Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=2356
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

เมี้ยววววว

[Re-post] แด่เธอ.....ผู้ทำให้รักมีมิติ

---

แด่เธอ.....ผู้ทำให้รักมีมิติ (สักวา-หยง) by aoikyosuke

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:47:14 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 แด่เธอ.....ผู้ทำให้รักมีมิติ สักวา ไอ้หนุ่มใต้หัวใจศิลป์ ผิวดำแดง สูง 180 เซนติเมตรพอดิบพอดี กำลังนั่งเขียนรูปเหมือนแผ่นที่ 100 เข้าไปแล้ว ก่อนที่มันจะนั่งเหม่อมองออกไปที่สระน้ำข้างสนามหญ้าที่มันนั่งอยู่ คิดถึง คิดถึงจนบอกไม่ถูก คนถึงจนไม่รู้จะทำไง ดวงตาคมเหม่อลอย ออกไปไกลแสนไกล สักวา หนุ่มใต้หัวใจศิลป์ ไม่เคยมีสักวันที่มันจะคิดรักผู้ชายด้วยกัน แต่มัน เป็นไปแล้ว **************************** "ไปนอนด้วยกันมั้ย......." เก้าอี้ม้านั่งใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ สามารถเป็นที่นั่งให้คนสองคนได้ ไอ้สักวา หนุ่มหน้ามน พร้อมกระดานวาดภาพที่มันถืออยู่ หันไปมองคนที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากมันนัก คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน และสิ่งที่มันกำลังคิดหัวข้อในการนำเสนอผลงาน ---------ความรักที่เป็นไปไม่ได้----------- ร่างเล็กบางของคน ๆ นั้น มองเหม่อมาที่มัน ไอ้สักวาแน่ใจ ว่าคนที่นั่งอยู่เคียงข้างเป็นผู้ชาย มันไม่ได้มีจิตพิสวาทผู้ชายด้วยกันแน่ แต่.................. เมื่อคน ๆ นั้นลุกขึ้นและเดินออกไป ไอ้สักวาก็เดินตาม ****************************** ไอ้สักวา และคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ด้วยกัน คนร่างเล็กกว่าไม่พูดอะไร และมันก็ไม่ได้พูด ต่างเปลือยกายอาบน้ำพร้อมกัน มันไม่ได้เขินอาย พอกับอีกคนก็ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นสักนิด เมื่อออกมาจากห้องน้ำ มันก็ซับหยาดน้ำตามร่างกายด้วยผ้าขนหนู ก่อนที่คน ๆ นั้นจะยื่นชุดนอนลายทางสีฟ้าให้กับมัน เนื้อผ้าบางเบา นิ่ม ขนาดพอเหมาะที่มันจะใส่ได้สบาย ๆ และคนตรงหน้า ก็จัดการสวมชุดนอนอีกชุด ที่มีลายทางสีฟ้าแบบเดียวกัน ก่อนจะเดินขึ้นไปนอนบนเตียงแคบ ๆ และไอ้สักวาก็เดินมาล้มตัวลงนอนเคียงข้าง ดึงผ้าห่มมาคลุมเอาไว้ โดยที่คน ๆ นั้น เอียงหัวซบกับไหล่ของมัน ขอความอบอุ่น ไอ้สักว่า แตะปลายจมูกลงที่หน้าผากเนียนขาว และร่างที่อิงแอบกับมันก็แตะปลายจมูกที่ข้างแก้มของมันกลับเช่นกัน "ตอนเด็ก ๆ นายทำอะไร" เสียงหวาน แผ่ว ๆ เอ่ยถามไอ้สักวา และมันก็เริ่มเล่าเรื่องราวของมัน สิ่งที่มันพอคิดได้ จำได้ มีเสียงหัวเราะในบางครั้ง เมื่อมันเล่าถึงตอนที่สนุก และเงียบงันไปเมื่อมันเล่าถึงเรื่องเศร้า "แล้วนายล่ะ.....ตอนเด็ก ๆ เป็นยังไง" ไอ้สักวา เอ่ยถามคนที่ซุกซบอยู่กับมัน ตอนนี้มือเล็ก ๆ ของคนที่นอนฟังเสียงหัวใจมันอยู่ กอดรัดมันไว้แนบแน่น โดยที่มันก็กุมมือของคน ๆ นั้นไว้ "ผมเป็นผู้ชายธรรมดา ....... อยู่อย่างคนธรรมดา....เรียนอย่างคนธรรมดา..... เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ไม่รู้ว่าสองร่างหลับไปพร้อมกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อรุ่งเช้าของอีกวัน เมื่อไอ้สักวาตื่นขึ้น คนที่นอนแนบชิด อิงแอบ ให้ความอบอุ่นกับมันเมื่อคืน อันตรธานหายไปแล้ว ไอ้สักวาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พับชุดนอนลายทางสีฟ้าใส่กระเป๋า เดินออกมาจ่ายค่าโรงแรม แต่คน ๆ นั้นจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีข้อความ ไม่จดหมายสักฉบับ ที่คน ๆ นั้นฝากไว้ ไอ้สักวา ยืนโหนรถเมล์เหม่อมองไปไกลแสนไกล ภายในรถที่แออัดยัดเยียดไปด้วยผู้คน ก่อนที่มันจะรู้สึกตัว หัวใจของมัน........ก็ถูกช่วงชิงไปเสียแล้ว TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:48:05 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 1 ไอ้สักวา หนุ่มใต้หัวใจศิลป์ ส่งภาพรักที่เป็นไปไม่ได้เข้าประกวด ภาพแห่งความทรงจำ ครั้งแรกที่มันได้พบกับคน ๆ นั้น ทุกท่วงท่าที่ก้าวย่าง ร่างกายขาวนวลที่มันเห็นชัด ทุกสิ่งทุกอย่างของคน ๆ นั้น ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นภาพที่เรียงต่อกัน ภาพแล้วภาพเล่า ทั้งภาพขาวดำ และภาพสี มันกลับไปที่ ๆ มันเจอ คน ๆ นั้นทุกคืน นั่งรอ เพียงแค่หวังว่า สักวันคน ๆ นั้นจะกลับมา เพียงแค่หวังว่า มันจะได้เอ่ยคำว่า ------ คิดถึง....... ไอ้สักวาหนุ่มใต้ผิวคล้ำ สูง 180 เซนติเมตร เหม่อมองออกไปไกลแสนไกล ที่เก้าอี้ตัวเก่า มันหวังเพียงแต่ว่า สักวันมันจะได้เจอกับคน ๆ นั้นอีกสักครั้ง เพียงเท่านั้นเอง ******************* "ไอ้หยง...เมื่อวันก่อนมึงหายไปไหนมาวะ.." เสียงเรียกของรุ่นพี่ ทำให้ไอ้หยงหนุ่มหน้าจืด ต้องหันกลับมามอง มันส่งยิ้มแห้งเหี่ยว และตอบกลับ ด้วยเสียงเบาเรียบว่า "เปล่าหรอกพี่...ไม่มีอะไรผมไม่ได้ไปไหน.." "ผมกลับก่อนนะพี่...ต้องไปช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยว..เดี๋ยวแม่ด่า" ไอ้หยงสะพายกระเป๋า และเดินจากไปทิ้งให้รุ่นพี่ยืนมอง ก่อนจะส่ายหัวในพฤติกรรมที่น่าสงสัยมากขึ้นทุกวันของมัน *************** ไอ้หยง หรือยงยุทธ ผู้ชายที่ธรรมดา เรียนธรรมดา กินนอนธรรมดา ใช้ชีวิตจืดชืดที่แสนธรรมดาไปอย่างนั้นทุกวัน ยืนรอรถเมล์ ด้วยสายตาเหม่อลอย ทุกวันที่ผ่านไปของมัน...ผ่านไปอย่างเชื่องช้า อย่างเรียบง่าย น่าเบื่อ แต่แล้วในคืนหนึ่ง ชีวิตที่เคยเรียบง่ายธรรมดา ของมันก็เปลี่ยนไป เมื่อเกิดเหตุการณ์ เหตุการณ์หนึ่งขึ้น ในหลายเดือนก่อน และหลังจากนั้น ชีวิตของมันก็ไม่ได้เชื่องช้า และแสนธรรมดาอีกต่อไป TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:49:31 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 2 หลังจากช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยวเสร็จ หยง หรือยงยุทธ ก็เข็นรถเข้าบ้าน จัดการเก็บของ ล้างทำความสะอาดก่อนจะเตรียมตัวเข้านอน แด่เธอ....ผู้ทำให้ชีวิตผมแตกต่างออกไป ไอ้หยงจรดปลายปากกาลงบนสมุดบนหัวเตียง มันไม่มีทางระบายความรู้สึกของตัวเอง กับใครได้ เมื่อวันนั้น มันคิดว่าชีวิตของมันช่างอับเฉาสิ้นดี อยู่หรือตายก็คงไม่มีใครจดจำ พ่อของมันเกิดอยากจะไฮโซขึ้นมาจึงใช้ให้มันไปซื้อชุดนอน มันก็ไปซื้อมา และเห็นว่าลวดลายสวยดี ถ้าได้ใส่นอน ก็อาจจะทำให้ชีวิตมันพิสดารขึ้นมาบ้างหรอก มันก็คิดได้แค่นั้น ในเมื่อชีวิตของมันช่างแสนธรรมดา จืดชืดไร้รสชาติ จนเมื่อมันนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ หลังจากไปซื้อของกลับมา มันก็เจอนักศึกษาหนุ่มคนหนึ่ง นั่งวาดภาพอยู่ใต้ต้นไม้ ผู้ชายอายุไล่เลี่ยกัน สูงมาก ๆ ถ้าเทียบกับมันแล้ว นั่งถือกระดานวาดภาพเหม่อมอง มันจึงเข้าไปนั่งพักที่เก้าอี้ฝั่งที่เหลืออยู่ ดีจังเลยนะคนแบบนี้ ไม่ต้องคิดอะไร ออกนอกกรอบ ได้วาดภาพ มีโลกส่วนตัวของตัวเอง ไม่มีใครกล้าล่วงล้ำเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ความอิจฉาของไอ้หยงยังไม่หมดเพียงแค่นั้น มันอยากจะให้ชีวิตของมันหลุดออกไปจากคำว่าธรรมดา มันเอ่ยเรียกคน ๆ นั้น และทักทายด้วยการบอกว่า "ไปนอนด้วยกันมั้ย" ไอ้หยงหยุดเขียนอะไรยุกยิกในสมุด และนอนกลิ้งไปกลิ้งมา ครุ่นคิด ไอ้บ้าหยงเอ้ย ทำไปได้ไงว้า ดวงตากลมโตหรี่ลง นอนยิ้ม เมื่อนึกถึงคน ๆ นั้น คนที่ไม่ใช่คนธรรมดา เหมือนกับไอ้หยงเลย *********************** แด่นายคนนั้นผู้ทำให้ชีวิตผมมีมิติขึ้น ไอ้หยงจรดปลายปากกาและนึกถึงใบหน้าของคน ๆ นั้น ไม่มีวันลืม มันเขียนบรรยายว่า หนุ่มคนนั้นมีผิวคล้ำแดด ตัวสุงมาก ๆ ใบหน้าคม รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่แตกต่างจากชีวิตของมัน คนที่ให้ความอบอุ่นกับมันในคืนนั้น มันจะไม่มีวันลืม รู้ตัวอีกที มันก็หลงรักคน ๆ นั้นเสียแล้ว ไอ้หยงจำได้ มันจดจำทุกเรื่องที่คนที่ไม่รุ้จักแม้กระทั่งชื่อเล่าให้มันฟังได้ และมันไม่เคยลืม การได้กอดกับร่างอบอุ่น ไอ้สัมผัสแผ่วเบาที่มันไม่เคยได้รับ ทำให้มันรู้สึกเป็นสุขอย่างประหลาด คืนนั้นมันหลับใหลไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยน และตื่นขึ้นมาในตอนเช้า มันรีบอาบน้ำแต่งตัวและจ่ายค่าโรงแรม มันเร่งรีบ จนไม่ได้ทักทายคน ๆ นั้นในตอนเช้า เพราะต้องไปช่วยแม่ต้มน้ำก๋วยเตี๋ยว ไอ้หยงเดินขึ้นรถเมล์ ที่สภาพแออัดยัดเยียดเพราะคนต้องเร่งรีบ มันนึกถึงความอบอุ่นที่ได้รับจากคนแปลกหน้า และก็เผลอยิ้ม "....ขอบคุณนะ...คนที่ทำให้ชีวิตไอ้หยงคนนี้ไม่ธรรมดาอีกต่อไป" ไอ้หยงบ่นงึมงำเสียงเบา เหม่อมองไปไกลแสนไกล TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:50:01 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 3 "พี่สักวาแกหลุดไปอยู่ในมิติของแกแล้วว่ะ" รุ่นน้องของสักวา คุยกันและมองไปที่ ไอ้สักวาหนุ่มใต้หัวใจศิลป์ ที่ลงมือวาดภาพเหมือนของคน ๆ หนึ่ง มันวาดไปยิ้มไป ไม่สนใจผู้คน คิดถึงคน ๆ นั้น คิดถึงค่ำคืนแห่งความทรงจำ คิดถึงความอบอุ่น ที่ไม่เคยจางหาย วันนี้มันวาดรูปของคน ๆ นั้นของมัน ด้วยความดีใจ มันวาดภาพคน ๆ นั้นยิ้ม ได้แต่จินตนาการว่าเวลายิ้มเป็นแบบไหน เวลาหัวเราะเป็นแบบไหน แล้วใบหน้าคมก็หมองลง ละมือจากการวาด เหม่อมองออกไปไกลแสนไกล มันจะทำยังไงดี ยิ่งนานวันความคิดถึงก็ยิ่งมากล้น ยิ่งมากล้นจนมันจะท้วมท้นออกมาจากหัวใจ ที่มีขนาดเท่ากำปั้นของมันอยู่แล้ว ทำไมถึงได้รักมากขนาดนี้ คิดถึงมากขนาดนี้ มันได้แต่นั่งรอคน ๆ นั้นที่เดิมทุกวัน รอด้วยความหวัง รอด้วยความหวังว่าจะได้พบกันอีกสักครั้ง แต่ความหวังความฝันของมันก็เริ่มเลือนลางลงทุกที ไอ้สักวา อยากจะหลงลืมความรู้สึกในวันนั้นไปให้หมด มันไม่น่าไปนั่งที่เก้าอี้ใต้ต้นไม้ต้นนั้นเลย ทำไมมันต้องโดนคนไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ช่วงชิงหัวใจไปด้วย ทำไมมันต้องโดนคนที่ไม่มีความหวังว่าจะได้พบกันอีกในชาตินี้ มาช่วงชิงหัวใจไป ทำไมไม่ใช่คนใกล้ตัว ที่มันจะได้พูดคุย หัวเราะร้องไห้ด้วยกัน ไม่ต้องรอ รออย่างที่ไม่รู้ว่าจะได้พบกันเมื่อไหร่ ไม่มีข่าวคราว ไม่รู้ถึงความเป็นไป อีกนานไหมที่หัวใจมันจะยอมรับได้ ว่ามันไม่มีความหวัง และคำว่าบังเอิญพบอีกครั้งก็คงไม่มีแน่ ๆ ทำไมต้องเป็นคน ๆ นั้น ทำไม ********************************* "แม่...โต๊ะสามหมี่น้ำ...เล็กโฟ...แล้วก็ราดหน้าเส้นใหญ่" ไอ้หยงบอกแม่ของมันถึงรายการอาหารที่ลูกค้าสั่ง วันนี้ชีวิตของมันก็เป็นเหมือนทุก ๆ วัน ก่อนไปเรียนในตอนเช้า มันช่วยแม่ต้มน้ำก๋วยเตี๋ยว และไปเรียน ตอนเย็นกลับมาก็มาช่วยแม่มันขายก๋วยเตี๋ยว ชีวิตของมันเป็นแบบนี้ทุกวัน ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลง เป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิด เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไปโรงเรียน ไม่เคยสอบได้ที่ 1 ไม่เคยเป็นที่สนใจ ไม่เคยมีใครจดจำ เป็นแค่ไอ้เด็กขายก๋วยเตี๋ยวธรรมดา มีชีวิตอยู่กับการช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยว ไม่เคยเกะกะระรานใคร ไม่เคยก่อเรื่อง ไม่เคยทำตัวมีปัญหา แม่สั่งให้ทำอะไร มันก็ทำ ไอ้หยงยิ้มกับชามก๋วยเตี๋ยวที่กำลังจะเอาไปเสริฟ ถ้าเป็นทุกวัน มันก็คงได้แต่เดินไปส่งก๋วยเตี๋ยว ด้วยหน้าจืด ๆ ของมัน แต่วันนี้ อย่างน้อย ไอ้หยงก็อยากบอกกับใคร ๆ ว่ามันไม่ได้มีชีวิตธรรมดาอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยมันก็รู้จักว่า ...........รัก...... รู้จักคำว่า ............คิดถึง....... รู้จักคำว่าความหวัง หวังว่าสักวัน มันอาจจะได้เจอคน ๆ นั้นอีกครั้ง คนที่มันไม่รู้ว่า โชคชะตา จะนำพาให้ได้มาพบกันอีกเมื่อใด "คิดถึงว่ะ....คิดถึงจังเลย..." ไอ้หยงบ่นงึมงำอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มให้ชามก๋วยเตี๋ยวในมือ มันยังคงตั้งหน้าตั้งตาเสริฟก๋วยเตี๋ยวต่อไป และมันก็ยังอยู่กับชีวิตธรรมดา ชีวิตเดิม ๆ ของมันเหมือนเช่นทุกวัน TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:50:36 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 4 "หยง.....ไปสั่งน้ำแข็งหน่อยสิ...น้ำแข็งหมดแล้ว" แม่ของไอ้หยงตะโกนบอกให้มันไปสั่งน้ำแข็งมาให้ เนื่องจากน้ำแข็งในลังหมดแล้ว ไอ้หยงยกชามก๋วยเตี๋ยวมาล้าง และคว้ากุญแจ ขับมอเตอร์ไซค์ออกไปทันที "แม่นะแม่....ให้ไปสั่งน้ำแข็งได้...ถ้าเกิดเขาคนนั้นของผมมากินก๋วยเตี๋ยวก็สวนกันน่ะสิ..." ไอ้หยงคิดเล่น ๆ และหัวเราะออกมาเบาๆ นี่มันคิดถึงคน ๆ นั้นตลอดเวลาเลยเหรอเนี่ย แม้แต่ไอ้หยงเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง อย่างน้อยเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะ ถึงไม่ได้เจอกันอีกตลอดชาติ แต่แค่ได้รู้จักรัก รู้จักคิดถึงก็ดีแล้วหละ ไอ้หยงหัวเราะออกมาอีกครั้ง ขับมอเตอร์ไซค์ไปที่ร้านน้ำแข็งเจ้าประจำเหมือนเดิม ชีวิตของมันก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรแตกต่าง เพียงแต่หัวใจที่แห้งผากของมัน ชุ่มชื้นขึ้น ก็แค่นั้นเอง ********************************* "ราดหน้าเส้นใหญ่ครับ..." สักวา หนุ่มร่างสูงบอกกับเจ้าของร้านที่ยืนลวกก๋วยเตี๋ยวอยู่ "น้ำอะไรดีคะ...พอดีน้ำแข็งหมด...มีน้ำในตู้อ่ะค่ะ" แม่ของไอ้หยงบอกกับลูกค้า ที่เข้ามานั่งกินก๋วยเตี๋ยว วันนี้สักวา เอางานของตัวเองเข้าไปแสดง รู้สึกหิวแทบขาดใจ จึงมานั่งพักหาของกิน ในร้านใกล้ ๆ กับสถานที่แสดงภาพวาดของมัน "ขอน้ำเปล่าขวดหนึ่งครับ..." สักวาบอกกับเจ้าของร้าน และวางกระดานวาดภาพลง "ไอ้หยงมันไปสั่งน้ำแข็งถึงไหนเนี่ย..ป่านนี้ไม่มาซะที" แม่ของยงยุทธบ่นไปเรื่อย ทำราดหน้าเสร็จก็เอามาเสิร์ฟให้กับลูกค้า พร้อมกับน้ำดื่มหนึ่งขวด สักวา ก้มหน้าก้มตากินราดหน้าในจาน และนิ่งคิด ถ้าคน ๆ นั้น มาเป็นพนักงานร้านนี้ก็ดีน่ะสินะ จะได้เจอกัน ถ้าเป็นลูกเจ้าของร้านก็ดี เขาก็จะได้จีบ และจะได้กินก๋วยเตี๋ยวฟรีทุกวัน ไอ้สักวาคิดอะไรไปไกล และหัวเราะออกมา มันไปที่ไหนมันก็คิดว่าคน ๆ นั้นของมันอาจจะอยู่ที่นั่นด้วย มันเห็นตำรวจ มันก็คิดอยากให้คน ๆ นั้นเป็นตำรวจ เห็นหมอ มันก็คิดอยากให้คน ๆ นั้นเป็นหมอ มันอยากให้คน ๆ นั้น อยู่ในทุกที่ที่มันอยู่ ไอ้สักวา หนุ่มใต้หัวใจศิลป์ ก้มหน้าก้มตากินราดหน้าจนหมดจาน และลุกขึ้นไปจ่ายเงิน งานแสดงภาพที่มันมาจัดแสดง อยู่ไม่ห่างจากร้านของแม่ไอ้หยงมากนัก แต่มันไม่เคยรู้เลย ว่าหัวใจของมันที่ถูกขโมยไป จะมาเอากลับคืนได้ที่ร้าน ๆ นี้ ********************************* "ไปนานเลยไอ้หยง...ไปสั่งน้ำแข็งหรือไปทำน้ำแข็งกันวะ..." แม่ของยงยุทธบ่นลูกชาย เมื่อไอ้หยงเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับถังน้ำแข็ง "ลูกค้าคนเมื่อกี้เขามากินราดหน้า...ต้องเอาน้ำในตู้ให้เขากินเลยรู้มั้ยห๊า...ขืนรอเอ็ง..ลูกค้าหิวน้ำตายกันพอดี........." แม่ไอ้หยงยังคงบ่น ลากยาวไปหลายเรื่อง แต่ไอ้หยงมันก็ชินเสียแล้ว มันเก็บจานราดหน้า และขวดน้ำที่วางทิ้งไว้ "แม่....คนเมื่อกี้เขาไปไหนอ่ะ...เขาลืมกระดานไว้เนี่ยแม่..." ไอ้หยงตะโกนเรียกแม่ของมัน เมื่อเห็นว่าคน ๆ นั้นลืมของเอาไว้ "ออกไปเมื่อกี้น่ะ...เอ็งเอาไปคืนเขาสิ...ทันมั้ย" แม่ของไอ้หยงยืนลวกเส้นก๋วยเตี๋ยว และตะโกนบอกลูกชาย "งั้นเดี๋ยวผมมานะแม่...." ไอ้หยงคว้ากระดานวาดภาพและวิ่งออกจากร้านไป "มาเร็วนะเอ็ง...ไม่ใช่ไปแล้วหายเหมือนไปสั่งน้ำแข็งล่ะ..." หญิงวัยกลางคนตะโกนไล่หลังลูกชาย ที่วิ่งออกไปจากร้านไป TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:51:27 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 5 "อ้าวไอ้หยง....กลับมาทำไมวะ..ไหนว่าจะเอากระดานไปคืนเขาไง.." แม่ของยงยุทธเอ่ยถามลูกชาย ที่เดินกลับเข้ามาพร้อมกระดานวาดรูป "แม่...ผมจะคืนถูกได้ไงล่ะ..คนไหนก็ไม่รู้...แม่นี่ก็" ไอ้หยงบอกกับแม่ของตัวเอง มันก็บ้าดีแท้ วิ่งออกไป แล้วก็วิ่งกลับมา แล้วจะรู้มั้ยว่าจะเอากระดานวาดภาพไปให้ใครในเมื่อตอนที่ไอ้หมอนั่นมากินราดหน้า มันไปสั่งน้ำแข็ง แล้วพอมันกลับมา ไอ้หมอนั่นก็ออกไปแล้ว "เออว่ะ...แม่ก็ลืมไป...เออ..เอาผัดกระเพราไปส่งที่ร้านซ่อมรถด้วยเขาโทรมาสั่ง แม่ห่อใส่ถุงให้แล้ว" แม่ของไอ้หยงยื่นห่อใส่ผัดกระเพราให้ลูกชาย และไอ้หยงก็เดินออกไปส่งของในทันที ********************************* "ผมลืมของไว้ครับ...." ไอ้สักวาหนุ่มใต้หัวใจศิลป์ รีบย้อนกลับมาเอาของที่ลืมเอาไว้ เขานี่เป็นคนยังไง พอมีความรักแล้วเหม่อ ๆ ลอย ๆ พิกล "อ๋อ...เมื่อกี้ลูกชายก็จะเอาไปให้..แต่มันไม่รู้จะเอาไปให้ใครน่ะค่ะ..." แม่ของไอ้หยง ยื่นกระดานวาดภาพให้กับลูกค้า ไอ้สักวา ยิ้ม และรับกระดานวาดภาพมาถือไว้ เดินออกจากร้านขายก๋วยเตี๋ยวไปเงียบ ๆ ก็จะรู้ได้ไงล่ะ คนไม่เคยเจอกัน ถ้าเป็นเขาคนนั้น ก็ว่าไปอย่าง เจออีกครั้ง จะกอดให้หนำใจ ไม่ปล่อยให้หายไปอีกแล้ว สักวา หนุ่มใต้ร่างสูง เดินยิ้มกริ่มออกไปจากร้านขายก๋วยเตี๋ยว โดยที่มันไม่เคยรู้เลยว่า เพียงแค่มันก้าวเดินให้ช้ากว่านี้ มันก็ได้เจอคนที่มันอยากจะกอดไว้ไม่ปล่อย และมันจะได้เจอคน ๆ นั้นที่มันแสนคิดถึง เพียงแค่มันรอ รอแค่เสี้ยววินาที แค่นั้นเอง *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:52:06 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 คุ้นตาเหลือเกิน คนที่เดินออกไปจากร้านเมื่อกี้ ไอ้หยงเดินถือแบงค์ 20 หลายใบ เดินเข้ามาในร้าน และก็นำมาวางให้แม่มันนับ เมื่อกี้มันได้ทันเห็นลูกค้าที่เดินออกไปจากร้าน "แม่...เขามาเอากระดานแล้วเหรอ..คนเมื่อกี้อ่ะ" ไอ้หยงเอ่ยถามแม่ของมัน และมันคงเดาไม่ผิดนักหรอก เพราะมันเห็นคนตัวสูง ผิวดำแดงคนนั้น เดินออกไปจากร้าน พร้อมกับกระดานวาดภาพ "เออ..." แม่ของไอ้หยงตามรับ ตัวสูง วาดภาพ มีกระดานวาดภาพ ผิวดำแดงงั้นเหรอ ไอ้หยงบ่นงึมงำเมื่อฉุกคิดขึ้นได้ เขาคนนั้น คนที่โอบกอดมันไว้ทั้งคืน คนที่มันไม่มีวันลืม ก่อนที่มันจะทันคิดจบ ขาของมันก็ก้าวออกจากร้าน วิ่งไปด้วยความเร็ว "ไปไหนไอ้หยง...ไปไหนอีกเนี่ย..ไอ้ลูกเวร" แม่ของไอ้หยงตะโกนไล่หลัง แต่ไอ้หยงไม่สนใจอะไรอีกแล้ว มันตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง วิ่ง วิ่ง และวิ่งไป เร็วเท่าที่มันจะเร็วได้ ไอ้หยงวิ่งออกไปจนเหนื่อย มันไม่รู้ว่ามันวิ่งมาไกลเท่าไหร่ มันวิ่งจนมันเหนื่อย เหนี่อยจน มันยืนหอบ อยู่ข้างถนน ดวงตาสอดส่ายหาคน ๆ นั้น แต่ไม่เจอ ไม่มีคน ๆ นั้นอีกแล้ว มันกัดปากแน่น โมโหตัวเอง ทำไมไม่คิดให้มันเร็วกว่านี้ ไอ้หยงยืนปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมา ทำไมต้องคลาดกันด้วย แค่เสี้ยวนาที แค่เสี้ยวนาทีแค่นั้น ขอเจออีกครั้งไม่ได้หรือไง แค่แว่บเดียวก็ยังดี ไม่ได้หรือยังไง TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:52:36 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 6 "เฮ้ย...หยง...มีรูปมึงด้วยว่ะในงานอ่ะ" เพื่อนของยงยุทธเอ่ยบอกกับหนุ่มหน้าจืดที่นั่งรอเวลาจะขึ้นเรียนอยู่ "รูปใคร...กูไม่เคยไปเป็นแบบให้ใคร..แล้วหน้าอย่างกูคงไม่มีใครเอาไปเป็นแบบหรอก" ไอ้หยงส่ายหัวดิ๊ก เพื่อนมันก็ท่าจะบ้า หน้าจืด ๆ อย่างไอ้หยง มีชีวิตธรรมดาอย่างมันนะเหรอ จะมีใครเอาไปเขียนรูป "ส่งเข้าประกวดเลยนะมึง...ทำเล่นไปไอ้หยง" เพื่อนของไอ้หยงยังยืนยันเป็นมั่นเหมาะว่าใช่แน่ ๆ "เชื่อมึง กูก็บ้าดิ..." ไอ้หยงทำหน้าไม่เชื่อ และก็ทำท่าจะเดินหนี่ เพื่อนมันนี่ท่าจะบ้าแต่เช้า "ไอ้หยง...ไม่เชื่อกู..มึงไปดูเลย..ใกล้ ๆ บ้านมึงอ่ะ ที่เขาจัดเทศการอ่ะ" ไอ้บ้านั่นยังยืนยันไม่เลิก แต่ยงยุทธหัวเราะอย่างเซ็ง ๆ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว เรื่องแบบนั้น หน้าอย่างไอ้หยงน่ะหรือจะมีใครเขาเอาไปเป็นแบบ "เฮ้ย...กูลืมบอก...รูปมึงอ่ะ..ชนะการประกวดด้วยนะ...เขาวาดดีมากเลย...กูยังไม่เชื่อเลยว่าเขาจะวาดรุปมึงได้ดีขนาดนั้น..." ไอ้หมอนั่นยังคงพล่ามไม่เลิก แต่ไอ้หยงได้แต่ส่ายหน้า ยิ้มขำกับคำพูดของมัน ใคร ๆ ก็รู้ไอ้หมอนี่มันขาอำ อำแหลก ใครเชื่อก็เซ็งทุกที ไอ้หยงรีบขึ้นเรียน เมื่อได้เวลา มันคงจะไปดูรูปหรอกนะ ในเมื่อแม่มันกำชับเป็นมั่นเหมาะว่าให้รีบกลับร้านเร็ว ๆ เพราะจะพาพ่อไปหาหมอ ลูกที่ดีอย่างมัน ก็ต้องพาตัวเองกลับบ้านไปเฝ้าร้านโดยด่วนนั่นแหละ จะไปดูรูปได้ไงกัน แล้วมันเอง ก็ไม่หัวศิลป์ขนาดดูรูปพวกนั้นออก แล้วเก็บเอามาซาบซึ้งหรอก ********************************* รักที่เป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ ไอ้หยงยืนมองรูปวาด ที่ต่อกันยาว ทั้งภาพขาวดำ และภาพสี รูปของมันล้วน ๆ ใครวาดกัน ใครเป็นคนวาด ทั้งที่เวลานี้มันต้องกลับบ้านตามคำสั่งแม่ของมัน แต่วันนี้ขาของมันกลับพามันมาที่นิทรรศการที่จัดแสดง เพราะเห็นว่าอยู่ใกล้บ้านมันจึงได้ลองเข้ามาดู ไม่เสียหายหรอกมั้ง ถ้าจะมาดู ถ้าไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไรนี่

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:53:20 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 แต่มันก็ได้มาเห็นกับตาของมัน ภาพของมันทุกอิริยาบท ในชุดนอนสีฟ้าลายทาง ทั้งยิ้ม ทั้งหัวเราะ ทั้งเฉยนิ่ง และอีกหลายรูปที่ต่อกัน มันบ่งบอกได้ว่าคนที่วาดรูปนี้ สังเกตท่าทางมันทุกอิริยาบท ไอ้หยงวิ่งไปหาเจ้าของงาน "พี่ครับ....คนที่ได้ที่ 1 อ่ะพี่..รูปนั้นน่ะ...คนวาดรูปนั้นเขาอยุ่ไหนเหรอพี่..." ไอ้หยงรีบถามเจ้าของงาน "อ๋อ...พี่สักวา...เห็นเดินอยู่เมื่อกี้...เอ่ะ...นี่มันแบบวาดรูปของพี่เขานี่หว่า....เดินไปทางโน้นล่ะมั้งไปหาดูสิ..." ไอ้หนุ่มหน้าจืด นามว่ายงยุทธ รีบวิ่งลิ่วไปตามที่คน ที่มันคุยด้วยชี้ทางให้ มันทั้งวิ่งทั้งสอดส่ายสายตาหา อยู่ไหน คน ๆ นั้นอยู่ไหน คนที่มันคิดถึงอยู่ไหนกัน ขอแค่ได้เจอ อยู่ไหน เขาอยู่ไหนกัน ต้องหาให้เจอให้ได้ ต้องหาให้เจอให้ได้ คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงจนทนไม่ไหวแล้ว ********************************* สักวาหนุ่มร่างสูง เดินกลับมาที่รูปที่ตัวเองวาดอีกครั้ง เขายิ้มกับรูปภาพตรงหน้า และเอื้อมแตะปลายนิ้วที่ใบหน้าของคนในภาพ "มาหาสักทีสิ...อยากเจอจะแย่แล้วนะ..เมื่อไหร่เราจะเจอกันอีกสักที" ไอ้สักวายิ้มอย่างหมองเศร้าให้กับภาพที่มันวาด หัวใจของมันยกให้คนที่พบหน้ากันแค่ครั้งเดียวไปหมดแล้ว รอแค่คน ๆ นั้นจะเอากลับมาคืนให้กับมันเมื่อไหร่แค่นั้นเอง ไอ้สักวาหนุ่มใต้หัวใจศิลป์ยิ้มกับภาพตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะค่อยเดินออกไปจากงาน อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับความรู้สึกคิดถึง อย่างท่วมท้น เต็มเปี่ยมหัวใจมัน TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:54:07 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 แด่เธอ....ผู้ทำให้รักมีมิติ 7 เหนื่อยแล้ว....หาจนเหนื่อย หาจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่เจอ ไอ้หยงเดินวนไปวนมาซ้ำอยู่หลายรอบ แต่มันก็ไม่เจอคนที่มันต้องการจะเจอ มันเดินออกจากงานด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย แม่ของมันโทรมาตาม และจิกหัวด่าไปหลายรอบแล้ว แต่มันก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรได้ต่อ ไอ้หยงเดินออกมาอย่างเศร้าสร้อย ในเวลาเกือบค่ำ มันได้แต่บอกแม่ว่า มีธุระจำเป็น ยังกลับไม่ได้จริง ๆ แต่แม่ของมันคงไม่สนใจนักหรอก ว่ามันจะอยู่ในอารมณ์ไหน ไอ้หยงเดินขึ้นสะพานลอย และเดินไปยังฝั่งตรงข้าม เตรียมจะกลับบ้านของมัน มันเดินเหม่อลอย ฟ้าคงไม่ให้มันได้พบ กับเขาคนนั้นจริง ๆ สินะ เพราะเขาคนนั้น เป็นคนไม่ธรรมดา ส่วนมันก็เป็นแค่คนธรรมดา ฟ้าคงไม่ให้เจอกันอีกแล้ว ได้หยงเดินกลับบ้านอย่างท้อใจ แต่มันก็คงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ นอกจากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ และก็ไปใช้ชีวิตอันปกติธรรมดา เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ด้วยการช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยวต่อไป ********************************* สักวา หนุ่มใต้หัวใจศิลป์ เดินถือกระเป๋า และกระดานวาดภาพมายืนรอรถเมล์ ที่ป้ายรถเมล์ แต่รอตั้งนานก็ไม่ปรากฎวี่แววของรถที่จะมาสักที ได้แต่ยืนรออยู่อย่างนั้น เวลาก็ยิ่งผ่านไปเรื่อย ๆ ไอ้สักวา หนุ่มร่างสูง เหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมืออีกครั้ง เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว เวลาของมันเดินช้าลงทุกที ตั้งแต่รู้จักเขาคนนั้น คนที่มาแย่งชิงหัวใจไป ทุกเวลานาที ผ่านไปอย่างทรมาน เชื่องช้า เพราะความคิดถึง มันกำลังท่วมท้น กำลังจะทะลักออกมา สักวายิ้มอีกครั้ง ก่อนจะหันหน้าไปสนใจกับการรอรถเมล์ ที่ต้องใช้โดยสารกลับบ้านต่อไป ********************************* "อ๊ะ.....ขอโทษครับ" ไอ้สักวาวิ่งตามรถเมล์ที่วิ่งเลยป้าย และชนกับใครคนหนึ่ง มันรีบขอโทษขอโพยคน ๆ นั้น โดยไม่ทันได้มองหน้า ไอ้สักวาไม่มีเวลามากนัก รถเมล์กำลังจะออกจากท่า เขารีบวิ่งขึ้นรถด้วยความเร็ว ไม่ทันได้มองหน้าของคนที่ล้มลง ไอ้หยง ยืนตัวตรงได้ หลังจากเมื่อไม่กี่วินาทีมันถูก ใครคนหนึ่งชนเข้าให้ มันยังงง ๆ อยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น มันค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าต่อไป เพื่อกลับบ้านของมัน ป่านนี้แม่คงจะยืนรอด่าอยุ่เป็นแน่แท้ ไอ้หยงไม่มีเวลาจะคิดเศร้าเสียใจ เรื่องของเขาคนนนั้น ที่มันพลาดโอกาสจะได้เจอ ตอนนี้หน้าของแม่ ตอนโกรธ ดึงความสนใจของไอ้หยงไปหมดแล้ว TBC *********************************

โดย ~iNk~ [17 ส.ค. 2551 , 18:54:33 น.] ( IP = 125.24.122.211 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น