๆ
แม่พลอยอิจฉาคุณโกกนุทอยู่นี่น่ะค่ะ ได้กราบพระดี ๆ แถมทานอาหารอร่อย ๆ

โดย แม่พลอย [5 ก.ย. 2547 , 14:10:37 น.] ( IP = 219.197.4.230 : : )

ข้อความ 6

สวัสดีครับพี่ เลือดหมูสีชมพู พี่โกกนุท และพี่แม่พลอย ทุกๆท่านสบายดีนะครับ

ผมยังไม่ได้กลับไปเมืองไทยเลยครับ เพราะฉะนั้นยังไม่มีโอกาสไปกราบหลวงพี่เล็กหรอกครับ ได้แต่โทรคุยเอาแค่นั้นครับ ท่านก็เมตตามาก ตอบคำถามธรรมหลายครั้งหลายหน ทั้งๆที่ท่านก็มีงานยุ่งมาก เพราะหลายครั้งที่ผมโทรไปถามท่าน ท่านมักจะบอกว่า เดี๋ยวโยมโทรมาอีกทีได้ไหม ตอนนี้ยุ่งมาก

ขอให้พี่ๆทุกๆท่าน เจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไปนะครับ

โดย กวางน้อย [5 ก.ย. 2547 , 16:16:48 น.] ( IP = 203.51.98.55 : : )

ข้อความ 7

สวัสดีครับคุณอา เลือดหมูสีชมพู พี่บัว และแม่พลอย น้องกวางน้อย
ประสบการณ์อันน่าทึ่งมากครับ จะนำไปเป็นแบบอย่างในการฝึก
ขออนุโมทนาในการเผยแพร่ธรรมของทุกๆท่านอย่างยิ่งครับ

โดย น้ำใส [6 ก.ย. 2547 , 08:48:32 น.] ( IP = 202.133.132.204 : : )

ข้อความ 8

สวัสดีทุกท่านครับ
คุณแม่พลอยกลับมาเมืองไทยเมื่อไหร่บอกนะครับ มีร้านอร่อยอีกเยอะครับ คิดถึงนะครับ ช่วงนี้งานยุ่งนะครับ ทานข้าวกันได้แค่มื้อเดียวเองครับ เสียดายจริงๆครับ ว่าจะพาเที่ยวบ้านใหม่ แล้วโชว์ฝีมือทำน้ำส้มจี๊ดให้ทานนะครับ รับรองจะไม่ลืมครับ ยังไงไว้แก้ตัวคราวหน้าคร๊าบ แล้วก็ขอขอบคุณทุกท่านแทนข้าวหอมด้วยนะครับ

โดย เลือดหมูสีชมพู [9 ก.ย. 2547 , 10:54:03 น.] ( IP = 202.57.166.156 : : )

ข้อความ 9

เคยรู้สึกคล้ายๆ คุณกวางน้อยเหมือนกันค่ะ แต่ยังไม่หลุดออกไปทั้งตัว คือนั่งสมาธิอยู่ทำจิตเบาๆเหมือนกันภาวนาไปซักพัก ความรู้สึกมันเหมือนกับรู้สึกว่าร่างกายหายใจ แต่ไม่ใช่ตัวเราที่หายใจ เหมือเรานั่งมองดูมันหายใจ ซักพักรู้สึกเหมือนมือเราซ้อนกันอยู่ มือหนึ่งวางเฉยๆ ซึ่งเป็ฯอิริยาบทจริงๆของร่างกาย แต่อีกมือมันขยับได้ พยายามจะพุ่งจิตออกไปแต่มันไปไม่ได้ค่ะ มันก็ยักแย่ยักยันอยู่อย่างนั้น

โดย หน่อย - [21 ก.ย. 2547 , 17:07:27 น.] ( IP = 203.144.198.193 : : )

ข้อความ 10

ขออนุโมทนากับคุณหน่อยด้วยค่ะที่ทำสมาธิได้ถึงขั้นนี้...สาธุค่ะ

อ่านเรื่องของคุณกวางน้อยและของคุณหน่อยแล้ว อุ้ย....ดีจังเลย แล้วเราไปถึงไหนละเนี้ยะ มัวแต่นั่งจิ้มแป้นและวัน ๆ คิดถึงแต่จิตชั่วของคนอื่น ( แต่จิตตัวเองไม่ยักกะมองว่าชั่วเลยนิ ..)

เมื่อก่อนตอนที่นั่งก็จะมีอาการเหมือนคุณหน่อยหล่ะค่ะ คือมันเหมือนจะพุ้งไปจะหลุดไปนะ (ลุ้นแทบตาย ฮี้------- แต่ตอนนี้ไม่ได้นั่งแล้วค่ะเพราะเจ็บขาหัวเข่ามันปวดมากเวลานั่งนะคะ) แล้วได้มาฟังหลวงพี่...ท่านเทศไว้ท่านบอกว่า อย่าไปบังคับมัน ให้ทำไป ตามดูมัน ดูลมหายใจและกำหนดเรื่อย ๆ เดียวถึงเวลามันก็จะกระเด้งออกไปเองหล่ะ...เราอย่าไปยุ่งกับมัน ..ฯลฯ ทีนี้ละสนุกถ้ามันออกไปได้ ........(^-^;

ตอนนี้ก็พยายามต่อสู้กับสังขารและการเอาชนะจิตใจของตัวเอง แต่ร้อยทั้งร้อยแพ้มันอยู่เรื่อยสินะ ชั่งมันเห้อะ สักวันเราคงจะชนะมันบ้างหรอกน้า... ทำไงได้เกิดมาแล้วนะคะ ทุกคนมีหน้าของตัวเองที่ต้องทำและปฏิบัติเน้อ...


โดย โกกนุท [21 ก.ย. 2547 , 19:29:59 น.] ( IP = 43.244.159.170 : : )
[ 1 ] [ 2 ][ 3 ][ 4 ]

ขอเชิญแสดงความคิดเห็น
จาก : *
Code :
กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน *
อีเมล์ : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง
รูปภาพ : ไม่เกิน 150KB
ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี
บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี!
รายละเอียด :
Icon Toy
Special command
Register User
Login User

* *
กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว.... 

คำเตือน
  • การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
  • หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด