Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=2360
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

เมี้ยววววว

[Re-post] รักนี้ต้องลองดูหน่อย (ตอนที่ 10 - 17)

---

รักนี้ต้องลองดูหน่อย by aoikyosuke นุ - ข้าวโพด ตอนที่ 10 - 17 (จบ) ขอโทษอย่างรุนแรงค่ะ หายไปนานไม่ได้มาต่อ T-T ฮือๆ เรื่องหน้าจะรีโพสวันเดียวให้จบค่ะ ไม่ให้ค้างแล้ว ขอโทษด้วยค๊า

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:34:55 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 รักนี้ต้องลองดูหน่อย ตอนที่ 10 by aoikyosuke ใบหน้าหวานแหงนเงยรอรับจุมพิตแสนหวานจากร่างแกร่งตรงหน้า ริมฝีปากร้อนรุ่มเพียรจูบวนเวียนซ้ำ ๆ ที่ริมฝีปากอิ่มร้อนแดงเรื่อ คนเล็กบางนุ่มนิ่มในอ้อมแขน อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ลำแขนเล็กโอบรัดรอบคอชายหนุ่ม อย่างสิ้นเรี่ยวแรง ไม่ว่าชายหนุ่มจะชักจูงไปทางไหน ร่างบางก็ตอบสนองแต่โดยดี ทั้งภานุและข้าวโพดเองไม่รู้ว่ามาถึงเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ แผ่นหลังเล็กบางสัมผัสกับฟูกนิ่ม ๆ แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่รู้ตัวเองเลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนับจากนี้ กระดุมเม็ดเล็กถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สองร่างที่กอดรัดพัวพันกันยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้ตัวเลยสักนิด ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ เสื้อผ้าที่เคยห่อหุ้มถูกปลดออก และโยนออกจากร่างกายอย่างไม่สนใจไยดี ทั้งเสื้อกางเกงถูกโยนไปคนละทิศละทาง ร่างบางรู้สึกคล้ายเหมือนฝัน ใบหน้าคมซุกซบอยู่ที่ลำคอเล็กบาง มือเล็ก ๆ ลากไล้ไปตามแนวสันหลังของชายหนุ่มอย่างลืมตัว ร่างสูงเวียนวนกับริมฝีปากอิ่มงามปลายลิ้นสัมผัสกันอย่างเร่าร้อน เมื่อใบหน้าคมทำท่าจะผละออก ก็ถูกลิ้นร้อนชื้นของอีกฝ่าย เกี่ยวกระหวัดแนบแน่น เหมือนไม่รู้จักอิ่มในรสชาติแสนหวานนั้น ไม่ต้องมีคำพูดอื่นใด ร่างกายก็เหมือนกับรู้หน้าที่ว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง มันเป็นไปตามธรรมชาติ เป็นไปตามครรลองที่กำหนดไว้ ไม่เคยต้องฝึก ไม่เคยต้องสอน แต่ร่างกายของทั้งสองที่เฝ้าเพียรกอดรัดผูกพันกันนั้น กลับทำได้อย่างไม่ขัดเขินไม่มีที่ติ มือร้อนรุ่มของชายหนุ่มลากผ่านไปที่ไหล่เล็กเรียบลื่นอย่างร้อนรน สัมผัสตรงไหนก็ทิ้งความร้อนไว้ทุกที่ นิ้วแกร่ง สัมผัสที่จุดเล็ก ๆ สีชมพูที่แข็งขืนชูชันของร่างบาง อันเนื่องมาจากแรงปรารถนา ริมฝีปากร้อนผ่าวละจาก ริมฝีปากคู่งามก่อนจะ ลากปลายลิ้นวนเข้าหาจุดเล็ก ๆ อีกข้าง ดูดดุนปลายลิ้นอย่างมัวเมาไม่ได้สติ ก่อนจะขบเม้ม หยอกล้อเหมือนเป็นขนมรสชาติหอมหวานก็ไม่ปาน “อื้ออออออ” ร่างบางบิดกายเร่า ดวงตากลมหรี่ปรือ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ริมฝีปากบางขบเม้มแน่นเข้าหากันด้วยแรงอารมย์ที่โหมกระหน่ำ ร่างเล็กถูกปลุกเร้า ให้ความรู้สึกลุกโชน

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:36:02 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 มือใหญ่หนาลากเคลื่อนเวียนวนลงมาหาหน้าท้องแบนเรียบ ริมฝีปากร้อนรุ่มระเรื่อยไล่ตาม “อ่ะ ไม่ ไม่เอา ตรงนั้นไม่เอา” ร่างเล็กหอบคราง มือเรียวงามผลักไสไหล่กว้างนั้นออก ให้หยุดการครอบครอง ร่างสูงแหงนเงยใบหน้าขึ้น ส่งสายตาร้อนรุ่มสบตา ดวงตาหวานฉ่ำหรือปรือ กัดริมฝีปากตัวเองอย่างหักห้ามใจ ลมหายใจอุ่นร้อนหอบหนัก ภานุเองก็ทนแทบไม่ไหว หากวันนี้ไม่ได้ครอบครองร่างกายนี้ เขาต้องเป็นบ้าตายแน่ ๆ มือเล็กบางหยุดการผลักไส เมื่อสบกับดวงตาคมปลาบที่ระงับความรู้สึกอย่างสุดกลั้นของชายหนุ่ม ร่างเล็กรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของร่างสูง หากหยุดตรงนี้ไม่เพียงแต่ภานุ แต่จะเป็นเขาเองที่จะทนไม่ไหว ดวงตาคมที่ส่งมาเหมือนจะอ้อนวอนร้องขออยู่ในที ก่อนที่ใบหน้าเนียนหวาน จะยอมพยักหน้าเชื่องช้า อ้อยอิ่ง ยินยอมตามที่สายตารุ่มร้อนวิงวอน กลั้นใจข่มความรู้สึกอาย ยินยอมรับความรักที่ชายหนุ่มจะมอบให้ มือเรียวเล็กจิกทึ้งผ้าปูเตียง ระงับความรู้สึกร้อนรนที่แผ่ซ่านกัดกร่อนจิตใจ มือหนึ่งขบกัดนิ้วเล็ก ๆ ของตัวเองแน่น เกรงว่าจะส่งเสียงครวญครางตามอารมณ์ที่น่าอายออกไป ริมฝีปากร้อนครอบครองส่วนอ่อนไหว ไล้จากล่างขึ้นบน ดูดดุนอย่างย่ามใจ “อะ อ๊า” เสียงหวานใส ครางลั่น แม้จะพยายามข่มอาการด้วยการกัดนิ้วของตัวเองไว้ก็ตาม “อือ” ร่างเล็กส่งเสียงครางเครืออย่างสุดที่จะกลั้นต่อไปได้ เมื่อริมฝีปากร้อนเร่งเร้าความรู้สึก ด้วยความเร็ว ลิ้นร้อนรุ่มกระหวัดรัวกับส่วนอ่อนไหวแข็งขืนของร่างบางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ร่างเล็กกรีดร้องเมื่อความรู้สึกเสียวซ่าน ร้อนรุ่มแผ่ไปทั่วร่าง สิ่งที่อัดแน่นในร่างกายทั้งหลายทั้งมวลทะลักทลายออก อย่างสุดที่จะกลั้น ใบหน้าหวานแหงนเงยหอบกระเส่า เอวบางแอ่นหยัด รับปลายลิ้นที่ดูดกินทุกหยาดหยดชีวิตของร่างกายตัวเอง ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะปรับลมหายใจได้ทัน ร่างบางก็รับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำเข้าสู่ร่างกาย “อย่า...ไม่เอาเจ็บ” ร่างเล็กนิ่วหน้าร้องขอ ร่างเล็กเนียนบางพยายามถอยหนีการรุกล้ำนั้น “อย่าเกร็งนะ...ผ่อนลมหายใจนะคนดี...หนุ่มไม่ทำอะไรรุนแรงนะพี่ข้าวโพด” ร่างสูงปลุกปลอบร่างบาง ริมฝีปากอุ่นร้อนกระซิบแผ่วที่ใบหูเล็ก เสียงหายใจหนัก ๆ ทำให้ร่างบางเริ่มกลัว “คนดี...เชื่อใจหนุ่มนะ” ร่างสูงครางแผ่ว ปลอบโยนอีกฝ่ายด้วยความรัก ดวงตากลมโตหลับลง พยักหน้ารับ ตอนนี้ไม่ว่าร่างสูงนี้จะขออะไรเขาก็ยินยอมมอบให้ทุกอย่าง ร่างบางคลายความรู้สึกหวาดกลัว ร่างกายยินยอมรับสัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งร้อน ที่ล่วงล้ำเข้ามา ริมฝีปากอุ่นนุ่มจูบซ้ำที่เรียวปากอิ่มงาม เหมือนจะดึงความสนใจจากร่างเล็กให้ห่างไกลความรู้สึกเจ็บปวดออกมา “อ๊า” ร่างเล็กกรีดร้องลั่น ดวงตากลมโตคลอปริ่มด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะหลั่งรินรดลงที่ปลายเปลือกตาเรียวหวาน “เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว” ร่างเล็กร้องขอ เหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อสิ่งที่ใหญ่โตกว่าสอดแทรกเข้าหาในช่องทางเล็กแคบ อย่างรวดเร็ว ร่างบางสะอื้นฮัก กอดรัดร่างสูงที่แนบสนิทนั้นไว้ “เด็กดีนะ...เจ็บนิดเดียว แค่นิดเดียวนะ” ร่างสูงปลุกปลอบ เสียงแหบพร่าอ่อนโยน ร่างบางไม่เคยรับความรู้สึกนี้จากใคร เป็นหน้าที่ของเขาแล้วที่จะจูงข้ามผ่านความรู้สึกเจ็บร้าวนี้ ไปสู่ความสุขสม ร่างสูงหยุดนิ่งกับที่ ก่อนที่สะโพกแกร่งจะขยับเบา ๆ ค่อยให้ร่างกายของอีกฝ่ายยอมรับ อย่างเชื่องช้า “ดีขึ้นมั้ย..ไม่เจ็บแล้วนะ” คำพูดหวานหูกระซิบแผ่ว ปลอบโยนอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้เขาอยากได้ อยากครอบครอง หากจะให้หยุดตอนนี้ เขาบอกตรง ๆ ว่าทำไม่ได้แล้ว นอกจากจะปลอบโยนอีกฝ่ายให้ยอมรับความรู้สึกตัวเองเท่านั้น ร่างแกร่งขยับช้าเนิ่นนาน มือหนารุมร้อนกอบกุมส่วนอ่อนไหวด้านหน้า ของร่างบางให้ขยับตามการเคลื่อนไหวของร่างสูง มืออีกข้างประคองโอบรัดร่างบางเข้าหาตัวแนบแน่น ดูเหมือนร่างเล็กจะยินยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างของเขาแล้ว สะโพกแกร่งเริ่มขยับจากช้าไปเร็ว และเร็วขึ้น เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เท่าใดไม่มีใครรู้ เมื่อสองร่างกอดรัดแนบแน่น “ข้าวโพดจ๋า ข้าวโพดคนดี” เสียงทุ้มแหบพร่า สั่นสะท้าน ความรู้สึกตึงรัดแนบแน่นของช่องทางคับแคบ ทำให้เขารู้สึกใกล้จะทนไม่ไหว จังหวะของร่างกายสอดประสานเร่งเร้า ร่างเล็กครวญคราง อย่างสุดกลั้น “อื้อ....อื้อออออออออ๊า” เสียงหวานใสกรีดร้อง เมื่อความรู้สึกอุ่นร้อนทะลักเข้าสู่ตัว ส่วนอ่อนไหวของร่างบางถูกเร่งเร้าดึงรั้งอย่างแรง ก่อนที่ร่างบางจะปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหลายหลั่งรินออกมาอย่างสุดกลั้น ร่างสูงทิ้งตัวลงหาร่างเล็กบางเบื้องล่าง จูบเบา ๆ ที่ขยับชื้นเหงื่อ ดวงตากลมหรี่ปรือเหม่อลอย เมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกสุขล้ำที่ชีวิตนี้ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เรียวแขนเล็กบางยังโอบรัดร่างแกร่งเบื้องหน้าไม่ห่างตัว ก่อนที่ความรู้สึกทุกอย่างจะดับวูบลง **********************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:36:19 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 รักนี้ต้องลองดูหน่อย ตอนที่ 11 by aoikyosuke ร่างอุ่น ๆ ที่กอดกระชับถ่ายทอดความอบอุ่นให้ ทำให้ร่างบางต้องหันหลังกลับไปดู ใบหน้าสวยหวานแดงซ่านขึ้นมาทันที เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่ดวงตากลมจะเบิกโพลง ค่อยจับมือที่กอดกระชับออกจากเอวบางอย่างร้อนรน “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงคุ้นหูดังอยู่ใกล้ ๆ ในขณะที่ร่างแกร่งหนาเบื้องหลังยังไม่ลืมตาขึ้น เขารู้ว่าข้าวโพดตื่นแล้ว ข้อพิสูจน์ที่เพิ่งได้รับคำตอบคงทำให้ร่างบางอ่อนเพลียได้ไม่น้อย จากการที่มือเล็ก ๆ พยายาม แกะมือที่โอบรัดรอบเอวบางนั้นออกจากตัว กิริยาอาการเขินอายน่ารักทำให้เขาอยากจะกกกอดร่างเล็กนี้ไว้กับตัวทั้งวันทั้งคืน “ยังไม่สว่างเลย จะรีบลุกไปไหนอ่ะ” ริมฝีปากร้อนรุ่มจูบหนัก ๆ ที่แก้มใส เนียนหวาน ที่บัดนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแดงสด “ จะ จะ จะกลับบ้านแล้ว” เสียงหวานตะกุกตะกัก เบี่ยงหน้าออกห่างด้วยความเขินอาย เมื่อวานนี้ไม่น่าตอบรับความรู้สึกที่ร่างสูงมอบให้เลย คิดแล้วก็อดแค้นใจตัวเองไม่ได้ ที่ยินยอมพร้อมใจไปง่าย ๆ อย่างนี้ “น่ะ เดี๋ยวไปส่ง ห้ามดื้อสิ ข้าวโพด..อยากให้หนุ่มหิวข้าว...โพดขึ้นมาอีกรอบหรือไง” ร่างหนากอดกระชับแน่น หยอกล้ออีกฝ่ายที่นอนตัวแข็งทื่อ หน้าแดง “รักข้าวโพดนะ....” ร่างสูงพูดกระซิบข้างใบหูเล็ก ๆ ที่แดงก่ำนั้น จุมพิตแก้มขาวอย่างอดใจไม่ไหว แปลกจังเขาไม่น่าจะโง่อยู่ตั้งนานเลย ไอ้ความรู้สึกนี้ เขาเองก็น่าจะรู้ตั้งนานแล้ว ว่ามันคือความรัก นี่ถ้าไม่ทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้ไป ชาตินี้เขาจะรู้ตัวมั้ย ว่ารู้สึกอย่างไรกับร่างเล็กนี้ มัวโง่งมงายอยู่ได้ตั้งนาน ไอ้ที่ยอมให้แกล้ง ยอมวิ่งตามอยู่ได้ทุกวัน ทุกวัน แล้วรู้สึกดีเนี่ย ไม่เห็นมีที่ไหนในโลกปราฏเลย แล้วที่สัมผัสจูบกอดแล้วรู้สึกดี กับผู้ชายด้วยกันเนี่ย ยิ่งไปกันใหญ่ เขาเองถ้าไม่รักก็คงไม่รู้สึกดีด้วยขนาดนี้หรอก อายเหมือนกันที่กว่าจะรู้ตัวก็ต้องมานั่งพิสูจน์กันถึงขนาดนี้ อยากรู้จังว่าคำตอบที่ได้จะเหมือนกันมั้ย “ข้าวโพดล่ะ.......รักหนุ่มมั้ย” ใบหน้าสวยหวานซบนิ่งอยู่กับอกของร่างสูง อายจนไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า ได้แต่ใช้ไหล่กว้างเป็นเกราะกำบังหลบซ่อน สายตาคมปลาบ ที่จับจ้องมาอย่างหวงแหนรักใคร่ “ไม่ตอบ...สงสัยต้องพิสูจน์อีกรอบแล้วมั้ง” ใบหน้าคมขี้เล่นฉายแวว แห่งความรักต่อร่างเล็กในอ้อมแขนอย่างเปี่ยมล้น ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ ว่าร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนคิดยังไง มีหรือที่คนอย่างพี่ข้าวโพด จะยอมให้เขากอดรัดล่วงเกินได้ขนาดนี้ง่าย ๆ ถ้าไม่รักเขาเหมือนกัน เพียงแต่คนตัวเล็กกว่านี้ความรู้สึกช้าเหมือน ๆ กับเขานั่นเอง “ไม่ ไม่ ไม่เอานะ แค่นี้ก็เจ็บจะแย่แล้ว” มือเล็ก ๆ ผลักไสร่างสูงออกห่างตัว ใบหน้าเนียนแดงก่ำ แค่นี้ก็จะตายแล้ว ขืนพิสูจน์กันอีกรอบ ได้ตายจริง ๆ แน่ “งั้นตอบก่อนสิ...รักมั้ย” ร่างสูงยังเพียรถามซ้ำ ๆ ที่ริมหูเล็ก ๆ นั้น “...................” “ไม่ได้ยินเลย” เสียงหวาน ๆ แผ่วเบา ชายหนุ่มได้ยินชัด แต่อยากจะแกล้งกลับร่างเล็กอยู่เหมือนกัน “.......................” เสียงหวานใสบอกซ้ำ “จ๋า....อะไรนะ” ภานุยังคงยิ้มร่า แกล้งไม่ได้ยินอยู่อย่างนั้น “ก็บอกว่ารักไงเล่า” เสียงหวานตะโกนลั่น อายจะตายอยู่แล้ว ไอ้รุ่นน้องบ้านี่ยังมาถามเป็นเรื่องเล่น ๆ อยู่ได้ คิดผิดคิดถูกกันเนี่ย ที่ยินยอมให้ร่างสูงเร่งเร้ากอดจูบได้มากขนาดนี้ ไม่ปฏิเสธหรอกว่า บทรักของภานุทั้งนุ่มนวลอ่อนโยน และเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน จนอดนึกไม่ได้ว่าภานุเคยไปทำอย่างนี้กับใครหรือเปล่า ใบหน้าหวานหลบตาดวงตาคมที่ไหวระริก และรอยยิ้มกระจ่างใส ของร่างที่กกกอดแนบแน่น จะให้แกล้งพูดไปถึงไหนกันเนี่ย บ้าเอ้ย อายนะเว้ย เพียงเท่านี้ ร่างสูงก็มั่นใจแล้ว ว่าร่างบางคิดยังไงกับเขา แต่ที่ถามก็เพระอยากจะแกล้งหยอกล้อร่างบางบ้างเท่านั้นเอง “ไปอาบน้ำกัน” ร่างสูงช้อนร่างเล็กเปลือยเปล่าขึ้นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะก้าวเดินเข้าห้องน้ำ “ไอ้หนุ่ม ไม่เอา ไม่เอา นะ อาบเองได้ ปล่อยโว้ย” ร่างเล็กดิ้นรนรุนแรง จะลงจากอ้อมแขนแกร่งให้ได้ ภานุแกล้งทำท่าจะปล่อยมือ แต่มือเรียวเล็กนั้นคว้าหมับเกี่ยวกระหวัดรัดรอบคออย่างตกใจกลัวโดยอัตโนมัติ ร่างสูงหัวเราะร่าที่แกล้งคนตรงหน้าได้ ก่อนจะส่งปลายจมูกจุมพิตหนัก ๆ ที่แก้มขาวใสสีเรื่อ “อ๊า...ปล่อยนะ....” ร่างบางยังดิ้นรนโวยวาย ก่อนที่จะเงียบสงบลงเมื่อก้าวข้ามผ่านประตูไป ************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:36:40 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 รักนี้ต้องลองดูหน่อย ตอนที่ 12 by aoikyosuke “เดินไหวมั้ย...” ภานุแทบจะประคองร่างเล็กบางของพี่รหัสของเขา ที่บัดนี้ได้เปลี่ยนฐานะไปเป็นคนรักแล้ว ในเวลาชั่วข้ามคืน เดินไปที่โซฟาชั้นล่างของบ้าน อะไร ๆ ก็ไม่มีความสุขเท่ากับได้อยู่ใกล้ ๆ พี่ข้าวโพด แค่ได้มองหน้า ได้กอดได้หอมนิดเดียวก็ยังดี “หนุ่มบอกแล้วให้ข้าวโพดนอนพักก่อนก็ไม่เชื่อ” ร่างสูงเดินบ่นไปเรื่อย ระหว่างบันไดทางเดิน โชคดีที่วันนี้เป็นเสาร์ ได้หยุดอยู่กับบ้าน หนึ่งวัน ไม่งั้นคงจะแย่แน่ ทั้งที่ใจจริงแล้วเขาก็อยากจะพิสูจน์อะไร ๆ ให้แน่ชัดอีกสักสามสี่รอบ ก็แหมเขากลัวนี่ กลัวว่าพิสูจน์แล้วมันจะไม่ชัดเจน ของแบบนี้มันน่าพิสูจน์กันทั้งวันทั้งคืนจริง ๆ แต่เห็นสภาพของพี่ข้าวโพดแล้วคงไม่ไหว ใบหน้าหวานซูบซีดอิดโรย แต่ก็ดูเปล่งปลั่งผุดผาดน่ารักไปทั้งตัว น่ารัก น่ารักมาก น่ารักกว่าทุกวัน จนแทบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว หลังจากอาบน้ำด้วยกัน เขาเองก็ยอมรับว่ายังไงก็อดใจไม่ไหวจริง ๆ เผลอรังแกร่างเล็กนี่อีกจนได้ คืนทั้งคืน พี่ข้าวโพดแทบไม่มีเวลาหลับเวลานอน ยิ่งเห็นหน้าแดง ๆ ที่เอาแต่หลบตาไม่โวยวายนิ่งเงียบอย่างกับลูกแมวแล้ว ก็ทำท่าจะอดไม่ได้ อยากจะทำอะไร...อะไรให้เลยเถิดอีกหลายรอบ ใบหน้าหวานแดงเรื่อ เอาแต่นิ่งเงียบ ไม่พูด ไม่โวยวายอะไรสักคำ ปล่อยให้เขาพูดอยู่คนเดียว “อยากกินข้าว..............จัง” ใบหน้าคมกระซิบลงมาที่ข้างใบหูเล็ก ๆ นั้น ลมหายใจหอบกระเส่าเหมือนแกล้งเว้นคำพูดนาน ๆ ที่มีความหมายสองแง่สองง่าม ให้อีกฝ่ายได้อายมากขึ้น มือบางรีบยันตัวออกห่างจากร่างสูงทันทีโดยอัตโนมัติ “ไม่เอานะ........ไม่เอาแล้ว” ใบหน้าหวานทำหน้าจะร้องไห้เสียให้ได้ เมื่อได้ยินประโยคนั้นของร่างสูง ภานุที่ดูแสนจะใสซื่อ กลับร้อนแรงได้สุด ๆ เวลาอยู่บนเตียง จนร่างบางมึนไปหมด ไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเองก็บ้า ที่หวามไหวไปกับความรู้สึกเหล่านั้น ทุกครั้งที่ถูกชายหนุ่มปลุกเร้า ให้ร่วมทำอะไรอย่างนั้นด้วยกัน ก็ไม่เคยขัดได้สักที เมื่อคืนไม่ได้นับว่ากี่ครั้ง แต่ที่แน่ ๆ มันแทบจะเดินไม่ไหวอยู่แล้ว “อะไรอ่ะ...หนุ่มบอกว่าหิวข้าว...ข้าวโพดลามก..คิดอะไรเนี่ย” ดวงตาคมพราวระยับ แกล้งหยอกล้ออีกฝ่ายที่ทำท่าจะผละหนีเขาเสียแล้ว ดูนะ.....ขนาดนี้แล้ว...ยังมีกะใจจะวิ่งหนีเขาอีก ชีวิตนี้เขาไม่ต้องวิ่งไล่ตามข้าวโพดแสนหวานนี่ตลอดชาติเลยหรือไง แต่ก็ดี วิ่งเก่ง ๆ อย่างนี้ได้ ก็แสดงว่ามีแรงแล้ว เขาไม่คิดจะทำอะไรอีกหรอก แค่นี้ก็สงสารจะแย่อยู่แล้ว เห็นร่างบางเดินกระโผลก กระเผลก อย่างกับคนไม่มีแรง ก็ยิ่งสงสารหนักขึ้นอีก ฝีมือเขาล้วน ๆ เลยนะนั่น บรืนนนนนนนนนนนนนนนนนน เสียงรถที่แล่นเข้ามาในบ้านก่อนจะจอดสนิทที่โรงรถ ทำให้เขาต้องรีบไปเปิดหน้าต่างดู พ่อกับแม่เขากลับมาแล้วสินะ ทิ้งลูกชายให้อยู่บ้านคนเดียว แล้วไปเที่ยวต่างจังหวัดหลายวันเลย ช่างเป็นพ่อแม่ที่รักลูกเสียจริง ๆ ชายหนุ่มประคองร่างเล็กให้นั่งที่เก้าอี้ได้ ก็รีบบอก “พ่อแม่หนุ่มกลับมาแล้ว.....เดี๋ยวจะแนะนำข้าวโพดให้ท่านรู้จักนะ” ร่างสูงยิ้มหวาน บอกกับร่างเล็กตรงหน้า “เดี๋ยวจะบอกว่าพาลูกสะใภ้มาให้รู้จักดีมั้ย” ใบหน้าคมเปี่ยมสุข “อย่าเล่นอะไรบ้า ๆ นะ” ร่างเล็กมองร่างสูงตรงหน้าตาขวาง คิดจะทำอะไรกันน่ะ “เล่นอะไร....ข้าวโพดนึกว่าหนุ่มจะเล่นจริง ๆ เหรอ ...หนุ่มพูดจริงนะ” ใบหน้าคมบ่งบอกความรู้สึกจริงจังชัดเจน ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชับมือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายไว้ “ข้าวโพดไม่เชื่อหรือไง .........หนุ่มรักใครก็รักจริง...ทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบ..แล้วพ่อแม่ก็น่าจะเข้าใจด้วย” ใบหน้าคมสงบนิ่ง เขาจะทำตามที่พูดจริง ๆ พี่ข้าวโพดจะกลัวอะไรกัน หรือว่า.....หรือว่าไม่รักเขาจริง ๆ งั้นเหรอ “แม่กลับมาแล้ววววววววววววววว” หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม เดินเข้าบ้านมาพร้อมกับของพะรุงพะรังในมือ ยิ้มร่าเดินเข้าหาร่างสูงที่นั่งอยู่ที่โซฟา ก่อนจะชะงัก “นี่ใครเหรอหนุ่ม” คนที่ร่างบางเดาเอาว่าน่าจะเป็นแม่ของภานุ ทักทายลูกชายของตัวเอง ก่อนที่จะมองที่ร่างเล็ก ที่นั่งเรียบร้อย เกินกว่าปกติ แม่ของภานุมองร่างเล็กบาง ตาขวาง ไม่บ่งบอกว่ากำลังคิดอะไร “อ๋อ.............ผมจะแนะนำให้แม่รู้จักครับ” ร่างสูงยิ้มเอาใจ ก่อนจะโอบไหล่ไปรอบ ๆ คนตัวเล็กกว่า แล้วบอกกับมารดาของตัวเอง “นี่ข้าวโพดครับแม่ ข้าวโพดเป็น.......................................... *********************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:37:09 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 รักนี้ต้องลองดูหน่อย ตอนที่ 13 by aoikyosuke “สวัสดีครับ ผมเป็นพี่รหัสของภานุน่ะครับ...พอดีวันนี้มาเอาเอกสารเดี๋ยวก็ว่าจะกลับแล้วครับ” ร่างเล็กพนมมือไหว้หญิงวัยกลางคนตรงหน้า และชิงตอบคำถามก่อนอย่างรวดเร็ว เรื่องอย่างนี้ไม่มีใครรับได้หรอก แม้แต่ตัวเขาเอง ทั้งที่รู้ว่าทำอย่างนี้มันผิดแต่ก็ยังทำลงไปได้ คงไม่มีผู้ใหญ่คนไหนชอบหรอกถ้าจะให้ลูกชายตัวเองมามีความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวกับผู้ชายด้วยกัน เรื่องอย่างนี้จะไปบอกกับใครเขาได้ มีแต่คนจะรังเกียจ ร่างสูงหันกลับไปมองร่างเล็กด้านข้าง ที่หน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ พี่ข้าวโพดกลัวแน่ ๆ กลัวว่าเขาจะพูดอะไรไม่ดีออกไป “พ่อออออออออ พ่อมาดูเร็ว นี่ นี่ พ่อ” หลังจากพิจารณาร่างบางตรงหน้าอยู่นาน แม่ของภานุก็ตะโกนร้องเรียกให้สามีมาหา เธอยังคงจ้องมองข้าวโพดไปมา เหมือนเป็นของประหลาด ถ้าความคิดของข้าวโพดไม่ผิดไป แม่ของภานุคงไม่ค่อยชอบหน้าเขาแน่ ก็ดูสิเธอเล่นจ้องเอา จ้องเอา ขนาดนั้น “ข้าวโพดไงพ่อ......ข้าวโพด” เธอยังคงส่งเสียงดังลั่น “อะไรกันล่ะแม่....ข้าวโพดอะไร” ชายวัยกลางคนรีบเดินเข้ามาหาแม่ของภานุ อย่างรวดเร็ว “เออเว้ย......เจ้าข้าวโพดจริงเหรอเนี่ย” พ่อของภานุก็อีกคน ชายผู้นั้นมายืนอยู่กับแม่ของภานุ และส่งยิ้มอ่อนโยนให้ ก่อนจะทำเหมือนแม่ของภานุคือมองแล้วมองอีก มองซ้ำ ๆ เหมือนพิจารณาอะไรสักอย่าง “สะ...สะ..สวัสดีครับ..” ร่างเล็กพนมมือไหว้ก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พ่อของภานุก็อีกคน ทำไมถึงได้มองเขาอย่างนั้นล่ะ “น่ารักจริงเลยพ่อขนาดแม่เห็นไม่ค่อยชัดนะเนี่ย.....ไหน...ไหน..แว่นแม่อยู่ไหน” แม่ของภานุคว้าแว่นตาที่คล้องอยู่ที่คอขึ้นมาสวม และส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับร่างบาง “แหมผิวข๊าว ขาว หน้าตามันน่ารักถูกใจแม่จริง ๆ แหม.....ไอ้ลูกเวรนี่มันเอาแต่พร่ำเพ้อให้แม่ฟังบ่อย..ๆ...ว่า ข้าวโพดน่ารักอย่างนั้นสวยอย่างนี้” แม่ของภานุนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามและเอ่ยชมเขาไม่ขาดปาก “เอ๊ะ........” ร่างเล็กงงงันกับปฏิกิริยาของแม่ของภานุ ไม่ได้เกลียดเขาหรอกเหรอ แล้วยัง......... เหลือบหันไปมองไอ้คนข้าง ๆ ก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “แม่เอง..ก็อยากจะเห็นตัวจริง...บอกให้พามาให้เจอมันก็บอกว่าไม่กล้า...ข้าวโพดยังเกลียดมันอยู่” แม่ของภานุยังคง พูดเรื่อย ๆ และค้นหาของในถุงพลาสติกใบใหญ่ “แม่ล่ะก็...ไม่รักษาหน้าลูกตัวเองเลยอ่ะ” ภานุส่งยิ้มหวานหยดให้กับร่างบางที่นั่งหน้าเอ๋ออยู่ข้าง ๆ บ้านนี้มันอะไรกันวะเนี่ย “ข้าวโพดชอบกินขนมหม้อแกงมั้ย...แม่ซื้อมาฝาก..ว่าจะให้เจ้าหนุ่มมันเอาไปให้ที่โรงเรียนก็พอดีได้เจอตัวซะก่อน” มืออวบอูมขาวโพลนของเธอหยิบถุงกระดาษใส่ขนมหม้อแกง ที่เป็นของฝากจากต่างจังหวัดยื่นให้กับร่างบาง ข้าวโพดปรับกิริยาอาการไม่ถูกไม่รู้จะยิ้มหรือว่าจะทำหน้ายังไงดี ได้แต่พนมมือไหว้ขอบคุณ และส่งยิ้มแห้ง ๆ กลับไป “เออ...ดี...ดี..เอาให้ไปสองถาดสิแม่..ให้เขาเอาไปฝากที่บ้านด้วย” พ่อของภานุนั่งลงข้าง ๆ แม่ของภานุและส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับร่างบาง “ว่าแต่ตกลงเป็นแฟนกับไอ้หนุ่มมันรึยังเนี่ย” แม่ของชายหนุ่มยังคงสาละวนกับห่อของตรงหน้าแต่ปากก็ถาม

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:38:08 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 “หา...เป็นแฟน..ผะ..ผะผมเป็นผู้ชายนะครับ” ร่างเล็กอ้าปากค้าง ตกใจกับคำถามของแม่ภานุอยู่มาก เขาจะตอบอย่างไรดี เป็นหรือไม่เป็น หรือยังไงดี “ก็ไอ้เจ้าเนี่ย...มันชอบข้าวโพดอยู่แน่ ๆ ล่ะลูกเอ้ย...ข้าวโพดรังเกียจมันรึเปล่าล่ะ” “บางทีมันก็บ้า ๆ หน่อย...แต่มันก็เป็นคนดีนะ..ถ้าข้าวโพดไม่รังเกียจมันว่ามันเป็นผู้ชายเหมือนกัน...แม่ก็ดีใจ” เธอช่วยสนับสนุนและเชียร์ลูกชายอีกแรง สำหรับพ่อแม่แล้ว ภานุเป็นลูกชายที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง ไม่เคยทำเรื่องให้พ่อแม่ปวดหัว ตั้งใจเรียนเป็นเด็กดีมาตลอด แต่ก็เริ่มมาแปลกไป...ตอนเข้ามหาวิทยาลัย กลับบ้านทีไรก็มีเรื่องของพี่รหัส มาเล่าให้พ่อแม่ฟัง อยู่เสมอ และแม่ของชายหนุ่มก็ดูออกว่าภานุต้องหลงรักเด็กคนนี้เป็นแน่แท้แล้ว แต่ไม่อยากให้ลูกชายต้องเสียใจ ที่พ่อแม่รับไม่ได้ กับเรื่องอย่างนี้ มันออกจะทำใจยากอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อภานุไม่ทำตัวเสียหาย และยังคงตั้งใจเรียนไม่ทำตัวเกเร เธอจึงปรึกษาสามีว่าจะทำอย่างไรดีในขณะที่ลูกชายยังไม่รู้ตัวว่าหลงรัก ผู้ชายด้วยกันเข้าแล้ว และทั้งสองคนก็ตกลงกันว่าต้องยอมรับความจริง และพยายามศึกษาหาข้อมูล ของพ่อแม่ที่มีลูกชายเป็นแบบนี้ บางคนใช้วิธีขู่ให้เลิก ทรมานลูกตัวเองต่าง ๆ นา ๆ จนลูกเตลิดเปิดเปิงไป หล่อนก็กลัวว่าถ้าทำแบบนั้น ภานุคงจะเสียผู้เสียคนแน่ ๆ จึงตัดใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ละวันที่ได้เห็นใบหน้าลูกชายเปี่ยมสุขมีชีวิตชีวา และการเรียนก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว จึงตกลงกันว่า อยากจะเห็นหน้าข้าวโพดสักครั้ง อยากจะทำความรู้จัก และจะต้องไม่ทำให้ทั้งสองคนอึดอัดใจ อดสงสารลูกชายไม่ได้ ที่ตอนแรกลูกเล่าเรื่องที่ข้าวโพดวิ่งหนีแล้วทำหน้าเศร้าอยู่หลายวัน พ่อแม่เองก็แอบลุ้นช่วยลูกชายอยู่เงียบ ๆ เช่นกัน และมาวันนี้ก็ได้มาเห็นเด็กที่ลูกชายหลงรักนักหนาเต็มตา ตัวเล็กบาง หน้าตาน่ารัก และดูสุภาพอ่อนโยนเรียบร้อย มีสัมมาคารวะ และไม่ได้มีกิริยาอาการอะไร ที่บ่งบอกว่าเป็นคนไม่ดีก็เบาใจได้ ถ้าเป็นเด็กคนนี้ ทั้งพ่อและแม่เองก็เบาใจขึ้นมาได้เปลาะหนึ่ง “แม่อ่ะ...พูดอะไรเนี่ย...ข้าวโพดเขาอายนะแม่...” ร่างสูงลุกเดินขึ้นไปกอดเอวหนา ๆ ของแม่ตัวเองอย่างรักใคร่ เขาโชคดีจริง ๆ ที่มีพ่อแม่แบบนี้ พ่อแม่ไม่เคยด่าว่า แต่ใช้เหตุผลและวิธีการที่อ่อนโยนคุยกับลูกอยู่เสมอ “เออ.........ข้าวโพดอย่าไปถือสาเลยลูก...ไอ้หนุ่มมันก็เป็นแบบนี้แหละนะ” พ่อของภานุหัวเราะเบา ๆ ขบขันกับท่าทางเขินอายของเจ้าลูกชาย “แล้วกินอะไรกันหรือยังเนี่ย...แม่ทำกับข้าวหน่อยสิ..พ่อจะเลี้ยงลูกสะใภ้แล้ว” ชายวัยกลางคนสวมแว่นหนา หยอกล้อร่างเล็กที่เอาแต่นั่งหน้าแดง ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมภานุใส่แว่นหนาขนาดนั้น ก็เพราะว่าทั้งพ่อทั้งแม่ ก็ใส่แว่นหนาพอกันนี่เอง “ผม...ผมยังไม่ใช่แฟนนะครับ” ร่างเล็กปฏิเสธเสียงเบา อายกับคำหยอกล้อของผู้ใหญ่ทั้งสองท่านนี้เหลือเกิน “หา....ไอ้หนุ่ม...นี่ยังไม่ได้เป็นแฟนอีกเหรอ..สมัยพ่อจีบแม่แกเนี่ย...แค่มองตาแม่แกก็เดินตามแล้ว” พ่อของภานุหัวเราะและหยอกล้อกับร่างสูงที่ทำหน้าเบ้ “น้อย ๆ หน่อยพ่อ....อยากจะให้แม่พูดความจริงหรือไง...ว่าพ่อวิ่งตามแม่ต้อย ๆ ทุกวันอ่ะ” แม่ของภานุเหลือบสายตาขึ้นมองคนเป็นพ่อ แล้วเอ็ดเบา ๆทีเล่นทีจริง ส่งผลให้ทั้งหมดหัวเราะชอบใจกันใหญ่ ข้าวโพดรู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ และรู้สึกอิจฉาครอบครัวนี้อย่างเต็มกำลัง............ถ้าเขาได้เป็นลูกของบ้านนี้อีกคนก็คงจะดี น่าอิจฉาภานุจริง ๆ ใบหน้าหวานสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะส่งยิ้มกลับให้กับร่างสูงที่เงยหน้าขึ้นมามอง ต่างคนต่างยิ้มให้กันอย่างสุขใจ ****************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:38:25 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 รักนี้ต้องลองดูหน่อย ตอนที่ 14 by aoikyosuke “ชักจะมากไปแล้วนะ” ข้าวโพดตีมือร้อนหนาผะผ่าวที่ลูบไล้วนเวียนอยู่ที่มือตัวเอง แต่คนที่ขับรถอยู่ก็ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ไม่มีทีท่าเดือดร้อนกับคำพูดของร่างเล็ก แถมยังเอื้อมไปลูบที่ต้นขาอีกต่างหาก “เอ็งชักจะมากไปแล้วนะโว้ยยยยยย” มือเล็ก ๆ คว้ามือซน ๆ ของอีกคนมาหักนิ้วดังกร๊อบ แค่ตีมันไม่สะใจ เดี๋ยวนี้ชักได้ใจใหญ่แล้ว ต้องสั่งสอน “โอ้ยยยยยยยยยยย เจ็บบบบบ” ภานุชักมือกลับทันที ทำไมแฟนเขาถึงได้โหดอย่างนี้ แค่ตีก็ว่าเจ็บแล้วนะ นี่เล่นหักนิ้วเลยเหรอ “ยอมให้หน่อยชักได้ใจนะเอ็ง ....ไอ้หนุ่ม” ข้าวโพดทำท่าไม่สนใจกับเสียร้องโวยวายของร่างสูง “ก็ยอมเยอะ ๆ สิ...” ภานุทำหน้างอ ก่อนจะหันไปส่งสายตาหวาน ๆ ให้กับคนข้าง ๆ “แฟนเราทำไมดุจังนะ..ไม่เห็นใจดีเหมือนแฟนคนอื่นเลย” ร่างสูงตัดพ้อ ตามองถนนเข้าหมู่บ้านของร่างบาง ไม่เคยมาบ้านข้าวโพดสักที อย่างนี้ต้องไปแนะนำตัวซะหน่อยแล้ว “ใครแฟนเอ็งวะ...ข้าเป็นพี่เอ็งนะ...ชักหนักข้อขึ้นทุกวันแล้วเดี๋ยวนี้ปีนเกลียวไม่เรียกพี่สักคำ” ร่างบางบ่นงึมงำ ภานุได้ยินชัดเจนถึงเรื่องที่ร่างเล็กบ่น มือแกร่งเอื้อมไปลูบศรีษะมนนั้นอย่างเบามือ มือเล็กปัดออกทันที รู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก ยังไงก็เป็นรุ่นน้องทำเหมือนเขาเป็นเด็กไปได้ “หรือว่าข้าวโพดอยากเรียกหนุ่มว่าพี่หนุ่มกันล่ะ” ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้ เรียกแฟนที่อายุน้อยกว่า ว่าพี่ข้าวโพดมันจะดีเร้อออออออ ดวงตากลมโตหันมามองใบหน้าคมที่เอาแต่อมยิ้มนั้น ก่อนจะหน้างอลงอีก ไม่อยากโต้คารมย์กับภานุเลย พักนี้ชักจะเก่งกล้าสามารถขึ้นเรื่อย ๆ พูดอะไรก็ไม่ค่อยฟังแล้ว แล้วข้าวโพดก็เอาแต่นิ่ง จนภานุต้องถอนใจ “ขอโทษนะ....” ภานุขอโทษร่างเล็กที่เอาแต่เงียบ ก่อนจะส่งนิ้วก้อยให้ “ดีกันนะ” ร่างสูงยังพูดเรื่อย ๆ เหมือนล้อเลียน เหลือบมองคนตัวเล็กกว่าที่เอาแต่หน้างอ ทำเป็นไม่สนใจเขา “ไม่ดีกันเดี๋ยวหอมแก้มเลยนะ” ข้าวโพดยังเงียบ ชายหนุ่มจึงลดความเร็วลงและเลี้ยวเข้าไปจอดที่ใต้ต้นไม้ข้างทางเข้าหมู่บ้าน และทำท่าจะก้มหน้าเข้าหาจริง ๆ “เฮ้ยยยยยยยย...ทำอะไรเนี่ย” มือเล็กผลักใบหน้าคมที่ทำท่าจะโน้มลงมาจริง ๆ “โอ้ยยยยยยยยยยยยยยพอแล้ว...เล่นอะไรบ้า ๆ เนี่ย” ใบหน้าคมไม่ยอมแพ้ยังเอียงหลบ มือเล็ก ๆ ที่เอาแต่ผลักไส และก็โน้มเข้าหาอีก “ดีกันยัง” ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงแผ่ว “ดีแล้ว ดีแล้ว” ข้าวโพดละล่ำละลักรีบบอก มือก็ยังผลักต่อไป ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ภานุมันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว ไม่เห็นซื่ออย่างที่คิดเลย แถมยังบ้าอีก ไม่อายคนเขาบ้างหรือไง เกิดใครมาเห็นเข้าจะทำยังไงเนี่ย มือแกร่งรวมดึงมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างนั้นเข้าหาตัว จ้องมองนัยน์ตากลมโตหวานซึ้ง “หนุ่มรักข้าวโพดจริง ๆ ถ้าบางทีทำอะไรไม่ถูกใจก็ขอโทษนะ” คำสารภาพตรง ๆ พร้อมกับนัยน์ตาหวานฉ่ำที่ทอดลงมา ทำให้ร่างเล็กต้องก้มหน้าหรุบต่ำลง หลบซ่อนใบหน้าแดงซ่านนั้นจากนัยตาคม ๆ ที่จ้องลงมาอย่างรักใคร่ “รู้แล้ว” ร่างเล็กรับคำเสียงเบา “ตอนนี้อยากกอดอยากหอมข้าวโพดมากเลย แต่กลัวว่าจะไปส่งไม่ถึงบ้าน” คำพูดตรง ๆ นั้นทำให้ร่างเล็กยิ่งอายหนักกว่าเก่าอีก ภานุเป็นพวกชอบพูดอะไรตามที่สมองคิด ไม่รู้บ้างหรือไงว่าไม่ต้องพูดตรง ขนาดนั้นก็ได้ ร่างสูงทำหน้าเศร้า พักนี้อยู่กับร่างบางนี้หลายวันติดกัน พอจะต้องห่างกันหน่อย ก็อดคิดถึงไม่ได้ “ไม่รังแกแล้ว...ขอแค่จับมือเฉย ๆ ได้มั้ย” ดวงตาคมส่งสายตาออดอ้อน “อือ...ถ้า..ถ้าแค่นั้นก็ได้” ข้าวโพดค่อยพยักหน้ารับ ใบหน้าหวานยินยอมรับข้อเสนอของอีกฝ่าย ภานุยิ้มได้ทันที เขาไม่ได้ต้องการขออะไรมากกว่านี้จริง ๆ ตอนนี้ ไม่อยากล่วงเกินอะไรข้าวโพดให้มาก ถ้ายิ่งแตะต้องมากว่านี้ เขาเองนั่นแหละที่จะอดใจไม่ไหว ยังสงสารร่างเล็กนี้อยู่ ว่าคงจะทั้งเหนื่อยทั้งเพลียมากแค่ไหน ยังมีเวลาอีกนานที่จะไขว่คว้าร่างบางนี้ไว้ในอ้อมแขนให้มากกว่านี้ มือแกร่งรุมร้อนคว้ามือเล็ก ๆ มาเกาะกุมไว้ ก่อนจะออกรถและหันมาส่งยิ้มให้ร่างบางที่นั่งหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ **********************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:38:48 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 “เข้าบ้านก่อนมั้ย ข้าจะแนะนำน้องชายให้รู้จัก ” ข้าวโพดบอกกับชายหนุ่มที่มาจอดรถที่หน้าบ้านแล้ว “น้องชายของข้าวโพด” ร่างสูงต่อคำพูดให้ ก่อนจะมองร่างเล็กนั้นเหมือนเอ็ดอยู่ในที “หา” ร่างเล็กหน้าเหวอ ภานุจะพูดอะไรกันน่ะ “ข้าวโพดสิ...ทำไมไม่เรียกแทนตัวว่าข้าวโพด” ร่างสูงหันมาถาม “ก็มันไม่ชินนี่หว่า...อะไรแค่นี้ทำข่มเหรอ” ร่างเล็กหันมาแหวใส “ตามใจค้าบบบบบบบบบบไม่กล้าข่มหรอก” ภานุประชดด้วยการลากเสียงซะยาว “เออ..ข้าวโพดก็ได้วะ” ร่างเล็กหน้างอหงิกเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ “อื้อ..คือพ่อแม่ไม่อยู่แต่ว่าคือน้องชายของ..ข้าว..โพดก็อยู่ จะแนะนำให้รู้จักดีมั้ย” โอ้ยน่าอายชะมัดพูดออกไปแล้ว “ครับ...อยากรู้จักแนะนำให้หน่อยสิ..เพราะหนุ่มก็แนะนำลูกสะใภ้ให้แม่รู้จักแล้วเหมือนกัน” ร่างสูงยิ้มจนตาหยี ชอบจริง ๆ ได้หยอกล้อคนข้าง ๆ อย่างนี้ พักนี้ยิ่งน่ารัก น่ารักอยู่ด้วยแถม ได้ใจเขาไปอีกเยอะเลย ร่างสูงเปิดประตูรถเอื้อมหยิบกระเป๋าเป้ของร่างเล็กที่วางไว้หลังเบาะรถ ก่อนจะก้าวเดินตามร่างบางเข้าสู่ตัวบ้าน *************************** “เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย” ร่างเล็กอุทานเสียงลั่น เมื่อเห็นพัฒนากำลังนัวเนียพัวพันอยู่กับใครอีกคน สองร่างรีบผละออกจากกันอย่างตกใจ “เอ่อ....กะ..กะ..กลับมาแล้วเหรอ” ร่างบางของใครอีกคนเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “โหยยยยยยยยยยยยยไวไฟชะมัดเลยนะ ไม่อยู่ไม่กี่วัน ไปถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย” ใบหน้าหวานขี้เล่นเดินเข้าหาร่างบางที่หน้าเหมือนกัน กับตัวเอง “แกทำอะไรน้องฉันว่ะ...ไอ้โมทย์” ข้าวโพดหันมาหาคนที่นั่งทำหน้าปั้นยากอยู่ข้าง ๆ แววตาขี้เล่นซุกซน มีเพียงพัฒนาเท่านั้นที่เรียกชื่อเล่นของชายหนุ่ม นอกนั้นคนอื่นจะเรียกชื่อนี้กันทุกคน “พี่ข้าวโพด...กระเป๋าให้วางตรงไหนอ่ะ” ภานุเดินตามเข้ามาในบ้านแล้วก็ต้องชะงัก “เฮ้ยยยยยยยยยยยพี่ พี่ พี่ ข้าวโพดมีสองคน” ชายหนุ่มตาโต ใบหน้าสวยหวานเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน ต่างกันตรงที่อีกคนเข้าเฝือกที่แขนเท่านั้นเอง อะ อะ อะ อะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยยย **********************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:39:02 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 รักนี้ต้องลองดูหน่อย ตอนที่ 15 by aoikyosuke “ทำหน้าตกใจไปได้.........ทำเป็นงงกะอีแค่มีฝาแฝดแค่เนี้ย” ข้าวโพดหันมาเอ็ดภานุที่ทำหน้าเอ๋องงเป็นไก่ตาแตกอยู่ “เอ่อแล้ว...” ภานุไม่รู้จะพูดอะไรต่อ “พัดครับ” ร่างเล็กบางอีกคนส่งยิ้มให้ “ครับ” ชายหนุ่มรับคำ มันแปลก ๆ อ่ะที่มีคนเหมือนพี่ข้าวโพดอีกคนมาทำหน้าตาหน้ารักใส่ เขาชักเริ่มสับสนแล้วสิ “กอล์ฟครับเพื่อนผม” มือเล็กของพัฒนาผายไปทางปราโมทย์ที่นั่งนิ่งอยู่ “ครับกอล์ฟยินดีที่ได้รู้จักครับ” ภานุยิ้มให้กับร่างสูงของอีกคนที่ดูนิ่งเฉยและมองเขาแปลก ๆ และส่งยิ้มกลับให้เขา “พอดีผมติดธุระที่บ้าน ยินดีที่รู้จักนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ” ภานุยิ้มให้กับทั้งสองคน และเดินตามร่างเล็กของข้าวโพดที่เดินนำเขาออกมานอกบ้าน “ข้าวโพด....เดี๋ยวคืนนี้โทรหานะ” ร่างสูงยิ้มให้กับร่างบาง “อือ” ร่างเล็กรับคำ ใบหน้าหวานเศร้าลง เดี๋ยวจะไม่เห็นหน้าภานุแล้วมันเศร้ายังไงบอกไม่ถูก “อย่าทำหน้างั้นสิ...เดี๋ยวก็ไม่ได้กลับกันพอดี” ร่างสูงเอื้อมมือมาลูบศรีษะมนเล็กนั้นแผ่วเบา ข้าวโพดช่างน่ารักหลือเกิน ใบหน้าหวานละมุนที่ทำหน้าเศร้า ๆ นั้นทำให้เขาแทบอดใจไม่ไหว “หอมแก้มหน่อยได้มั้ย” ร่างสูงก้มกระซิบถามร่างบาง “ไม่ได้นะ...พัดอยู่” มือเล็กรีบยันร่างสูงออกห่างตัว “ไม่เห็นหรอกมั้ง...มืดขนาดนี้” ร่างสูงหันซ้ายหันขวามองหาคนที่ผ่านไปผ่านมาก็ไม่พบ “นะ.....นิดเดียวนะ” ใ บหน้าคมออดอ้อน ร่างเล็กที่เอาแต่อมยิ้มหวาน จมูกโด่งสัมผัสเบาที่ข้างแก้มของร่างบาง โดยไม่ต้องรอให้ตัดสินใจ ก็เขารักนี่นา อยากกอดอยากสัมผัส ไม่เห็นว่าจะแปลกตรงไหน ใบหน้าหวานละมุนแดงซ่านด้วยความอาย ร่างเล็กรู้สึกชอบสัมผัสของร่างสูงมากที่สุด มันแผ่วเบา อ่อนโยน ให้ความรู้สึกดีอย่างที่ยังไม่เคยได้รับสัมผัสจากใคร “วันเสาร์หน้าไปทะเลกันนะ” ร่างสูงเอ่ยหันมาบอกร่างบาง “ยังไม่รู้ว่าจะว่างหรือเปล่าเลย” ร่างเล็กตอบกลับ ก้มหน้าเอียงอาย “น๊า..อยากไปกะข้าวโพดอ่ะ...นะ...นะ..นะ” ภานุออดอ้อนเหมือนเด็ก ๆ และแกว่งมือเล็ก ๆ นั้นไปมา เหมือนเด็กอ้อนขอขนมไม่มีผิด “บ้า....น่ารักตายล่ะ...นึกว่าน่ารักรึไงทำไปได้” ข้าวโพดหันมาต่อว่าร่างสูง มันก็น่ารักดีอยู่หรอกแต่ว่าแบบเนี้ย ไม่เห็นจะเข้ากันเลย “ชวนน้องพัดกับคุณกอล์ฟไปด้วยสิ หลาย ๆ คนสนุกดีนะ” ร่างสูงพูดไปเรื่อย ๆ ระหว่างเดินออกมาที่รถที่จอดอยู่ “แหงะ....น้องพัดเนี่ยอะนะไม่เคยเรียกหรอก..เรียกแต่ไอ้พัดกับไอ้กอล์ฟ..ขืนเรียกอย่างนั้นได้ขำกันตาย” ร่างเล็กหัวเราะร่วน “จ้า.....ไปนะ....อย่าลืมคิดถึงหนุ่มด้วยน๊าข้าวโพด” ร่างสูงเข้าไปอยู่ในรถแล้วยังไม่วายที่จะชะโงกหน้ามาพูดอะไรน้ำเน่าอีก “อื้อ” ร่างเล็กยิ้มรับ ก่อนจะโบกมือให้กับร่างสูงที่ค่อยเคลื่อนรถออกไป และหันหลังเดินยิ้มเข้าไปในบ้าน ไม่น่าเชื่อเลย คนเราเนี่ยพอรักกันแล้ว อะไร อะไร ก็ดูดีไปหมด แม้แต่ไอ้คำพูดเน่า ๆ อย่างนั้น ที่เคยเห็นว่าพวกไร้สาระพูดกัน ร่างบางกับภานุก็พูดกันได้ไม่ขัดเขินมันเพราะอะไรกันนะ *************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:39:25 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 “แหมหน้าบานเชียวนะ....ท่าจะไม่ใช่น้องรหัสอย่างเดียวแล้วมั้ง” พัฒนาที่นั่งอยู่บนโซฟา เอ่ยปากแซวพี่ชายที่เดินยิ้มเข้ามาในบ้าน “เฮ้ยยยยยยยยยย แกว่าใครอ่ะ...เรื่องเมื่อกี้ยังไม่ได้สะสางนะเว้ย” ร่างเล็กตอบกลับคนที่แซวซะหน้าหงาย “ไอ้กอล์ฟ แกยังไม่ตอบเลยนะว่าทำอะไรไอ้พัดเมื่อกี้...เห็นนะเว้ย” ร่างเล็กหันไปแซวอีกคนที่ทำหน้าไม่ถูกขึ้นมาอีกแล้ว “อะไร..ไม่เห็นมีอะไรนี่...ไปเร็วกอล์ฟไปนั่งหน้าบ้านกันดีกว่า...ไม่อยากอยู่ใกล้คนมีความรักว่ะ” น้องชายฝาแฝดรีบเดินเลี่ยงออกมา เพราะตอบคำถามไม่ได้ ข้าวโพดรู้ตั้งนานแล้ว ว่าปราโมทย์ชอบพัฒนา เลยเปิดโอกาสให้หลายครั้ง แต่ก็ไม่เห็นจะคืบหน้าสักที ร่างเล็กมีรอยยิ้มจาง ๆ มองสองร่างที่เดินออกไป ช่วงนี้อะไรก็ดีไปหมด วันเสาร์งั้นเหรอ อือ.....อยากให้ถึงวันเสาร์เร็ว ๆ จัง ***************************** กระเช้ากับข้าวที่แม่ภานุทำให้เป็นของว่างระหว่างเดินทางถูกย้ายเอาไปไว้หลังรถ เมื่อร่างเล็กของข้าวโพดเข้ามานั่งเคียงข้าง พร้อมกับอีกสองร่างที่เข้ามานั่งที่ด้านหลัง “ข้าวโพดลืมอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงหันมาถามร่างเล็กที่แต่งกายด้วยชุดลำลอง กางเกงขาสามส่วนและเสื้อยืดคอกลมสีฟ้าสดใส ไม่ค่อยเห็นข้าวโพดเวลาใส่ชุดลำลองเท่าไหร่ เวลาแต่งตัวแบบนี้น่ารักดีไปอีกแบบ แต่จะเอ่ยชมก็ไม่กล้า เพราะมีอีกสองร่างที่นั่งอยู่ด้านหลัง ได้แต่ส่งสายตาหวานซึ้งไปให้ จนร่างเล็กต้องรีบหลบแทบไม่ทัน สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ เขาทำให้เพื่อนที่คณะหลายคนต้องแปลกใจ เพราะว่าทั้งภานุและข้าวโพดเอาแต่นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิง เหมือนคู่รักเพิ่งแต่งงานใหม่ สร้างความแปลกใจให้กับเพื่อน ๆ โดยถ้วนหน้า แต่ก็ไม่กล้าถามเพราะกลัวฤทธิ์เดชของร่างบาง ทุกวันภานุจะไปนั่งรอรับกลับบ้านพร้อมกันเสมอ บางวันก็ไปเดินเที่ยวกันบ้าง เช่นวันนี้ที่นัดกันว่าจะไปทะเล ภานุมารับข้าวโพดที่บ้านแต่เช้า เพราะกลัวว่าถ้าไปสายแดดจะร้อน เขาโชคดีที่มีบ้านพักอยู่ใกล้ทะเลเป็นเพื่อนของพ่อ จึงได้เช่าในราคาถูก ๆ และยังได้พ่วงน้องชายของข้าวโพดและร่างสูงของใครอีกคนที่ภานุจำได้ว่าชื่อกอล์ฟ ที่ดูเหมือนนิ่งเฉยเย็นชา จนน่าประหลาดแต่ก็ไม่เหมือนคนไม่ดีแต่อย่างใด ทั้งจึงตกลงไปเที่ยวพร้อมกัน ดีซะอีกจะได้ถือโอกาสทำความรู้จักกันไปในตัว เรื่องที่คุยในรถก็เป็นเรื่องสัพเพเหระไม่มีอะไรมาก และไม่นานพี่น้องฝาแฝดก็ผล็อยหลับไป และทิ้งให้เขาต้องเผชิญหน้า กับปราโมทย์ที่นั่งหน้านิ่งเฉยอยู่ “พี่หนุ่มจำผมได้มั้ยพี่” ปราโมทย์เอ่ยถาม “เอ่อ......” ร่างสูงอึกอัก ไม่ใช่ว่าเคยไปทำเรื่องไม่ดีไว้หรอกนะ ทำไมเพื่อนของน้องพัดทำหน้าจริงจังขนาดนั้นอ่ะ “แต่ผมจำพี่ได้นะ ว่าจะบอกพี่หลายครั้งแล้ว” ปราโมทย์ทำสีหน้าเคร่งเครียด *******************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [19 ส.ค. 2551 , 22:39:42 น.] ( IP = 58.9.31.9 : : )

[ 1 ] [ 2 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น