:: A U N T Y Fic V I W E ::
[FIC] ++Two Hearts7++ T&T
ขอโทษค่า!!!
หายไปเสียนานเลยต้องขอโทษจริงๆยังจำโยฮันกับฟิกเรื่องนี้ได้รึเปล่า
ตอนนี้สั้นก็สั้น เอ่อ...ไม่ขำด้วยจะหวานก็ไม่หวาน เราแต่งไม่ค่อยออกเลยอ่ะจ้าT_Tหลังจากจบ part นี้เราจะมุ่งไปที่คู่ครูสอนสังคมสุดหล่อกับครูสอนวิทยาศาสตร์สุดแสนขี้อาย Sho+Jun นะจ๊ะ ต้อนรับArashiซะหน่อย(ได้ข่าวว่าเค้ากลับไปนานแล้วไง) เอาเป็นว่าต้อนรับ concert ที่กำลังจะมาถึงก็แล้วกัน อิจฉาคนได้ไปรับอาราชิจริงๆโยฮันอยากเห็นพี่โชกับจุนตัวจริง
แต่ว่าเราก็ยังไม่ทิ้ง T&T ที่เป็นคู่หลักนะ วางใจได้อิอิ
เอาล่ะพล่ามมามากแล้ว เอาเป็นว่าไปอ่านเลยดีกว่า ตอนนี้ไม่ค่อยสนุกหรืออะไรติชมโยฮันมาได้เลยนะคะ สรุปก็คือ comment กันด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะโดย Yohan เองค่า!!! (Yohan) [12 ส.ค. 2549 , 16:38:05 น.] ( IP = 203.155.29.79 : : )
ข้อความ 1
Two Hearts
ตอนที่ 7 Understanding
พี่ชายเท่ที่สุดเลย โตขึ้นไปแล้วผมอยากจะเป็นอย่างพี่ชายที่สุดเลย
พ่อขอสั่งห้ามไม่ให้แกคุยกับพี่ชายแกที่โรงเรียนเด็ดขาดจิน! ลูกก็ห้ามคุยกับน้องชายนะฮิเดอากิ ภาพพจน์อาจารย์ดีๆอย่างแกจะตกต่ำเพราะเด็กเหลือขออย่างมันซะเปล่าๆ
ก็พ่อสั่งไม่ให้เราคุยกันไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องมาทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีหรอกนะ คนอย่างชั้นไม่นับว่านายเป็นพี่หรอก
ได้ยินข่าวลือของอาจารย์ทากิซาว่ารึเปล่า ที่เขาว่าอาจารย์ไม่คุยกับน้องชายเพราะว่ากลัวเสียภาพพจน์น่ะ
ผมก็ม่ายเชื่อหรอกน้า ว่าคนที่ยิ้มสวยแล้วก็อบอุ่นอย่างอาจารย์จาเป็นคนแบบน้านน่ะ ผมไม่เชื่อเด็ดขาดเลย
คำพูดที่ออกมาจากปากของคุณในวันนั้น ยังคงดังก้องอยู่ในหัวผม
ทั้งที่ผมคิดว่าคุณจะเข้าใจผมแท้ๆ
ซึบาสะ...โดย Yohan Nefia (Yohan)
ข้อความ 2
พี่ชายเป็นอะไรรึเปล่า น้องชายคนรองเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่กลับมาพี่ชายก็ซึมๆ แถมตาแดงๆอย่างนั้นสงสัยคงจะร้องไห้แน่ๆ แต่ว่าเรื่องอะไรล่ะ ยามะพีทรุดตัวลงนั่งข้างๆพี่ชายตัวเอง
ซึบาสะเป็นอะไรรึเปล่า อ้าว เจ้าปลาทองเข้ามาก่อนแล้วเหรอเนี่ย คาเมะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆซึบาสะเหมือนกัน
ทักกี้น้ำตาคลอ
ถ้าเค้ากับน้องชายมีความสุขอย่างนี้ ถ้าน้องชายของเค้ากับเค้า...
ซึบาสะ ร้องไห้อีกทำไมเนี่ย!!! เจ้าเต่าเริ่มโวยวาย ส่วนยามะพีหน้าเสีย ตั้งแต่พ่อกับแม่เสียไป ซึบาสะก็ดูแลพวกเขามาตลอด ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยหรือว่าลำบากแค่ไหนทั้งคู่ก็ไม่เคยเห็นน้ำตาของพี่ชายตัวเองเลย
ใครทำซึบาสะร้องไห้ บอกเค้ามาเลยจะยกพวกไปรุมให้นอนเตียงตลอดชีวิตเลย กำหมัดชูให้พี่ชายดู
พี่ชายอย่าร้องเลยนะ น้องชายทั้งสองพยายามปลอบ แต่หารู้มั้ยว่าคำพูดเหล่านี้มันทำให้เค้าร้องไห้มากขึ้น
ทักกี้ทำซึบาสะร้องไห้ใช่มั้ย ร่างโปร่งส่ายหัวแทนคำตอบ ความจริงถึงตอนนี้เค้าก็ยังหาเหตุผลที่ตัวเองร้องไห้ไม่ได้เลย เค้าร้องไห้เพราะอะไรกันนะ เพราะ
~กิ๊ง ก่อง~
ใครมาเนี่ย โทโมะอยู่กับซึบาสะไปก่อนนะโดย Yohan (Yohan)
ข้อความ 3
นี่มันอะไรกัน
มีครอบครัวบ้าๆที่พ่อห้ามให้พี่ชายกับน้องชายคุยกันเพราะกลัวว่าน้องชายที่ทำตัวเป็นเหลือขอจะทำให้ภาพพจน์ของพี่ชายที่เป็นอาจารย์แสนดีหม่นหมอง
คนที่ถูกพ่อแม่ยัดเยียดความฝัน โยนความหวังให้แบกรับ ต้องก้าวเท้าตามทางที่ถูกปูไว้ทั้งที่ไม่อยาก
คนอย่างทากิซาว่า ฮิเดอากิ ถูกเลี้ยงมาแบบไหน
เค้าไม่รู้เลย...
รู้เพียงแต่ว่า...มันต้องไม่ได้สวยงามอย่างภาพพจน์ของเจ้าตัวแน่ๆ
อะไรกันเนี่ย...
รู้ตัวอีกที เขาก็มายืนอยู่ที่หน้าบ้านของตัวเอง บ้านของอิมาอิ ซึบาสะ...
สวัสดีอิมาอิคุง ยิ้มเจื่อนๆให้คาเมะที่ทำหน้าเหมือนจะฆ่าเค้าอยู่แล้ว น้องเค้าทำหน้าอย่างนี้แล้วน่ากลัวจริงๆ ครูมาหาเอ่อ...ซึบาสะน่ะ
ซึบาสะเค้าไม่ว่างจะพบใครตอนนี้
แต่ว่า... ถ้าเป็นยามะพีออกมาเปิดประตูอะไรๆมันคงง่ายกว่านี้นะเนี่ย
จารย์กลับไปก่อนเหอะ ซึบาสะไม่ว่างจะพบใครตอนนี้ ปิดประตูใส่หน้าดังปัง ซึบาสะเกาหัวแกรกๆ เค้าควรจะทำยังไงดีเนี่ยโดย Yohan (Yohan)
ข้อความ 4
ใครมาเหรอคาเมะ
เซลล์ขายของน่ะ ไล่กลับไปแล้ว ยามะพีพยักหน้าเข้าใจโดยที่ไม่ซักไซ้อะไรต่อ
พี่...อ่า...ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ที่ร้องไห้ก็เพราะ เอ่อ...เครียดเรื่องที่โรงเรียนนิดหน่อยเท่านั้นแหละ ทักกี้พูดออกมา
เหรอ...งั้นซึบาสะไปกินข้าวดีกว่า เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำด้วยกัน แล้วเดี๋ยววันนี้โทโมะจะนอนเป็นเพื่อนนะ
ถ้าซึบาสะไม่เป็นไรแล้วงั้นเค้าไปก่อนนะ
จะไปไหนน่ะคาเมะ พี่ชายคนรองถาม
แก๊งน่ะ คาเมะตอบหน้าเจื่อนๆ
อะไรกัน นี่ยังจะไปแก๊งอีกเหรอ! แก๊งอะไร ทักกี้ยังแอบงงเล็กน้อยแต่ว่าก็ไม่อยากให้สองคนนี้ทะเลาะกัน
ให้คาเมะไปเถอะยามะจัง แก๊งน่ะ ถึงแม้จะไม่พอใจแต่เมื่อพี่ชายเอ่ยปากอย่างนี้แล้วก็ขัดไม่ได้ เพราะว่าแก๊งน่ะเป็นแก๊งที่สืบต่อมาจากพี่ชายเองนี่นา
งั้นเค้าไปนะ เจ้าของแก๊งเต่า สวมรองเท้าแล้วหยิบแจ๊กเก็ตเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ลืมที่จะล็อกประตู ร่างบางก้มลงมองนาฬิกาอีกที พึมพำว่าสายแล้วๆ แล้วก็รีบหุนหันออกไป โดยไม่สังเกตเห็นใครที่หลบอยู่โดย Yohan (Yohan)
ข้อความ 5
เค้าไปเตรียมน้ำร้อนให้อาบน้ำดีกว่า รอเดี๋ยวนะ
อือ... พยักหน้ารับน้อยๆ รู้สึกเพลียจังเลยแฮะ หลับตาแล้วล้มตัวลงนอน ทั้งที่ปฏิญาณไว้ว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแท้ๆ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้ร้องออกมาง่ายดายนัก คงเป็นเพราะ...เราอยู่ในร่างของซึบาสะคุงล่ะมั้ง
เสียงเปิดประตู สงสัยอิมาอิคุงคงจะกลับมาแล้วล่ะมั้ง
ซึบาสะคุง คนตรงหน้ากลับเป็นตัวเค้าเอง ซึบาสะในร่างของทากิซาว่ายืนนิ่งด้วยสายตาสำนึกผิด
ผมขอโทษครับทากิซาว่าคุง ซึบาสะก้มหัวลงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทากิซาว่าคุงกับน้องชายหรือว่าครอบครัวของทากิซาว่าคุงเลย แต่อยู่ดีๆผมก็มาโวยวายใส่อย่างนั้น...ผม...ผมขอโทษจริงๆครับ
...
ทากิซาว่าคุง เงยหน้าขึ้นมามอง ร่างของตัวเองที่ยังคงนั่งนิ่ง
ไม่เป็นไรหรอกครับซึบาสะคุง ผมเป็นคนอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ครับ คนไม่ได้เรื่องที่ไม่เห็นน้องชายในสายตา คนไม่ได้เรื่องที่ไม่เคยปกป้องน้องชาย สวมหน้ากากแสนดีต่อหน้าคนอื่น เป็นคนโกหกหลอกลวงไปวันๆ พูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ความหมายนั้นตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด
ทากิซาว่าคุง!
คนส่วนใหญ่เค้าก็เห็นผมเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ครับ ซึบาสะคุงจะเห็นผมเป็นอย่างนั้นอีกคนจะเป็นอะไรไป ร่างโปร่งหันมาแค่นยิ้มให้
ผม... ทักกี้ยกมือขึ้นห้ามก่อนที่ซึบาสะจะทันพูดอะไร
แต่รู้มั้ยครับทั้งที่ผมพยายามคิดแบบนั้น พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด พยายามไม่สนใจคำพูดของใคร เงยหน้าไปขึ้นไปเหมือนจะพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ...แต่ว่าถ้าซึบาสะคุงมองผมเป็นคนอย่างนั้น...ผมรู้สึกทนไม่ได้จริงๆ
ทั้งห้องเงียบไป เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย และได้ยินเสียงฝีเท้าของยามะพีดังมาแว่วๆ
พี่ชาย น้ำร้อนได้แล้ว...อาจารย์ทากิซาว่า ยามะพีชะงัก หน้าแดงเป็นลูกตำลึง อาจารย์ทากิซาว่ามาได้ไงเนี่ย
ขอยืมตัวพี่ชายหน่อยนะโทโมฮิสะ จับมือร่างโปร่งให้เดินตามออกไปข้างนอก ทิ้งให้ยามะพีมองตามด้วยความงงโดย Yohan Nefia (Yohan)
ข้อความ 6
จะไปไหนครับซึบาสะคุง ซึบาสะไม่ตอบอะไร มือขาวจับข้อมือของร่างโปร่งลากมาจนถึงสวนสาธารณะที่ทั้งคู่สลับร่างกัน ซึบาสะพาทากิซาว่ามาหยุดตรงหน้าบันไดที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวยุ่งๆที่เกิดขึ้น
...
ทากิซาว่าคุง ซึบาสะทำลายความเงียบออกมาก่อน จำวันที่เราสลับร่างกันได้มั้ยครับ
จำได้สิครับ ตอนนั้นซึบาสะคุงเมามากเลย คงจะจำอะไรไม่ค่อยได้ ทักกี้พยักหน้าเบาๆ ทำไมเขาจะจำไม่ได้ล่ะ
นั่นก็จริงครับวันนั้นผมเมามาก...แต่ว่าอย่างน้อยผมก็จำได้ว่าผมพูดอะไรกับทากิซาว่าคุงบ้าง ซึบาสะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ตอนนั้นผมพูดว่าผมไม่เชื่อว่าคนที่มีรอยยิ้มสดใสอย่างอาจารย์จะเป็นคนโกหกหลอกลวง...ซึ่งผมก็ไม่เชื่อจริงๆ
...
แต่ว่าวันนี้ผมกลับไม่ฟังทากิซาว่าคุงเลยซักนิดเดียว แล้วก็กล่าวหาว่าทากิซาว่าคุงเป็นคนโกหกหลอกลวงซะได้ ทั้งๆที่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทากิซาว่าคุงเลย
...
ไม่รู้ซักนิดว่าทากิซาว่าคุงกับน้องชายไม่พูดกันเพราะอะไร ไม่รู้ว่าทากิซาว่าคุงถูกเลี้ยงมาแบบไหน อยู่ดีๆผมก็เข้าหาจิน เพราะว่าอยากให้ทากิซาว่าคุงกับน้องชายคืนดีกัน ผมฟังในสิ่งที่จินเล่าเพียงฝ่ายเดียว...
ซึบาสะคุงไม่ผิดหรอกครับ
ผมผิดครับ! ผิดมากด้วย ซึบาสะพูดเสียงดัง ผมขอโทษนะครับทากิซาว่าคุง คนผิดก้มหัวลงอีกครั้ง มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
ซึบาสะคุงเงยหน้าขึ้นมาเถอะครับ คนถูกสั่งเงยหน้าขึ้นมาอย่างว่าง่าย ทากิซาว่าคุงกำลังยิ้มให้เขา ไม่ใช่ยิ้มฝืนๆ แต่เป็นยิ้มที่มาจากใจ ร่างโปร่งใช้แขนโอบกอดตัวเขาไว้
ผมอิจฉาซึบาสะคุงมากเลยรู้มั้ย
ทากิซาว่าคุง
ผมอิจฉาที่ซึบาสะคุงมีในสิ่งที่ผมไม่มี ซึบาสะคุงมีครอบครัวที่อบอุ่น อยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจ...ที่สำคัญซึบาสะคุงมีความกล้า กล้าที่จะทำในหลายๆอย่าง ในขณะที่ผมไม่กล้าที่จะทำ ร่างโปร่งยังคงกอดซึบาสะไว้อยู่ ทักกี้เงียบไปซักพักก่อนจะพูดต่อ
ผมกับจินแต่ก่อนเราก็พูดคุยกันตามปกติจนกระทั่งผมจบมาเป็นครู พ่อก็สั่งห้ามไม่ให้ผมพูดกับจินเพราะว่ากลัวภาพพจน์ของผมจะเสียหาย ตอนแรกๆจินพยายามจะพูดกับผมเหมือนปกติ แต่ผมกลัว ไม่กล้าจะพูดกับจิน หรือแม้แต่ตอนที่พ่อด่าว่าจินเสียๆหายๆผมก็ไม่กล้าที่จะปกป้องน้อง ผมทำได้แค่ยืนดูเท่านั้น จนตอนที่ผมเริ่มมีความกล้าขึ้นมาบ้างมันก็สายไปเสียแล้ว จนผมคิดว่าผมกับจินคงไม่ได้คุยกันอีกแล้ว จินคงจะเกลียดผมมาก
จินไม่ได้เกลียดทากิซาว่าคุงเลยนะครับ เค้าแค่น้อยใจที่คุณไม่ปกป้องเค้า
แล้ววันนี้ผมก็เห็นซึบาสะคุงไปกับจิน ได้เห็นรอยยิ้มของจินที่ไม่ได้เห็นมานาน ผมก็เลยนึกอิจฉาขึ้นมาอีก แต่ว่าซึบาสะคุงขี้โกงมากเลยรู้มั้ยครับ ทักกี้เงยหน้าขึ้นมาสบตาของซึบาสะ
เพราะว่าทำยังไงผมก็โกรธซึบาสะคุงจริงๆไม่ได้ซักที ถึงจะมีน้อยใจบ้าง แต่ว่าถ้าโกรธจนถึงกับแตกหักยังไงผมก็ทำไม่ลง
ทากิซาว่าคุง...ไม่โกรธผมแล้วใช่มั้ยครับ
ผมไม่เคยโกรธซึบาสะคุงครับ แต่ถ้าน้อยใจล่ะก็มีบ้าง ยิ้มหวานให้ซะอีก มันจะดีแค่ไหนนะถ้าคนตรงหน้าคือทากิซาว่าในร่างของทากิซาว่าเองจะดีแค่ไหน เขาคิดถึงรอยยิ้มสดใสเหมือนดวงอาทิตย์นั่นจริงๆ หวะ หวะ เหวอ!!!!
โครม!!!โดย Yohan Nefia (Yohan)
ข้อความ 7
โอย...ตกไอ้บันไดบ้านี่อีกแล้ว ไอ้บันไดนิสัยไม่ดี ไอ้บันไดพ่อแม่ไม่สั่งสอน
ทากิซาว่าคุงเป็นอะไรมั้ยครับ อ่า...ทากิซาว่าคุงจะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย แต่...เฮ้ย!
ทากิซาว่าคุงตื่นเดี๋ยวนี้เลยครับ ตื่นๆๆ ตบๆหน้าอีกฝ่ายให้ตื่นขึ้นมา ตาสวยค่อยๆเปิดขึ้น ก่อนจะเบิกโพลงกับภาพตรงหน้า
ซึบาสะคุง...ซึบาสะคุง!!! ทักกี้รีบผุดตัวขึ้นนั่ง ผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยเนี่ย ซึบาสะเอามือหยิกตัวเอง โอ้ย!เจ็บ แต่ก็เต็มใจเจ็บนะเนี่ย
เรากลับคืนร่างเดิมแล้วครับทากิซาว่าคุง แล้วซึบาสะก็ได้เห็น รอยยิ้มของพระอาทิตย์ที่แสนคิดถึง
จบตอนที่7โดย Yohan (Yohan)
ข้อความ 8
โอยๆๆๆ ยังๆๆๆ Two Hearts ยังไม่จบแค่นี้แน่ๆ ยังไงก็ติดตามอ่านกันต่อไปด้วยนะคะ แล้วก็อย่าลืม comment นะคะ จะพยายามมาต่อให้เร็วที่สุดค่ะ
อ้อ...อย่าลืมไปอ่านสยบลายนายใจเสาะกับAll of me for you นะคะโดย Yohan (Yohan)
ข้อความ 9
คืนร่างกันแย้วเหยอ...
แต่ความสนุกมันยังไม่หมดแค่นี้หรอก...ชิมิเคอะโดย pukpods [12 ส.ค. 2549 , 18:28:26 น.] ( IP = 58.9.4.47 : : )
ข้อความ 10
สนุกมากกกกเลยคะ
โดย *-/ [12 ส.ค. 2549 , 18:44:54 น.] ( IP = 61.47.118.186 : : )
:: A U N T Y POST :: คำเตือน
- การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้
การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด
 [ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ] |
|
Our services
|
| ฝาก Server :
colocation
| co-location
| colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น | Old Coins | Old Stamps |
