Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=2392
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

[Re-post] รักแท้แพ้ทาง (+ ตอนพิเศษ)

---

รักแท้แพ้ทาง (แมน-เจง) ตอน 1 - 16 (จบ) by aoikyosuke หลังจากโพสตอนพิเศษไปแล้ว ไปเปิดกระทู้ที่คุณเทนลิงค์ไปแล้วมันเหมือนไม่จบค่ะ เลยคาใจ มารีโพสให้ใหม่หมดเลยดีกว่า + รีโพสตอนพิเศษไว้ให้ด้วย - รักแท้แพ้ทาง ภาคไอ้แมนหลอกเด็ก - รักแท้แพ้ทาง ภาคเมื่อแรกเจอกัน - วันคริสต์มาส ของเจงและแมน

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:29:42 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ][ 4 ][ 5 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 รักแท้แพ้ทาง by aoikyosuke "เอ๋อ.....ไอ้นั่นมาหามึงทำไม" ร่างสูงของใครคนหนึ่งเอ่ยถามร่างเล็กตรงหน้า เขากับเอ๋อหรือ เจง เป็นรูมเมทที่ต้องอยู่ห้องเดียวกัน ตอนที่เจอกันแว่บแรก ยังคิดอยู่เลยว่าไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้ ก็สภาพไอ้เอ๋อนี่สิ....งก ๆ เงิ่น ๆ แถมตัวเล็กเตี้ยม่อต้อแบบนี้อีก กับเขาซึ่งจะว่าไปก็ ตัวกวนเมืองเลยล่ะ เรื่องทัณฑ์บนน่ะเหรอ เล็กมาก มีเป็นหางว่าว นี่ถ้าเกิดพ่อไม่เป็นคนบริจาคเงินให้มหาวิทยาลัย สงสัยเขาโดนไล่ออกไปนานแล้ว ใครหลายคนยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขากับไอ้เอ๋อมาอยู่หอได้ไง แถมยังเป็นรูมเมทกันอีก และหลายคนก็สงสารไอ้เอ๋ออยู่ ว่าคงไม่รอดแน่ มาอยู่กับพี่แมน โดนผมรังแกแน่ ๆ แต่ท่านคิดผิด เพราะไอ้พี่แมนต่างหากที่ถูกไอ้เอ๋อมันรังแก "เขาบอกว่าขอเบอร์โทรของหนิงให้หน่อย...หนิงจะให้เขามั้ยล่ะ" อีกแล้วไอ้เอ๋อ เรียกว่าหนิงอีกแล้ว ชื่อบ้าอะไรเนี่ย แมนโคตร ขืนเรียกอีกตบหัวทิ่ม "กูไม่ได้ชื่อหนิง...บอกให้เรียกพี่แมนพี่แมนมึงลืมอีกแล้วนะเอ๋อ" ร่างสูงเกาหัวแกรก ๆ มองหน้าไอ้เอ๋อ อย่างเอือมระอากับมัน ขืนใครได้รู้ว่าเขาชื่อเล่นว่าหนุงหนิง ตาย ตายกันพอดี ภาพพจน์เสียหมด "อ่อ...พี่แมน...พี่แมน..ซองบุหรี่ของพี่แมนอ่ะเปียกน้ำแล้วนะ....เราเอาไปตากไว้โน่น...ไม่รู้จะสูบได้อีกหรือเปล่า" ไอ้เอ๋อ มองร่างสูงเหมือนมันจะสำนึกผิด และบอกประโยคที่โหดร้ายกับพี่แมนออกมา "หา..........ไอ้เอ๋อ...เอาอีกแล้วเหรอมึง..กูอุตส่าห์ซ่อน..โว้ยยยยยยยยยยยย" น่านไงล่ะครับท่าน วีรกรรมของมัน มันเอาอีกแล้ว มันแกล้งพี่แมนอีกแล้ว ตาย ตาย แน่ ๆ แล้วทีนี้จะเอาอะไรสูบล่ะเนี่ย โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย "เบา ๆ หน่อยสิโว้ยยยยยยย ดึกป่านนี้ตะโกนอะไรวะ" หัวหน้าหอสุดโหด ทุบประตูปัง ๆ ซ้ำหลายครั้ง เมื่อได้ยินเสียงโหยหวนของหนุงหนิง หรือพี่แมน ************************** "วันนี้พี่แมนจะโดดออกจากหอ...น้องเจงอยากได้อะไรเป็นค่าปิดปากหรือเปล่า" ยามค่ำคืนอย่างนี้จะให้อุดอู้อยู่แต่ในหอได้ไง พ่อมของพี่แมนนี่ก็ร้ายกาจมาก รู้ว่าลูกชายเป็นแบบนี้จึงได้ให้มาอยู่หอมหาโหดที่ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถผ่านด่านออกไปได้ง่าย ๆ "อยากกินผัดไทเจ้าเก่าที่หนิงซื้อมาวันก่อน" ร่างเล็กขยับแว่นหนา ๆ ไปมา หันมามองร่างที่แต่งตัวหล่ออยู่หน้ากระจก เรื่องหนีเที่ยวของ พี่แมนเป็นเรื่องปกติ หน้าที่ของเขาคือ รอเปิดหน้าต่างและรอกินของอร่อยที่พี่แมนจะซื้อกลับมาให้ เป็นอาหารมือ้อร่อยรอบดึก "โอเค...ได้เดี๋ยวป๋าจัดให้นะหนู" ร่างสูงเดินมาลูบหัวร่างเล็กนั่น ที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ "กลับดึกมั้ยวันนี้...." มือบางเปิดหนังสือหน้าถัดไป "ไม่หรอก กะว่าตีสามก็กลับแล้ว เปิดหน้าต่างให้ด้วยนะ...วันนี้นัดสาวไว้...ไปแล้วนะ" ร่างสูงปีนลงทางหน้าต่าง และโบกมือให้ร่างเล็กเป็นครั้งสุดท้าย ร่างบางโบกมือกลับ และส่งยิ้มให้จาง ๆ ******************************* เจนภพมองร่างที่ลับหายไปแล้ว และก้มหน้าสนใจกับหนังสือต่อไป กว่าที่ความสัมพันธ์ของเขากับเรืองเดชจะดีได้ขนาดนี้ต้องใช้เวลานานกว่า ครึ่งปี จึงปรับตัวได้ ช่วงแรกนั้นเขาก็ยอมรับว่าลำบากอยู่ไม่น้อย ที่ต้องมาอยู่ห้องเดียวกับเรืองเดช เพราะรู้กิตติศัพท์ของความร้ายกาจอยู่ไม่น้อย แรก ๆ ร่างสูงนั้นก็ตั้งป้อมเกลียดเขาอยู่ไม่น้อย แต่มาลงเอยกันได้ดี ก็วันที่แม่ของเรืองเดชเสีย นึกถึงวันนั้นแล้วก็แปลกใจ วันที่เรืองเดชมาร้องไห้ซบอยู่กับอกเขา อย่างกับเด็ก ๆ ***************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:34:09 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 ครืดดดดดด ครืดดดดด ครืดดดดดด โทรศัพท์ที่สั่นไปมา ทำให้ เจนภพต้องขยี้ตาซ้ำอีกครั้ง หนิงกลับมาแล้วสินะ ต้องรีบไปเปิดหน้าต่างให้ ร่างบางยันกายขึ้น ควานหาแว่นตามาสวม และลุกเปิดไฟ เอื้อมมือเปิดหน้าต่าง ให้ร่างสูงปีนเข้ามาได้ "ฝนตกอ่ะเอ๋อ....เปียกเลย...แต่ว่าไม่ลืมหรอกผัดไทอ่ะ...แกะกินเลยนะยังร้อน ๆ เย็นแล้วเดี๋ยวไม่อร่อย" เรืองเดชส่งถุงพลาสติกที่มีห่อกระดาษเล็ก ๆ สองห่อให้กับร่างบางตรงหน้า เจงต้องตื่นมารับเขา ตี 3 ตี 4 ทุกวัน ดีที่เรียนบ่ายตลอดไม่งั้นเขาก็ไม่กล้ารบกวนมากหรอก "รีบอาบน้ำก่อนเหอะ...เดี๋ยวไม่สบาย" มือเล็กส่งผ้าขนหนูให้กับร่างสูงที่ยืนตัวสั่นด้วยความหนาว มือแกร่งเอื้อมรับไว้ และเดินลิ่วเข้าห้องน้ำ ดูที่นาฬิกาก็พบว่าเพิ่งจะเป็นเวลาตี 2 ครึ่ง ไหนว่าไปเที่ยวไง ทำไมวันนี้กลับเร็ว ออกไปเที่ยงคืนกว่าไม่ใช่เหรอ ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะหันไปมองที่ร่างสูงที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ "รีบใส่เสื้อผ้าซะที...อยากป่วยหรือไง" ร่างเล็กเอ็ดเรืองเดชเสียงดัง ทำไมเป็นพวกไม่รู้จักดูแลตัวเองอย่างนี้นะ "ยังไม่ได้ซักผ้าเลย...เอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่อ่ะนอนทั้งอย่างนี้แหละ" เรืองเดชทำท่าจะนอนลงอย่างนั้น "ซักให้แล้ว...พับไว้ในตู้โน่น...ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าหนิงสูบบุหรี่อีกแล้ว" เจนภพเดินไปนอนลงบนเตียงฝั่งตัวเอง "บอกว่าอย่าเรียกหนิง...ชื่อพี่แมนไงพี่แมน..ไม่รู้จักจำเลย" เรืองเดชบ่นเสียงเบา ก่อนจะหันไปมองที่ร่างบางที่หลับสนิทเสียแล้ว เจนภพดีกับเขามาก ถึงจะบ่นบ้างก็เถอะ บ่นแต่ก็ทำนั่นทำนี่ให้ตลอด เรื่องสูบบุหรี่ก็เหมือนกัน บางทีเจนภพอาจไม่รู้หรอกว่าเขาไม่ได้สูบจริง แต่สูบเวลาอยู่เฉพาะต่อหน้าของเจนภพเท่านั้น เพราะอยากให้ร่างบางด่าเขา เอ็ดเขา และเป็นห่วงเขา ที่ออกไปดึก ๆ ทุกวัน ก็ไปนั่งมองไฟ มองถนนไปเรื่อย ไม่เคยอยากไปเที่ยวเลยสักนิด แอบไปนั่งหนาวอยู่ได้ทุกวัน เพื่อจะกลับห้องตอนตี 3 และจะได้แวะซื้อของกินอร่อย ๆ ให้กับคนตัวเล็กกว่าที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเขาเสมอ ไม่รู้ว่าจะเก็บความรู้สึกหลงใหลอย่างนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน กลัวว่ามันจะระเบิดขึ้นสักวัน กลัวว่าจะต้องเสียคน ๆ นี้ไป ร่างสูงส่ายหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง จะเก็บไปได้นานแค่ไหนนะ เล่นเป็นคนนิสัยไม่ดี ชอบต่อยตีเที่ยวเตร่เนี่ย ไม่ได้อยากเป็นเลย แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะว่าอยากจะลืมไอ้ความรู้สึกบ้า ๆ ที่เริ่มประทุมากขึ้นทุกทีนี่เอง เขาจะทำยังไงกับตัวเองต่อไปดีนะ ******************************* "หนิง.....หนิง...เป็นอะไรตัวร้อนเลย" มือเล็กเขย่า ที่ร่างสูงร้อนผ่าวนั้นเบา ๆ "อือ....เอ๋อ..ปวดหัวอ่ะ..ไม่สบายแน่เลย" เสียงแหบพร่าของเรืองเดชทำให้ เจนภพต้องเอื้อมมือแตะที่หน้าผากของร่างสูงและก็พบว่ามันร้อนจัดขึ้นมา "ไม่สบายแน่เลยหนิง....โดนฝนเมื่อคืนล่ะสิ" ร่างบางเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำลงในกะละมังใบเล็ก และรีบเช็ดให้ตามตัวของเรืองเดช "กินอะไรมั้ยหนิง...เดี๋ยวเจงลงไปซื้อให้" ใบหน้าเนียนค่อยกระซิบใกล้ ๆ คนที่หรี่ตาลง "ไม่เอา...ว่าแต่เอ๋ออ่ะเมื่อคืนไม่เห็นกินผัดไทเลยอุตส่าห์ซื้อมาให้ตั้งสองห่อเลยนะ" ทั้งทีตัวเองไม่สบายยังจะเป็นห่วงคนอื่นอีก ท่าทางอ่อนโยนนั้นทำให้ร่างบางถึงกับส่ายหน้า "กินแล้วเมื่อเช้า....เดี๋ยวเจงลงไปสั่งข้าวต้มมาให้นะหนิง...จะได้กินยานอนพัก" ใบหน้าคมซีดขาวค่อยพยักหน้ารับและหลับตาลง ****************************** วันนั้นทั้งวันเจนภพไม่ได้ไปเรียนต้องอยู่เฝ้าไข้คนป่วยที่นอนกระสับกระส่ายและดูเหมือนไข้ขึ้นสูงตลอดและเพ้อเป็นพัก ๆ "เอ๋ออออออ เอ๋อออออ" เสียงแหบพร่านั้นทำให้ร่างบางต้องละจากหนังสือตรงหน้า และเข้าไปใกล้ ๆ ร่างสูง จะเอาอะไรหรือเปล่านะ "ว่าไง...หนิงจะเอาอะไรอ่ะ" ร่างบางเงี่ยหูฟัง แต่เรืองเดชก็เงียบลง เมื่อเขาทำท่าจะผละจากร่างสูงก็เรียกซ้ำใหม่อีกครั้ง "เอ๋อ...เอ๋อ" "เอาอะไรล่ะ...เมื่อคืนฝนตกยังจะไปเที่ยวอีกเป็นไงล่ะ" ร่างเล็กบ่นเสียงเบา และก็ต้องหันกลับไปอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับมา "ไม่ได้ไปเที่ยว...เรานั่งอยู่หน้าตึกจนตี 2 เลยรอซื้อผัดไทให้เอ๋อ" ร่างสูงตอบกลับเป็นประโยคชัดเจน หูฝาดหรือเปล่า คนป่วยอะไรพูดอะไรชัดถ้อยชัดคำขนาดนี้ จริงเหรอที่นั่งอยู่ที่หน้าตึก แล้วนั่งทำอะไร "ทำไมไปนั่งหน้าตึก...แล้วทุกวันออกไปไหนทุกวัน" ร่างบางแกล้งถามไม่คิดว่าจะได้คำตอบหรอก แต่แค่อยากลองดู "อยู่หน้าตึก..ไม่เคยไปเที่ยวเลยรอซื้อข้าวให้เอ๋อแหละ" ท้ายประโยคร่างสูงหัวเราะคิกคักชอบใจ ทำให้ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น เพ้อจริงเหรอ หรือว่าแกล้ง "สูบบุหรี่หรือเปล่า" ร่างบางถามกลับ "ไม่เคยสูบเลย...เหม็น..แต่ถ้าไม่สูบเอ๋อก็ไม่ด่า" เสียงแผ่ว ๆ ที่ตอบกลับทำให้ร่างบางต้องเข้ามาใกล้ บ้าน่ะ แกล้งหลับแน่เลยแบบนี้ "ทำไมต้องให้ด่า...." "อยากให้เอ๋อสนใจ...เรากลัวเอ๋อไม่สนใจเราทำไงดี..เราชอบเอ๋อ..ชอบมากจนจะบ้าอยู่แล้ว" พูดได้แค่นั้นคนป่วยก็หยุดไปเสียเฉย ๆ หยาดน้ำตาและเสียงสะอื้น ทำให้ ร่างบางตะลึงงัน แกล้งหรือเปล่า....แกล้งแน่ ๆ เลย มือเล็กบางเย็นเฉียบ....ด้วยความตกใจ แต่ท่าทางกระสับกระส่ายและเสียงสะอื้นนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่ ร่างบางเอื้อมมือเกลี่ยน้ำตาให้กับร่างสูงแผ่วเบา และทรุดนั่งกุมมือไว้ข้าง ๆ อย่างสับสนและไม่เข้าใจ *************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:36:59 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 "วันนี้ป๋าแมนจะไปหาสาวนะน้องเจง.....อย่าเอาบุหรี่ป๋าไปแช่พร้อมเสื้ออีกล่ะรู้มั้ย...มันไม่ดี....." หลังจากหายป่วย เรืองเดชก็ออกลายเหมือนเดิม เขายังคงทำทีเหมือนออกไปเที่ยวทุกคืน ๆ และกลับมาในเวลาตี 3 พอดิบพอดี ไม่มีขาดเกิน "แล้วเอ๋ออยากกินอะไรเหรอจ๊ะ...ยาหยี" ท่าทางกวน ๆ ของอีกฝ่ายเรียกรอยยิ้มจากเจนภพได้ทันที ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่หอ เรืองเดชก็ก่อวีรกรรมด้วยการเอาไม้ไล่ตี เพื่อนร่วมหอ โดยอ้างว่าเพื่อนคนนั้นเป็นโรคจิต เที่ยวสอยกางเกงในของชาวบ้าน แต่ไม่ค่อยมีใครเชื่อสักเท่าไหร่ บางคนหาว่าเรืองเดชแกล้งหาเรื่องไล่ตีเจ้าเพื่อนคนนั้น หาว่าเป็นนักเลงจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทุกคนต่างไม่เชื่อ เพราะว่าไอ้หมอนั่น เป็นเด็กเรียนสุด ๆ และได้ชื่อว่าเป็นผู้รับเกรียรติบัตรจากมหาวิทยาลัยในฐานะที่มีมารยาทดีเด่น และปฏิบัติตัวเป็นประโยชน์ของสังคม ผิดกับเรืองเดชที่มีข่าวลือในเรื่องเสียหาย ทั้งทะเลาะต่อยตี ทัณฑ์บน หนีเที่ยว และบัญชีดำอีกเป็นหางว่าว แต่คงไม่มีใครรู้หรอกว่าเจนภพเองก็เห็นความผิดปกติ ของไอ้เจ้าหมอนั่น เหมือนกัน เพราะเห็นมีพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บ่อย ๆ วันที่ได้มาอยู่ห้องเดียวกัน เพราะว่าพ่อของเรืองเดชส่งมาเนื่องจากทนการสร้างปัญหาของตัวก่อกวนไม่ไหว ทุกคนพากันเป็นห่วงเขา กลัวว่าจะต้องโดนเรืองเดชทำร้ายแน่ และพากันห่วงน้องคนเล็กของหอไปตาม ๆ กัน บอกว่าถ้ามีอะไรให้ร้องโวยวายได้ แต่คนที่ร้องโวยวายในวันแรกที่มาอยู่หอคือเจ้าตัวป่วนนั่นเอง เพราะได้ยินเสียงของปีเตอร์ อ๋อ ปีเตอร์น่ะเหรอ มันเป็นเจ้าตุ๊กแกตัวเขื่อง ลวดลายสีสันสวยงาม ตากลมโตบ้องแบ้ว เวลามันร้องเสียงมันก็สุดแสนจะน่ารัก .....ตัก ตัก ตัก ตักแก...... แต่เรืองเดช ดันร้องโวยวายบอกว่าเกลียดปีเตอร์และกลัวอีกต่างหาก ตอนที่เขาจะแนะนำให้รู้จักกับปีเตอร์ ที่แอบอยู่ที่ข้างฝา ก็รีบวิ่งหนีไปหลบในห้องน้ำ ไม่รู้หรือไง ว่ามีน้อง ๆ ของปีเตอร์อยู่อีกหลายตัว ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา ปีเตอร์ออกจะน่ารักขนาดนั้น แล้วก็เลยโวยวายลั่นหอ จนเขาต้องไล่ปิเตอร์ไปแอบนั่นแหละ ถึงได้สงบลงได้ ในแว่บแรกที่เจอกัน เรืองเดชเห็นหน้าเขาแล้วก็ข่มทันที แถมยังบอกว่า ให้อยู่กับคนเอ๋อ ๆ อย่างนี้เนี่ยอะนะ ถ้าเกิดเจนภพตายไป จะมาโทษเขาไม่ได้นะ และยังทำหน้าตากวน ๆ ใส่ รูปร่างท่าทางของเรืองเดชน่ะเหรอไม่ต้องพูดถึง ย้อมผมจนเป็นสีทอง เจาะตรงนั้น ตรงนี้เต็มไปหมด ทั้งคิ้วทั้งคาง หูไม่ต้องพูดถึง ร้อยเป็นสิบ ๆ ห่วง ท่าทางจะเป็นคนหูเบา มาถึงก็วางกระเป๋าทิ้งไว้ และยึดเตียงเขาไปซะงั้น แล้วไอ้อย่างเขาจะทำอะไรได้ ก็ต้องยอมแต่โดยดี แต่ไม่อยากบอกหรอกว่า ดึก ๆ ปีเตอร์ชอบมาข้างเตียง ตอนที่รู้ว่าปีเตอร์มาหา ร่างสูงผมทอง ก็โวยวายร้องลั่น หาว่าเขาแกล้งอีกแล้ว แหม คนตัวเล็ก ๆ อย่างเขาน่ะหรือ จะกล้าแกล้งเรืองเดช ออกจะตัวโตขนาดนั้น เขาน่ะสิ จะโดนแกล้ง ไม่เข้าใจความคิดของคนที่ยืนทำหน้าหล่อนั่นซะที "ไม่เอา....เออจริงสิหนิง...อากาศมันหนาวนะ..นั่งหน้าตึกบ่อย ๆ ไม่หนาวแย่เหรอหนิง....." หน้าตางง ๆ ชีวิต ที่กำลังสาละวนอยู่กับการนั่งดูหนังสืออาชญากรรมฉบับล่าสุด และคิดไปเรื่อย อือ คนเรานี่ฆ่ากันตายบ่อยจังหนอ คนตัวโตผมทองยืนอึ้ง .... รู้ได้ไงว่านั่งอยู่หน้าตึก ล้อเล่นแน่ ๆ และก็รีบหัวเราะกลบเกลี่อน "ใครจะบ้าไปนั่งหน้าตึกกัน อากาศหนาวจะตาย นี่พี่แมนนัดสาวไว้ด้วย คืนนี้อาจไม่กลับด้วยนะน้องเจง คนนี้อ่ะ เด็ดสุด ๆ " เรืองเดชทำเป็นคุย กลบเกลื่อนความรู้สึก เมื่อก่อนอ่ะจริง ที่ไปเที่ยวดึก ๆ ดื่น ๆ แต่ตั้งแต่วันที่รู้ว่าร่างบางนั่งคอยเขาด้วยความเป็นห่วงก็เลยไม่ไปอีก ถึงไม่รู้ว่าชอบ แต่ก็อยากซื่อสัตย์กับคนที่ชอบ เห็นอย่างนี้ เขาก็เป็นคนมีความรับผิดชอบต่อความรักของตัวเองเชียวนะ แต่ว่ามันน่าชื่นชมตรงไหนกัน "เหรอ...เข้าใจแล้ว...แล้วไปกับใครอ่ะ..." มือเล็กเปิดดูหน้าถัดไป อือ...ศพถูกไฟคลอก ดำเป็นตอตะโกเลยนะ ต้องเรียกหนิงมาดูหน่อยแล้ว "ไปกับพวกไอ้วิทย์..ไอ้เจมส์...โหยหลายคนเยอะมากเลย" เรืองเดช หวีผมจัดทรง แต่งตัวซะเท่ห์ฉีดน้ำหอมกลิ่นฟุ้ง แต่เท่าที่เจนภพรู้นะ พวกไอ้วิทย์แล้วก็ไอ้เจมส์ มันกลับบ้านที่ต่างจังหวัด กว่าจะกลับมาก็โน่นเลยอาทิตย์หน้า แล้วจะไปด้วยได้ยังไง หนิงนี่น๊า จะอ้างทั้งทีอ้างไม่มีเหตุผลเลย "เหรอ...หนิงดูดิ..." ร่างบางขยับแว่นไปมา และเดินเปิดหนังสืออาชญากรรมที่ตัวเองนั่งดูให้อยู่ ให้กับเรืองเดชได้ดูด้วย "เหวอออออออออออ สยองชะมัด ดูเข้าไปได้ไงเนี่ย...ไม่เอาแล้วเอาไปห่าง ๆ เลย รู้ว่ากลัวยังเอามาให้ดูอีก หือสยองจริง ๆ " ร่างสูงทำท่าขยะแขยง ขนลุกขนพอง เจนภพนี่ยังไงนะ ไม่รู้สึกกลัวรู้สึกอะไรกับของแปลก ๆ เลย เขาสิ แค่เห็นก็จะเป็นลมแล้ว "เจงดูให้ปลงไงหนิง...คนเราไม่เที่ยงแท้แน่นอนเป็นอนิจจังนะหนิง....อือเห็นแล้วอยากกินไก่ย่างนะหนิง....เอาแบบไหม้ ๆ หน่อยก็ดี" เจนภพปิดหน้าหนังสือลงแล้ว และเตรียมจะเดินไปนอน เรืองเดชเห็นแล้วก็อดสยองไม่ได้ นี่เขารักคนผิดหรือเปล่าเนี่ย คนที่สุด ๆ ของความน่ากลัวนั่นน่ะ มันเจนภพต่างหากล่ะ ไม่ใช่เขาซะหน่อย ********************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:37:23 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 หนิงนี่เป็นคนแปลก ๆ ดีนะ ตอนที่แม่ของหนิงเสีย ร่างสูงนั้นเอาแต่นั่งนิ่งไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ที่บ้านของหนิงมีฐานะมาก แต่ว่าหนิงไม่ถูกกับพ่อเลยต้องมาอยู่หอ แล้วหนิงก็ชอบก่อความวุ่นวายให้พ่อปวดหัวเสมอ เขาเองก็ไม่รู้อะไรมากหรอก รู้แต่ว่าวันที่แม่ของหนิงเสีย เป็นวันแม่ หนิงบอกว่านัดจะเจอกับแม่ จะพาแม่ไปดูหนัง จะพาแม่ไปเที่ยว แต่ไม่อยากไปกับพ่อ แต่แล้วในสายวันนั้น ก็มีโทรศัพท์แจ้งมาจากโรงพยาบาลบอกว่าแม่หนิงเสียแล้ว เพราะว่าขับรถมาหาหนิง และถูกรถสิบล้อเมายาบ้า อัดเละ เขาเห็นหนิงรับโทรศัพท์แล้วนั่งอึ้ง ไม่พูดไม่จา เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หนิงหาว่าเขาอิจฉาที่ไม่มีแม่ให้ไว้ในวันแม่ ก็จริงแหละเขาอิจฉาหนิงจริง ๆ แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ร่างสูงนั่นนิ่ง ทิ้งโทรศัพท์ลง เขาถามว่าเป็นอะไร หนิงก็บอกว่าแม่เสียแล้ว แล้วก็เงียบไม่พูดอะไรสักคำ รู้ว่าหนิงคงเสียใจมาก แต่ไม่รู้จะทำปฏิกิริยาอย่างไร ตอนที่เขากอดหนิงไว้แล้วบอกว่า "เสียใจก็ต้องร้องไห้สิ...ร้องออกมาเลย" หนิงก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ..... หยาดน้ำตาทะลักทลายไม่หยุด และก็เป็นวันนั้นเองที่เขาได้รู้ว่า ... ผู้ชายที่ใคร ๆ ต่างก็หวาดกลัว ไม่อยากเข้าใกล้ ก็ร้องไห้เสียใจเป็น คงจะเป็นตั้งแต่วันนั้นที่หนิงเริ่มเปิดใจรับเขาและยอมให้เข้าใกล้มากขึ้น ป่านนี้ไปนั่งหน้าตึกอีกแล้ว กว่าจะกลับมาก็ตี 3 โน่นแน่ะ จะบอกว่าไม่ต้องไปนั่ง เดี๋ยวหนิงก็เสียฟอร์มอีก อย่างหนิงนะ กลัวนั่นกลัวนี่ แต่กลัวที่สุด ก็กลัวเสียฟอร์มนี่แหละ ง่วงจังเลยน๊า .... นอนก่อนดีกว่า เดี๋ยว ดึก ๆ หนิงก็โทรมาปลุกให้เปิดหน้าต่างให้ ว่าแต่จะซื้อไก่ย่างมาให้กินหรือเปล่านะ **************************** ร่างสูงเหลือบมองที่หอพักห้องของตน ก็พบว่าปิดไฟแล้ว ป่านนี้ร่างบางนั้นคนจะนอนแล้ว ต่อไปก็เป็นหน้าที่เขาที่ต้องไปหาซื้อของกิน ไก่ย่างงั้นเหรอ ที่ไหนอร่อยนะ อยากให้เจนภพกินของอร่อย ๆ ทุกวัน เรื่องที่ทำได้ก็มีแค่นี้ ทำให้ได้แค่นี้เอง ชีวิตนี้นอกจากแม่แล้ว ไม่มีใครเป็นห่วงเป็นใยดูแลเขาได้มากเท่ากับเจนภพมาก่อน เพราะว่าไม่เคยทำอะไรเอง ทุกอย่างแม่เป็นคนจัดการให้หมดทุกอย่าง เมื่อพ่อส่งมาอยู่หอ แม้แต่ผ้าเขาก็ยังซักไม่เป็นด้วยซ้ำ ผิดกับเจนภพ ถึงจะตัวเล็กบอบบางขนาดนั้น แต่ให้ทำอะไรก็ทำได้หมด ทั้งเปลี่ยนหลอดไฟ ทำความสะอาดห้อง แล้วก็อีกสารพัด น่าชื่นชมและน่าเอาเป็นแบบอย่างจริง ๆ แต่ไม่ค่อยเห็นแสดงความรู้สึกเท่าไหร่ ชอบทำหน้าเอ๋อ ๆ ตาแป๋ว พูดอะไรก็นั่งฟัง ไม่ออกความคิดเห็น แต่เรียนเก่งเป็นที่หนึ่ง ขนาดติวให้คนโง่ ๆ อย่างเขาสอบผ่านได้ง่าย ๆ ก็คิดดูเองแล้วกัน ไม่เคยมีใครดีกับเขาด้วยความจริงใจขนาดนี้มาก่อนเลย แล้วจะไม่ให้รักได้ยังไงล่ะ แต่มันก็เท่านั้นแหละ ถ้าวันใด เจนภพรู้ว่าคนอย่างเขาคิดอกุศลอยุ่ ก็คงต้องเลิกคบ และก็นึกรังเกียจเป็นแน่แท้ มือแกร่งกุมที่หน้าอกตัวเอง รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกแล้ว ****************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:37:43 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 รักแท้แพ้ทาง ตอน 4 เพราะว่าวันนี้ อากาศมันเริ่มหนาวมาก ขืนนั่งอยู่จนถึงตีสามเลยก็คงไม่ไหว ซื้อไก่ย่างมาได้แล้ว โชคดีที่เขาไปเดินในตลาดโต้รุ่ง ที่เปิดกันยันเช้า ไม่งั้นคงไม่รู้จะซื้ออะไรไป ไปให้เอ๋อของเขาแน่ ๆ “เอ๋อ ... มึงจะนอนขี้เซามากไปแล้วนะ...” เรืองเดชยืนมองร่างเล็กในความมืด ที่นอนคุดคู้อยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา เขาปีนขึ้นมาทางหน้าต่าง ตอนแรกก็ว่าจะโทรปลุก แต่ว่าเห็นบานหน้าต่างแง้มอยู่เลยปีนเข้ามาเองเลยดีกว่า ร่างสูงค่อยวางถุงใบใหญ่ที่หอบเข้ามา และเดินมานั่งมองหน้าของเอ๋อ ที่เขาหลงใหล อยากจะเอื้อมมือไปแตะ อยากจะกอด ก็ทำไม่ได้ ได้แต่นั่งมองร่างเล็ก บางในความมืดต่อไป “อืออออออ......” ร่างเล็กพลิกกายไปอีกทาง ทำให้เขาไม่สามารถมองใบหน้าของอีกคนได้ “หันทางนั้น....แล้วจะมองได้ไงวะ” เรืองเดช ค่อยขยับกายขึ้นไปบนเตียงของคนร่างเล็ก และแตะสัมผัสที่ใบหน้าเนียนขาวแผ่วเบา ให้ค่อย ๆ หันมาอีกทาง กลัวว่าจะทำให้เจนภพรู้สึกตัว “เออ.......อย่างนี้ค่อยดีหน่อย” ร่างสูงยิ้มสมใจ และนั่งลงข้างเตียง เอียงคอซบอยู่บนฟูกนอนมองร่างบางที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ “น่ารักที่สุดเลย...เอ๋อออออออ” เรืองเดชอมยิ้ม นอนมองเพลิน และไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เจนภพลืมตา และลุกขึ้นนั่งมองร่างสูงนั้น ที่แกล้งหลับก็ไม่ใช่อะไร ตั้งแต่รู้ว่าหนิงแอบชอบเขา ตอนแรกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ต่อมาก็แอบสังเกตพฤติกรรมของหนิงอยู่บ่อย ๆ และก็พบอะไรที่ไม่คาดคิดหลายอย่าง รู้ว่าจริง ๆ แล้ว หนิงไม่ได้ติดบุหรี่ รู้ว่าหนิงไม่ได้หนีเที่ยวกลางคืน แต่ไปนั่งตากลม ตากน้ำค้าง รอเวลาที่จะกลับมาที่ห้อง รู้ว่าหนิงชอบพูดเอะอะโวยวายใส่เขา เพื่อจะกลบเกลื่อนความรู้สึก และอีกหลาย ๆ อย่าง ถ้ามันลำบากขนาดนี้ ทำไมหนิงไม่บอกเขามาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย จะกลัวอะไรนักหนา เขาเองก็ใช่ว่าจะน่ากลัวเสียหน่อย นิสัยก็ไม่ได้เลวร้าย รักสัตว์ (ตุ๊กแกเนี่ยอะนะ) ธรรมะธรรมโม (ด้วยการอ่านหนังสืออาชญากรรมเพื่อปลงงั้นเหรอ) ไม่ตัดสินปัญหาด้วยกำลัง (ไม่มีใครกล้าใช้กำลังด้วยมากกว่ามั้ง เพราะแค่เห็นรอยยิ้มเขาก็เผ่นกันแล้ว) แล้วอย่างนี้ทำไมหนิงยังไม่กล้าบอกอีกนะ มือเล็กเอื้อมสัมผัสแผ่วเบา ที่เส้นผมนุ่มของคนตัวโตกว่า ไปกัดสีผมจนกลายเป็นสีทองเลยนะหนิงแต่ผมก็ยังนุ่มดีเหมือนกัน รู้สึกเหมือนลูบขนหมาเลย เหอ เหอ เหอ ร่างเล็กส่งยิ้มอ่อนโยน แต่มันแสนจะเย็นยะเยือกน่ากลัว..........สำหรับหลาย ๆ คน *************************** “หนิง....หนิง...ลุกไปนอนที่เตียงเหอะ” มือเล็กเขย่าเบา ๆ “ใครชื่อหนิงวะ...บอกว่ากูชื่อแมนชื่อแมน” ร่างสูงงัวเงียตื่นขึ้น ลุกเดินไปนอนที่เตียงอย่างว่าง่าย และล้มตัวลงนอน ดึงให้ร่างเล็กล้มตามไปด้วย โหยหมอนข้างอุ่นชะมัด เรืองเดชที่กำลังง่วงจนแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับความฝัน กอดรัดร่างเล็กเข้าแนบอก และหัวเราะอย่างร่าเริง ก่อนที่จะสงบลง ทิ้งให้ร่างบางนอนมองตาโต แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน แถมยังโอบสัมผัสเข้ากับอกกว้างนั้นด้วยซ้ำ และเริ่มตาปรือหรี่ลง หลับสนิทตามไปในที่สุด ******************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:38:32 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 “อืออออออออ” เรืองเดชพยายามจะขยับดึงผ้าห่ม เพราะความเย็นของอากาศยามเช้า แต่ก็ต้องลืมตาขึ้น เมื่อร่างกายไม่สามารถขยับได้ตามที่คิด แขนซ้ายเริ่มชาไม่มีความรู้สึก เมื่อสัมผัสได้ว่ามีอะไรหนัก ๆ มาทับอยู่ โดนผีอำหรือไงวะ ร่างสูงหรี่ตาขึ้นดู และสิ่งที่เขาเห็นเบื้องหน้า น้องเอ๋อ ไอ้เจง หรือเจนภพ นั่นเอง มาได้ไงเนี่ย มานอนซบอยู่กับเขาเฉยเลย ฝันแน่ ๆ ต้องฝันแน่ ๆ อะไรมันจะฝันดีขนาดน้านนนนน เรืองเดช ตบหน้าของตัวเอง เบา ๆ และก็พบว่ามันไม่ใช่ความฝัน น้องเอ๋อจริง ๆ น้องเอ๋อมานอนซบกับเขาทั้งคืนจริง ๆ เหรอเนี่ย โอ้ยยยยยยยย ดีใจโว้ยยยยยย “หนิง.....นอนซะทีห่มผ้าให้ด้วย....หนาวจะแย่แล้ว” เสียงหวานใสที่ตอบกลับทั้งที่หลับตาอยู่ ทำให้เรืองเดชต้องนอนลงอย่างง่ายดาย หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ มือไม้สั่น นอนตาเบิกโพลง และก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูกหนักขึ้น เมื่อมือเล็ก ๆ นั้นเอื้อมมากอดรัดไว้แน่น และเบียดกายเข้าหา “เหวออออออ...” เจนภพ อุทาน เมื่อบางสิ่งบางอย่างมันลุกชันขึ้นมา เอ๋อจะรู้มั้ยเนี่ย เอ๋อจะรู้มั้ย ทรมานจะตายแล้ว ริมฝีปากบางขบเข้าหากันแน่ เพื่อระงับอารมย์ที่อดกลั้นไว้จนแทบระเบิด “เป็นอะไรน่ะหนิง......” มือเล็ก ๆ เริ่มสัมผัสแตะไปทั่ว....และเริ่มไล้ต่ำลงเรื่อย ๆ “เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย หยุด ๆ หยุด ๆ ก่อนไอ้เอ๋อ.....” เรืองเดชลุกพรวดพราดขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ “เป็นอะไรเหรอ......” ร่างบางหรี่ปรือตาขึ้น ยังคงพูดด้วยความสงบราบเรียบ หนิงเป็นอะไรหน้าแดงเลย หรือว่าจะเป็นไข้ไม่สบายอีกแล้ว “กะ...ก็มึง มึงจะทำอะไรน่ะ......” เรืองเดชพูดละล่ำละลัก ใบหน้าร้อนผ่าว “อ้าวหนิง.....” ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งนัยย์ตายังเหม่อลอย “ไม่ใช่หนิง...พี่แมน พี่แมน..เรียกให้มันถูก ๆ หน่อย” หนุงหนิงหรือพี่แมน เริ่มเอาเสียงข่มดับความอาย “ครับพี่แมน...ก็พี่แมน...ก็จะทำอย่างที่พี่แมนคิดนั่นแหละ” มือเล็ก ๆ ปิดปากหาว ยังรู้สึกง่วงงุนอยู่ “ทำ...อย่าบอกนะว่า.....” พูดได้แค่นั้น ไอ้แมนก็ต้องตะลึงค้างเมื่อน้องเจง พยักหน้าช้า ๆ นัยย์ตาปรือ อย่างไม่รู้สึกว่ามันจะแปลกอะไร “นั่นแหละ.....เช้า ๆ อย่างนี้ไม่เห็นแปลกเลย...ดูของเราสิ...ก็เป็นเหมือนกัน” เจนภพ ทำท่าจะเปิดบางส่วนของร่างกายที่แข็งขืนขึ้นของตัวเอง ให้เรืองเดชดู จนร่างสูงผมทองนั้นต้องรีบห้ามไว้แทบไม่ทัน “เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย อย่า....หยุดก่อน หยุดก่อน” ไอ้แมนรีบเบรกแทบ แค่นี้ก็จะบ้าแล้ว ขืนมาเปิดให้ดู ช็อคแน่ “อ้าว.....มันเป็นแบบนี้ก็ต้องทำนะหนิง....เรื่องธรรมดาจะตาย เราทำเองบ่อย ๆ” เจนภพมันรู้บ้างหรือไม่เนี่ย ว่าเป็นการไปกระตุ้นให้อารมณ์ของไอ้แมนที่กำลังประทุ ใกล้ระบิดเข้าไปทุกที “ทำเอง.....หา.....ทำเองบ่อย ๆ เหรอ...แล้ว แล้ว” เรืองเดชอึกอัก ช็อคหนักขึ้น นึกไม่ออก นึกหน้าน้องเอ๋อตอนทำแบบนั้นไม่ออก เหวออออออออ เขาจะบ้าอยู่แล้ว “อือ.......แปลกเหรอ...จริงสิ...งั้นเราใช้ห้องน้ำเลยแล้วกัน...เดี๋ยวจะได้มานอนต่อ...อยู่แบบนี้ไม่สบายตัวเลย” เจนภพลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องเดา ไอ้แมนก็รู้ได้ทันทีว่าไปทำอะไร คนตัวเล็กเดินลับหายไปแล้ว ทิ้งให้เรืองเดช นั่งตาค้าง ช็อค อึ้ง งง และอีกหลายร้อยความรู้สึก เจง น้อง เจง น้องเอ๋อ เหวอออออออออออออ ทำไงดีเนี่ย ไอ้ข้างล่างก็อยู่เฉย ๆ สิวะ...โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จะบ้าแล้วววววววววววววว ไอ้แมนนั่งโวยวายเป็นบ้าอยู่คนเดียว และไม่รู้จะจัดการยังไงกับชีวิตของตัวเองต่อไปดี *********************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:38:47 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 5 “อือออออออ อะอื้ออออ” เสียงหวานใสดังก้องทำให้ เรืองเดชต้องใช้หมอนอุดหู ใบหน้าคมแดงก่ำเมื่อรับรู้ได้ว่าเจ้าของเสียงทำอะไรอยู่ สมองจินตนาการถึงภาพวาบหวามและร่างกายของอีกฝ่ายไปเรียบร้อยแล้ว “โอ้ยยยยยยยยยยยยยย จะบ้าแล้ว อยากจะบ้าแล้วทำไงดีเนี่ย” ไอ้แมนก้มมองส่วนแข็งขืนของตัวเอง ที่กำลังดึงดันตื่นตัวขึ้น เหมือนเฝ้ารอการสัมผัสของร่างสูงนั้น “อย่านะเว้ย.......ตอนนี้ทำไม่ได้นะเว้ย.....” ทั้งที่พยายามจะสะกดใจหักห้ามใจให้ได้ แต่ร่างกายดูเหมือนไม่ฟังเอาเสียเลย “แม่งทำก็ทำวะ..........ไม่ไหวแล้ว” มือแกร่งเอื้อมเข้าหาจุดกึ่งกลางความรู้สึกของตัวเอง ขืนรอมากกว่านี้ต้องคลั่งตายแน่ ๆ “อืออออออ อืมมมม” ในขณะที่เขาเอื้อมมือเข้าไปสัมผัสจุดนั้น ก็ปรากฏว่ามันฉ่ำเยิ้มไปหมดแล้ว มือแกร่งรีบดึงรั้งส่วนแข็งขืนอย่างเร่งรีบ ลมหายใจรุมร้อน เดือดพล่าน สมองจินตนาการถึงร่างเล็กภายในห้องน้ำ ที่ส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างแกร่งเกร็งแน่น รีบขยับมือให้เร็วขึ้น ใกล้จะถึงจุดหมายเต็มที “หนิง...............เราใช้ห้องน้ำเสร็จแล้ว” เจนภพเดินหัวยุ่งออกมาจากห้องน้ำและมาเห็นภาพตรงหน้า หนิง..........หนิงกำลัง.............กำลัง............. “เหวอออออออออออออออ” เสียงของเรืองเดชนั่นเอง เขาไม่นึกว่าเจนภพจะมาเห็นเขาในสภาพนี้แถมยังกำลังทำเรื่องน่าอายด้วย ใบหน้าคมแดงก่ำ รีบจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่อย่างร้อนรน ทั้งที่แสนจะทรมานจนทนแทบไม่ไหว “เอ่อ...........คือ.........เรา.....เรา...............” เห็นขนาดนี้เป็นใครก็แก้ตัวไม่ถูก เรืองเดชรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ด้วยความอาย เจงต้องว่าเขาโรคจิตแน่ ๆ ต้องว่าเขาเป็นพวกโรคจิตวิตถารหน้าไม่อาย และอะไรอีกล่ะ อะไรอีก หมดแล้วฟอร์มที่เคยมี ท่าทางมาดเท่ห์จนสาว ๆ หลงใหล ไม่เหลือแล้วแบบนี้ ไม่เหลือแล้ว แค่คิดก็อยากจะร้องไห้ “หนิง.....หนิง....หนิงเป็นอะไรหนิง......หนิงออกมาเถอะ...เราไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยนะหนิง” เจนภพเดินมาเคาะประตูห้องน้ำเสียงดังปึงปัง ลืมบอกหนิงไป ว่าในนั้นน่ะ มีน้อง ๆ ของปีเตอร์ด้วยเพิ่งเห็นเมื่อกี้นี้ เขาเข้ามาฉี่แล้ว เอาไม้แคะหูมาด้วย ห้องมันเย็นดี ก็เลยแคะหูไปด้วย เพลินดี รู้สึกมัน ๆ คัน ๆ จนเผลอร้องออกไป หนิงจะรำคาญหรือเปล่านะ ต้องไปรบกวนเวลาทำเรื่องอย่างนั้นของหนิงแน่เลย ตอนที่เดินออกมาก็เห็นหนิง.........กำลังทำอย่างว่าอยู่ หนิงคงจะไม่ค่อยได้ทำ เพราะที่หนิงบอกว่าไปหาสาว แต่ เขาก็เห็นหนิงไปนั่งหน้าตึกทุกวัน น่าสงสารหนิงจังเลย คงจะเก็บกดมาก เพราะว่าเขาอยู่ด้วย เวลาหนิงจะทำอะไรก็เลยลำบาก น่าเห็นใจหนิงจริง ๆ ร่างเล็กเคาะแล้วเคาะเล่าแต่หนิงก็ยังคงเงียบอยู่ เออ .......... หนิงคงจะอายนะ แต่ว่าเขาต้องรีบบอก เพราะเดี๋ยวหนิงเห็นน้อง ๆ ปีเตอร์แล้วจะตกใจ จะหาว่าเขาแกล้งอีก “หนิง.............หนิงอย่าเพิ่งเงยหน้าขึ้นนะ.....” คำร้องห้ามของคนที่บอก เท่ากับคำว่าเงยหน้าขึ้นไปดูเสียเถิด ไอ้แมนเหลือบเห็นสิ่งที่อยู่ข้างบนฝ้าเพดานของห้องน้ำ และก็ช็อคจนตาค้าง น้อง ๆ ของปีเตอร์ ลวดลายสวยงาม หลายตัวที่เกาะอยู่ ส่งยิ้มให้เขาเป็นการทักทาย “อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” ไอ้แมนรีบเปิดประตูวิ่งออกจากห้องน้ำแทบไม่ทัน และส่งเสียงร้องโหยหวน “ไอ้เอ๋อออออออออออออออออ มึงแกล้งกู........มึงแกล้งกูอีกแล้ววววววววววว” ไอ้แมนรีบวิ่งมาที่หน้าต่างทำท่าจะโดดหนี แต่ก็ถูกมือเล็ก ๆ ดึงรั้งไว้เสียก่อน “หนิงโดดลงไปเดี๋ยวก็ตายหรอก” น้ำเสียงเย็นยะเยือกบอกอย่างเชื่องช้า เรียกสติไอ้แมนกลับมาได้ ร่างสูงนิ่งเงียบมองใบหน้าเนียนสวยเย็นชานั้นเงียบ ๆ และค่อยหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง เมื่อเจนภพมองลงมาที่ส่วนต้องห้ามของเขา “เหวอออออออ .อย่า........อย่ามองนะ” มือแกร่งรีบดึงเสื้อมาปิด มือไม้พันกันให้วุ่น อับอายที่สุดในชีวิต “ไม่เห็นแปลกเลยหนิง........หนิงอย่าอายเลยนะ.........เอางี้เรามาทำพร้อมกันดีกว่านะ....หนิงจะได้ไม่อายไง” เจนภพส่งยิ้มเย็นยะเยือกมาให้ น่าขนลุกเป็นที่สุด ไอ้เจงมันคิดจะทำอะไร ไอ้เจงมันคิดจะทำอะไรกันแน่ แม้แต่ตัวของมันเอง มันก็ยังไม่เข้าใจ ************************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:40:02 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 “หนิง.....ทำพร้อมกันเถอะนะ” มือเล็กทำท่าจะเอื้อมสัมผัสที่ร่างกายของตนเอง แต่ก็ถูกร่างสูงรีบห้ามเอาไว้ “อย่า.....อย่าเลยนะ.......” เรืองเดชพูดเสียงละล่ำละลัก เขาไม่อยากกลายเป็นพวกโรคจิตข่มขืน แค่นี้เขาก็แทบจะคลั่งแล้ว ขืนได้เห็นแบบนั้น เขาต้องอดใจไม่อยู่อีกแล้วแน่ ๆ “ทำไมล่ะ.......หนิงไม่อยากทำ......เพราะหนิงไม่ชอบเราแล้วเหรอ” คำพูดราบเรียบไม่แสดงท่าทีของอีกฝ่าย ทำให้เรืองเดช หันมามองด้วยความตกใจ รู้ได้ยังไง รู้ว่าเขาชอบได้ยังไง ไม่จริงน่ะ ไม่จริงใช่มั้ย “เจงรู้ตั้งนานแล้วว่าเจงชอบหนิง..........แต่เจงไม่อยากให้หนิงเสียฟอร์มเลย....อีกอย่างนะหนิง เมื่อวันก่อนเจงเพิ่งไปอ่านมา ถ้าเราทำอย่างนี้กับคนรัก มันจะรู้สึกดีมากกว่าทำคนเดียว จริงหรือเปล่าหนิง” ใบหน้าเนียนสวยเอียงหน้าถามตาแป๋ว “กะ....ก็....ระ..ระ เรา.....ไม่...ไม่รู้เรา ไม่รู้ว่าโอ้ยยยยยยยยยย” เรืองเดชไม่รู้ว่าจะเรียบเรียงประโยคในสมองอย่างไรเพราะมันตีกันไปหมด ระหว่างความงง ความตกใจ ความตื่นเต้น “แต่เจงทำไม่เป็น..........ไม่รู้ว่าเขาทำกันยังไงนะหนิง.....ไม่ได้อ่านมา....หนิงสอนหน่อยได้มั้ย” ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของร่างสูงแน่แน่ว “123ไม่ไหวแล้ว.4534..........ไม่ไหวแล้วไม่ไหวแล้ว67” การสะกดใจตัวเองให้อดกลั้น เริ่มไม่เป็นผลอีกต่อไป แผนนับเลขเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ได้ผลอีกแล้ว เมื่อเขานับผิด ๆ ถูก ๆ “อะไรนะหนิง........หนิงว่ายังไงเหรอ” เจนภพยังคงเอ่ยถาม และไม่ต้องรอคำตอบอีกต่อไป เมื่อร่างสูงแกร่งเบื้องหน้า ดึงร่างเล็กบางเข้าหาตัว ประกบริมฝีปากแนบแน่น เขาไม่ทน และจะไม่รออีกต่อไปแล้ว ไม่มีอะไรจะหยุดได้เขาได้อีกต่อไป ******************* “อือออออออ หนิง.....เจง...เจงหายใจไม่ออก” มือเล็ก ๆ ผลักให้คนที่เคล้าคลึงริมฝีปากแนบแน่นออกห่างตัว “หา.........หาย หายใจไม่ออกเหรอ...ไหน...เป็นอะไรมากมั้ย” เรืองเดชที่ผละออกแล้วมีสีหน้างุนงง แย่แล้วทำอะไรไปเนี่ย เจงอาจจะกำลังไม่สบายอยู่ก็ได้ เขาทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย “เปล่า.....ไม่เป็นอะไร....แต่ว่าหนิงเอาปากมาปิดปากเราแบบนี้ทำให้หายใจไม่ออกเลย” มือเล็ก ๆ สัมผัสแตะที่ปากของตัวเอง “หา.........เอาปากมาปิดปาก....ก็เรียกว่าจูบไง.....มัน...มันทำให้หายใจไม่ออกได้ยังไงกัน” เรืองเดชหน้าเหรอหรา เขาจูบแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงกับทำให้หายใจไม่ออกเสียได้ “ไม่รู้.....เจงไม่เคยทำ.....เขาหายใจกันทางจมูกด้วยใช่มั้ย....มา...งั้นมาลองกันอีกทีนะ” ร่างเล็กแตะริมฝีปากเข้าหาร่างสูง และก็แตะไปแตะมาอยู่อย่างนั้นเล่นเอาเรืองเดชงง อะไร........ไอ้เอ๋อมันทำอะไร.......เอาปากมาแตะเขาขนาดนี้ แต่ยังลืมตามองตาแป๋ว มันไม่ใช่แล้วม้างงงงงงงงงงงงงง “เอ๋อ..........เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวก่อน..........ทำอย่างนั้นเรียกว่าจูบที่ไหนกันล่ะ...เอาอย่างนี้” ท่าจะแย่แล้วเอ๋อของเขา นี่มันเอ๋อจนไม่รู้อะไรเลยหรือไงเนี่ย แล้วจะทำกันเข้าไปได้ไงเนี่ย “ไม่ใช่เหรอ..........แล้วทำยังไงอ่ะ....” ดวงตากลมโตมองมา ไร้ซึ่งความรู้สึกตื่นเต้นหวาดกลัว มันเข้าใจหรือเปล่าเนี่ยเวลากำลังจะทำเรื่องอย่างว่าอยู่ เรืองเดชเกาหัว แล้วยังไงดีเนี่ย เขาจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ งงเว้ยยยยย “คือเอ๋ออออออออ เข้าใจมั้ยว่าเรากำลังจะทำเรื่องอย่างว่ากันนะ....แล้วแบบว่ามันเป็นเรื่องน่าอายมากดด้วย เข้าใจมั้ยว่ามันทำกันยังไง” เรืองเดชพยายามอธิบายทำความเข้าใจ กับร่างตรงหน้า นี่มันจะเอ๋อ ก็เอ๋อให้มีขอบเขตได้มั้ยเนี่ย ดูทำหน้า ไม่ตื่นเต้น ไม่รู้สึก ไม่อาย ไม่อะไรเลยหรือไง “เราเข้าใจ.........ก็กำลังจะทำกันอยู่ไม่ใช่หรือไง” ร่างเล็กพยักหน้าตอบรับ เรื่องอย่างว่าทำไมจะไม่เข้าใจ เขาดูเหมือนไม่รู้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอ เจนภพต้องทำใจตั้งหลายวัน กว่าจะกล้ามาพูดแบบนี้ แล้วเขาดูแปลกมากเลยหรือไง ตื่นเต้นก็ตื่นเต้นอายก็อายจะแย่อยู่แล้ว "คือเจง....เจงแน่ใจนะว่าจะทำอ่ะ..คือเราหมายความว่า...เจงมั่นใจที่จะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ " ไอ้แมนเกาหัวแกรก ๆ เอาไงต่อดีวะเนี่ย "มั่นใจสิหนิง...มันใจแน่ ๆ เราคิดมาหลายวันแล้วหนิง...คิดทบทวนดีแล้ว...ทำเถอะนะ ต้องทำยังไงบ้างล่ะ.....เอามือไว้ตรงไหนดี" เจนภพยังทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม แต่เริ่มถอดเสื้อของตัวเองออก และเอื้อมมาปลดเสื้อให้กับร่างสูงนั้นด้วย มันต้องถอดเสื้อผ้าก่อนนี่นะ ถึงจะทำได้ เขานี่โง่จริง ๆ หนิงคงจะโกรธที่เขาชักช้า ทำอะไรงุ่มง่ามแน่เลย "เฮ้ยยยยยยย..อะ..เอางี้เลยเหรอ" ไอ้แมน ไม่รู้จะทำยังไงดี เมื่อเจนภพรีบปลดเสื้อผ้ารวดเร็วขนาดนั้น นี่รีบจนรอไม่ไหวเลยเหรอเนี่ย เจงนี่มันร้อนแรงเสียจริงไม่น่าเชื่อ "ถอดกางเกงเลยมั้ยหนิง...." ดวงตากลมโตมองมา และเอ่ยถาม เริ่มที่จะปลดส่วนล่างของร่างกายออกแล้ว "เหวอออออ อะ..เอ๋อ...ใจเย้นนนนนนนนน" กลายเป็นเรืองเดชเองที่เป็นฝ่ายเขิน อะไรเนี่ย เล่นงี้เลยเหรอ แล้วเขาจะตามทันเหรอ "หนิงจะให้เราทำยังไงบอกเรานะ เราพร้อมแล้ว" เจนภพเดินขึ้นเตียง ในสภาพล่อแหลมเต็มที "เรา...เราต้องถอดชั้นในเลยมั้ยหนิง" คำถามซื่อ ๆ นั้น เล่นเอาคนฟังแทบลมจับ จะถอดไม่ถอดก็ไม่สำคัญแล้ว นี่มันยั่วกันชัด ๆ ยั่วกันเห็น ๆ เลย เอ๋อ เอ้ย เอ๋อ เอากะมันดิ แล้วเอาไงต่อไปดีเนี่ย ***************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:40:38 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 เรืองเดชเดินตาม มองร่างขาวเนียนเบื้องหน้า ขาวชะมัด ไม่คิดว่าจะได้เห็นชัด ขนาดนี้ จุดสีชมพูเข้มสองข้าง แข็งขืนชูชัน ร่างสูงทาบทับกายลงมา มือแกร่งลูบไล้ไปเรื่อยจากหน้าท้องแบนราบเข้าหาสิ่งที่ถูกปิดกั้นไว้ ด้วยผ้าผืนบาง ดึงรั้งให้มันหลุดไปง่าย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นปลดส่วนล่างของตัวเองออก และก็ประสานสายตากับร่างเล็กเบื้องล่างที่มองมา อย่างแปลกใจ โอยยยย ขืนเจงมันมองอย่างนี้ตลอดท่าจะไม่ไหวแน่ ๆ "หลับ .. หลับตาได้มั้ย...แบบนี้มันเขินนะ" ไอ้แมนสุดที่จะทน นี่จะดูวิธีการทำทุกขั้นตอนเลยหรือไงเนี่ย ขนาดนี้แล้ว ยังไม่แสดงความรู้สึกออกมาอีก "ต้องหลับตาด้วยเหรอ...ได้ ได้...หลับตาใช่มั้ย" เจนภพหลับตาลง นอนตัวตรงอย่างกับเตรียมเคารพธงชาติตอนเช้า นี่จะเรียกว่าเอ๋อ หรือซื่อ หรืออะไรดีเนี่ย ร่างสูงอยากจะหัวเราะ ที่อาย ๆ อยู่ หมดกันไม่เหลือแล้ว เหลือแต่ความขำ เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย เอ๋อ เอ้ย เอ๋อ เดี๋ยวจะทำให้มีอารมย์ร่วมให้ดู จะเปลี่ยนสีหน้าเย็นชานั้น จะสอนให้เอ๋อรู้จัก ว่าที่กำลังทำเนี่ยมันเป็นยังไง และรู้สึกดีมากแค่ไหน *********************** "อือออออออออ หนิง...หนิงทำไมมันรู้สึกแปลก ๆ อย่างนี้" เสียงหวานใสครางเครือ เมื่อร่างกายส่วนล่างถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนที่แตะสัมผัสลงมา โล้มไล้ด้วยปลายลิ้นอุ่นชื้น จนส่วนบอบบางเริ่มแข็งขืนขึ้น คอยดูนะ คอยดู ต้องทำให้ทำหน้าตาน่ารักยั่วยวนสุด ๆ ให้ได้ เรืองเดชหมายมั่นไว้ "ห้ามลืมตานะ....ถ้ารู้สึกยังไงอยากทำอะไรก็ทำไปเลย ถ้าเจงลืมตาเราจะหยุดจริง ๆ ด้วย" เรืองเดชแกล้งขู่ และได้ผลเจงยังคงหลับตาแน่น เชื่อที่เขาพูดทุกประการ "เราจะร้องเสียงแปลก ๆ นะหนิง....หนิงจะรำคาญมั้ย..." คำถามนั้นทำให้เรืองเดชยิ้มร้องออกมาเถอะ เขาจะได้รู้ว่าพอใจ อยากจะให้ส่งเสียงออกมา เขาอยากจะได้ยินชัด ๆ จะแย่แล้ว "บอกแล้วไง..อยากร้องให้ร้องออกมา อยากทำอะไรให้ทำ...ขออย่างเดียวห้ามลืมตา สัญญาก่อนสิ" ร่างสูงพัวพันอยู่กับต้นขาเนียนขาว "หนิงอย่าโกรธนะ...อย่าเพิ่งโกรธเจงเลยนะ เจงจะทำตามทุกอย่างเลย" เสียงหวานใสตอบกลับ กลัวว่าจะทำให้เรืองเดชไม่พอใจ แต่นั่นแหละ คือประโยคที่ร่างสูงนั้นอยากฟังที่สุด น่ารักจริง ๆ เลย น้องเอ๋อ ของเขา นั่นแหละคือเรื่องที่อยากได้ยินมากที่สุด คราวนี้ก็แค่ลงมือ เจงจ๋า เราจะทำให้เจงรักเรามากขึ้นเดี๋ยวนี้แหละ ************************ "เอ๋อ ถ้ารู้สึกดีสุด ๆ ห้ามเงียบนะส่งเสียงออกมาเลย" ร่างสูงบอกกับร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา น่ารักเว้ยยยยย เซ็กซี่ยั่วยวนสุด ๆ เลย ผิวที่เคยขาว กลายเป็นสีชมพูจัดทั้งตัวแล้ว เพราะการรุกเร้าฝากร่องรอยของร่างสูงนั้น ลำคอเนียนขาว มีร่องรอยที่เขาทำเต็มไปหมด ใบหน้าสวยหวาน ที่หลับตาแน่น และขบริมฝีปากแห้งผากเข้าหากันทำให้เขาอดใจไม่ไหว ต้องไปสัมผัสแตะต้องอีกครั้ง "อือออออ อะอือออออ" ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบแน่บแน่นกับริมฝีปากบางที่ตอบรับการรุกรานของเขาแต่โดยดี ปลายลิ้นลิ้มลองโลมไล้ ภายในและสัมผัสพัวพันกับลิ้นอุ่นชื้นของอีกฝ่าย ที่ค่อยตอบรับเขามากขึ้น จมูกโด่งเริ่มลากไล้ ฝังลงที่ซอกคอเนียนขาวอีกครั้ง ก่อนจะระเรื่อยลงที่จุดสีชมพูเข้ม บดเบียดด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของตัวเอง มือแกร่ง บีบเค้นจุดเล็กแข็งขืนอีกข้างอย่างเร่าร้อน "อืออออออออ " มือเล็กเอื้อมสัมผัสส่วนแข็งขืนของร่างกายตัวเอง อย่างทนไม่ไหวอีกต่อไป "ห้ามนะ.........ห้ามแตะนะ...เราจะทำให้เอง" เรืองเดชดึงมือเล็ก ๆ นั้นออก ให้มาโอบรัดที่รอบคอเขาแทน "อีอ........แต่เจงทนไม่ไหวแล้วนะหนิง...อยากจะทำแล้ว...ให้ทำได้มั้ย..." คำวิงวอนแสนหวาน กระตุ้นความต้องการของอีกฝ่ายได้ง่ายดาย ร่างสูงกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบาง สัมผัสอย่างปรารถนาจะได้ยินเสียงหวานแผ่วครางเครือนั้น ************************ "อ๊า...ไม่เอาแล้วไม่ไหวแล้วจริง ๆ หนิงอย่าทรมานเราเลยนะ" หยาดน้ำตาหลั่นริน เมื่อถูกกลั่นแกล้งจากมือร้อน ๆ ที่เมื่อเขาใกล้จะถึงจุดก็หยุดลง และเมื่อร่างบางร้องขออีกครั้งเขาก็ยังแกล้งหยุดมือลงอีก หลายครั้งจนทรมาน ไม่อยากให้หยุดอีกต่อไป "ได้สิ....เราจะไม่หยุดแล้ว..." มือแกร่งขยับการสัมผัสนั้นรุนแรงและเร็วขึ้น "อืออออออ อืออออ อ๊า........" ร่างบางเกร็งแน่น แอ่นกายรับสัมผัสรุ่มร้อนที่เร่งจังหวะเร็วขึ้น จนถึงที่สุดของอารมย์และความรู้สึก "อ๊า................." ร่างบางหยัดกายขึ้นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยทุกสิ่งออกมาจนหมดสิ้น มากมายจนหลั่งรินไหล ลงที่เรียวขาเรียวงาม ก่อนจะค่อยปรือตาขึ้น และพบกับดวงตาคมที่ทอดมองมา และส่งยิ้มให้อ่อนโยน "รู้สึกดีมั้ย...." เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยน เอ่ยถาม คนตัวเล็กน่ารักที่ร้อนแรงได้สุด ๆ ตรงหน้า "ดีที่สุดเลย" ร่างบางพยักหน้ารับ "นี่เพิ่งเริ่มนะ...ต่อไปยังมีอีกมากกว่านี้" นัยย์ตาพราวสื่อความรู้สึกถึงร่างบาง "มีอีกงั้นเหรอ" ร่างบางเอ่ยถาม นี่แค่เริ่มต้นงั้นเหรอ ยังมีอีกงั้นเหรอ "อือ....หลับตาอีกครั้งสิ" ริมฝีปากอุ่นร้อนสัมผัสแผ่วที่ข้างแก้มเนียนใส และเจนภพก็หลับตาลงอีกครั้งอย่างว่าง่าย ***********************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:42:33 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 [ขอโทษค่ะ ตอนข้างบนเลขบอกตอนที่... หายไปบ้าง ไม่ใช่ว่าตอนหายนะคะ มีครบ แต่ลืมใส่ตอนที่.. บอกไว้ค่ะ ขอโทษค่ะ >-< ขอโทษที่คั่นขัดจังหวะด้วยค่ะ] รักแท้แพ้ทาง ตอนที่ 7 “ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” เสียงร้องลั่นพร้อมกับร่างที่ตกลงข้างเตียงและลุกขึ้นคลำหัวตัวเอง “ตุ่บ......” วัตถุขนาดใหญ่ ตกลงสู่พื้น ไอ้แมนหล่นจากเตียงลงมาทำหน้างง ๆ ก็เมื่อกี้ หลังจากโลมไล้นัวเนีย จนเห็นสมควรว่า เจงเอ๋ย เราควรมาเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ด้วยการสอดแทรกร่างกายเข้าไปภายในตัวของน้องเอ๋อของเขา แต่เข้าไปได้นิดเดียว เขาก็หล่นลงมาอยู่กับพื้น และต้องเรียบเรียงสติอยู่นาน นึกออกแล้ว ต้องเป็นเพราะขาเล็ก ๆ ของน้องเจงที่ถีบเขาตกลงมาแน่ ๆ “ฮือออออออ ฮืออออออออ ฮือออออออ” เจนภพร้องไห้เสียงดังลั่น ไหนบอกว่าจะรู้สึกดีไง หนิงรังแกกันนี่หน่า ทำไมต้องแกล้งด้วย เอาอะไรเข้ามาในตัวเขากันน่ะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว ไม่เห็นรู้สึกดีเลย “เอ๋อ...............เอ๋อเป็นอะไรร้องไห้ทำไม” ไอ้แมนตะเกียกตะตายขึ้นไปดูร่างเล็กบนเตียง ที่นอนร้องไห้อยู่ และยังยืนยันคอนเซ็ปเดิม ท่าเดิม นอนเคารพธงชาติตัวตรงเป๊ะ แต่ยังหลับตาอยู่ เห็นหน้าหวาน ๆ นั้นเปรอะไปด้วยคราบน้ำตาแล้วก็สงสาร “เจ็บจังเลย...........ไม่เห็นดีเลย.....ไหนว่าจะรู้สึกดีไง....ถ้าทำกับคนรักแล้วเป็นแบบนี้ไม่เอาแล้ว ไม่เป็นแล้ว....เราไม่เป็นคนรักกับหนิงแล้ว” น้องเอ๋อยังคงนอนร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจ็บเหรอ....แล้ว..แล้วทำไมเอ๋อต้องถีบพี่แมนด้วยอ่ะ....” ไอ้แมนลูบผมคนตัวเล็กที่นอนร้องไห้อยู่ เออเว้ย ขนาดร้องไห้ มันยังไม่ยอมลืมตาขึ้นเลย อะไรมันจะเอ๋อ ซื่อ ขนาดนี้วะ “ก็หนิงบอกว่า.....ถ้ารู้สึกยังไงก็ให้ทำตามความรู้สึก...และทำตามที่ร่างกายต้องการด้วยอ่ะ...ฮือออออออออ เราทำอะไรผิดอีกแล้วใช่ไหมหนิง ฮือออออออออออ” เจนภพบอกเหตุผล ทั้งที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ เหตุผลที่ทำให้ไอ้แมนยิ่งตะลึง.......เหตุผลของการถีบไอ้แมนตกเตียง...เออ..เป็นคนพูดเองนี่หว่า จะไปโทษคนตัวเล็กนี่ก็ไม่ถูก “เอ่อ...เหรอ...ไม่..ไม่ผิดหรอก...ลืมตาขึ้นได้แล้ว..วันนี้พอแค่นี้เถอะ” เรืองเดชท้อใจ แบบนี้คงไม่ทำต่อแล้วล่ะ เล่นร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขนาดนี้ สงสัยคงเจ็บมากจริง ๆ นั่นแหละ ดวงตากลมโตค่อยหรี่ปรือขึ้นทั้งคราบน้ำตา “อาบน้ำก่อนดีมั้ย....จะได้แต่งตัว...ตัวเลอะหมดแล้วนี่” เรืองเดชส่งยิ้มอ่อนโยนให้ และหยิบเสื้อของคนตัวเล็กขึ้นมา เอ๋อเอ้ย.......สงสัยคงอีกนานกว่าจะรู้เรื่องรู้ราว ว่าต้องทำกันยังไงบ้าง “ไม่ทำแล้วเหรอ.....มันต้องมีขั้นตอนอีกหรือเปล่า...แต่ว่านี่มันเพิ่งเริ่มไม่ใช่เหรอหนิง” มือเล็ก ๆ ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า เขาทำให้หนิงไม่พอใจแน่ ๆ เลย เพราะเขามันโง่เอง ทำอะไรก็ทำไม่ได้เรื่อง ทำได้อย่างเดียว ก็เรื่องเรียน ส่วนเรื่องอื่น ๆ คงทำให้หนิงหนักใจ หนิงต้องไม่รักเขาแล้วแน่ ๆ เลย เขาจะทำยังไงดี “เอาไว้วันหลังเหอะนะ...ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ” เรืองเดช ดึงคนตัวเล็กว่าให้ลุกขึ้น ทำไงได้ล่ะ ปุบปับจะมาทำแบบนี้ ร่างกายเอ๋อมันจะรับไม่ได้เอาน่ะสิ ช่างเถอะ โอกาสยังมีอีกเยอะ “แต่ว่า.....แต่ว่า...หนิงยัง...ยังไม่ได้ทำเลยนะ...” ดวงตากลมโต เหม่อมองที่ส่วนแข็งขืนของร่างสูง ที่ยังคง ชูชันชัดเจน “เฮ้ยยยยยยยยยยยยย....มะ..มะ..มองได้ไง...ห้ามมองนะเว้ยยยยยยยยย” ไอ้แมนรีบเอามือปิดแทบไม่ทัน แถมยังคว้าหมอนคว้าผ้าห่มมาปิด พัลวันไปกันใหญ่ ไอ้เอ๋อ เอาอีกแล้ว เอาอีกแล้ว ทำพิษอีกแล้ว นั่นดูมัน ยังมีหน้ามาทำหน้าไร้เดียงสาอยู่อีก ลืมไปแล้วหรือไง ว่าตัวเองก็แก้ผ้าอยู่เหมือนกัน คราวนี้เลยกลับกลายเป็นว่าไอ้แมน ที่ต้องหน้าแดง อับอายเสียเอง “แบบนั้นน่ะ....มันต้องทำไม่ใช่เหรอหนิง....ทำเถอะนะ...ไม่ต้องอายเราหรอก...” ใบหน้าใสซื่อ มองหน้าร่างสูง ตาใสแป๋ว ตรงนั้นน่ะ ถ้าเกิดว่าไม่ทำแล้วปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น มันต้องทรมานแย่แน่ ๆ เลย เมื่อกี้หนิงก็ทำให้เขานี่นา ทำไมหนิงยังต้องอายอีกล่ะ เอ๊ะ หรือว่าเขาคิดอะไรผิดไป มือเล็ก ๆ ค่อยเลื่อนเข้าหาร่างสูงที่ถอยหนี การรุกราน “ไม่ต้องเลยเอ๋อ....ไม่ต้องเลย...กูทำเองได้เว้ย...ไม่ต้องมายุ่งกับกูหรอก” ไอ้แมน รีบถอยห่างแทบติดกับปลายเตียง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่าเริ่มคลานเข้าหาตัว “ทำเถอะนะหนิง...ไม่ต้องอายหรอก....หรือว่าจะให้เจงทำให้ก็ได้นะ...หนิงยังทำให้เราเลย” เจนภพยังทำเหมือนกับว่า เรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น และก็เหมือนเดิม มันยังทำหน้าเอ๋อ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอีกเช่นเดิม “อะ...อะไรนะ....จะ...จะทำเหรอ” ไอ้แมนเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าร้อนผ่าว เจง...เจงจะทำ....ทำให้...ทำตรงนี้ด้วย ทำให้เขา..........โอววววววววว ม่ายอยากจาเชื่อเลยยยยยยยยยย “แต่ว่าเรายังไม่เคยทำเลย....แค่เอาปากไปแตะ ๆ ก็พอแล้วใช่มั้ยหนิง...เจงทำได้.เจงต้องทำได้แน่ๆ” ร่างเล็กร้องบอกอย่างหมายมั่นปั้นมือ เขาต้องทำให้เรืองเดชพอใจให้ได้ ไม่น่าจะยากนะ ก็คงเหมือนกิน...ไอศกรีม.... ถ้ามีรสช็อคโกแลตรสโปรดด้วยคงจะดี

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [12 ต.ค. 2551 , 17:47:41 น.] ( IP = 58.9.37.241 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ][ 4 ][ 5 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น | Old Coins | Old Stamps