Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=2352
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

เมี้ยววววว

[Re-post] ปรัชญาช่างกลฯ ภาค ปัง - ปอนด์ (1 - 14)

---

ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ by aoikyosuke

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:04:12 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความในใจของปอนด์) ผมรู้จักไอ้ปังผ่านทางไอ้ทัต ไอ้ทัตเนี่ย มันเป็นแฟนของไอ้ตั้ม ซึ่งผมเองก็ไม่ค่อยสนิทกับมันเท่าไหร่ และก็ไม่เคยคิดว่าต้องสนิทกับมันด้วย เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่าไอ้ห่าทัต มันทำให้ไอ้ตั้มเพื่อนของผมเป็นเกย์ มันต้องชั่วช้าขนาดที่ว่า เอาเหล้ามามอมไอ้ตั้ม แล้วไอ้ตั้มก็เมาไม่รู้เรื่องมันก็เลยปล้ำไอ้ตั้มแน่ ๆ แล้วสุดท้ายมันคงกลัวว่า ความลับจะเปิดเผย มันเลยกักขังไอ้ตั้มไว้ ไม่ยอมให้ใครรู้ว่าที่จริงแล้ว ไอ้คนเลวทัต.....มันข่มขืนตั้มเพื่อนรักของผมแน่ ๆ เลย แต่........................... ทำไมมันดูเหมือนคนรักกันจังเลย ทำไมบางทีมันก็คุยกันกระหนุงกระหนิง กระจุ๋งกระจิ๋ง อย่างนั้น ผมซึ่งบังคับขู่เข็ญ จะมาอยู่อาศัย โดยอ้างเหตุที่ว่า ถ้าไม่ยอมให้ผมมาอยู่ด้วย ผมจะบอกแม่ไอ้ตั้ม แค่นั้นแหละ ไอ้ทัตมันก็เลยยอม แล้วมันก็ให้ผมซึ่งเป็นแขกที่ดีที่สุด นอนบนพื้นห้อง.... มันให้ผมนอนพื้น แต่มันและไอ้ตั้มนอนกอดกันกลมดิก อยู่บนเตียง ผมก็เลยชักจะไม่เข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วไอ้ที่ผมสันนิษฐานไว้ มันจะผิดไปหรือเปล่า เออ เว้นไว้ก่อน มาที่เรื่องของไอ้ปังก่อน เท่าที่ผมรู้นะ.......คือ ผมแอบเงี่ยหูฟัง คือ จะบอกว่าผมเสือกไปรู้ก็ได้นะ แบบว่าก็ไอ้ปังมันคุยกับไอ้ทัต ไอ้ทัตแหละ ไอ้ห่าทัตเครื่องกลนั่นแหละคนเดียวกัน ผมคงจะกระโดดถีบมันถ้าผมเรียนอยู่แผนกก่อสร้าง แต่ผมอ่ะ เด็กช่างยนต์ครับ ผมเรียนช่างยนต์ก็เลย ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ แต่ผมเกลียดมัน มันทำให้ไอ้ตั้มเพื่อนผมเป็นเกย์ ขอย้ำว่าเป็นความผิดของไอ้ทัตแน่ ๆ ไอ้ปังเนี่ย คือว่าไงดีล่ะ มันมีปัญหากับพ่อเลี้ยงมัน มันเลยหนีออกจากบ้าน และโดนไอ้ทัตขู่เข็ญให้มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน ไอ้ปังมันก็เรียนช่างยนต์เหมือนกัน แต่คนละห้อง มิน่าล่ะ ผมเลยไม่ค่อยเห็นหน้ามัน แต่ก็คิดอยู่ว่าหน้ามันคุ้น ๆ และมันก็เลยมีข้อตกลงระหว่างเรา 3 คน ผม ไอ้ทัต และไอ้ตั้มเพื่อนรักว่า ถ้าเกิดไอ้ปังกลับมา เราจะเป็นเพื่อนกัน จะไม่ทะเลาะกัน และเราก็จะเล่นบทคนดีปลอบโยนไอ้ปัง ผมอะ.....ยังไงก็ได้ ผมไม่เคยคิดจะสนใจไอ้ปังอยู่แล้ว ไม่เคยคุยกับมันด้วยซ้ำ ผมไม่ชอบทุกคนที่เป็นเพื่อนไอ้ทัตทั้งนั้นแหละ ผมก็เลยพาลไม่ชอบไอ้ปังด้วย เพราะแม่งชอบแอบไปยืนร้องไห้หน้าระเบียงคนเดียว ตอนกลางคืน มันทำให้ผมนึกรำคาญว่ะ ผู้ชายห่าอะไรร้องไห้ เป็นวรรคเป็นเวร เห็นแล้วเบื่อ เซ็ง ผมก็เลยอยู่ของผมคนเดียวก็ได้ แต่ผมต้องมาเป็นมารขวางคอไอ้ทัตก่อน นั่นแหละหน้าที่ของผม ส่วนไอ้ปัง มันมาด้วยก็ดีเหมือนกัน เวลาผมเผลอ ไอ้ทัตมันจะได้ไม่กล้าทำอะไร เพราะมีไอ้ปังเป็นกันชน 55555555555555555 กูนี่ฉลาดจริงเว้ย ผมก็อยู่ขัดขวางไอ้ทัตมันไปอย่างนั้นแหละ สะใจดี มันยังทำท่าอึดอัดใจ ผมยิ่งสะใจ อยากปล้ำเพื่อนกูเอง ไอ้ห่าทัต ทีกูล่ะมึง แต่ดูเหมือนว่า ไอ้ปังเนี่ย มันจะไม่เคยรู้เลยนะว่าเพื่อนมันเลวแค่ไหน บางทีผมก็เห็นมันออเซาะไอ้ทัตเหมือนกัน แม่งคงจะเป็นเกย์ เป็นตุ๊ดเหมือนกันแหละ ผมเลยเป่าหูไอ้ตั้มทุกวัน ว่าไอ้เนี่ยมันต้องเคยเป็นคู่ขาไอ้ทัตแน่ ๆ เลย จริง ๆ นะ ผมมีสัญชาติญาณแบบนั้นจริง ๆ ผมรู้แล้วกัน สมองอันชาญฉลาดของผมบอกผมแบบนี้ แต่ว่ามันยังไงไม่รู้แปลก ๆ เวลาเห็นไอ้ทัตมันปลอบใจไอ้ปัง ผมก็ชักจะนึกเคือง ผมอ่ะ ต้องนอนเสื่อบนพื้นกับไอ้ปังทุกวัน แต่ผมก็ไม่ค่อยอยากคุยกับมันหรอก เอาเป็นว่า ผมไม่เคยพูดกับไอ้ปังสักประโยคด้วยซ้ำ เพราะผม....เกลียดมัน แบบว่าไม่มีสาเหตุ ก็คนมันเกลียดอ่ะ เห็นหน้าก็เกลียดแล้ว มีอะไรป่าว แต่ผมก็เริ่มชักไม่แน่ใจตัวเอง เมื่อเห็นหน้าไอ้ปังบ่อย ๆ เจอแม่งทุกวัน นอนด้วยกัน ทุกวัน อยู่ห้องเดียวกันทุกวัน ห้องถึงแม้มันไม่แคบนัก สำหรับอัดควาย 4 ตัวเข้าไป แต่มันก็เดินสวนกันอยู่อย่างนี้แหละ ยังไงมันก็ต้องเห็นว่าอีกคนทำอะไร ดูไป ดูมา ไงดีล่ะ.......อย่าบอกใครนะ เงียบ ๆ เลยแล้วกัน ห้ามเอ็ดไปล่ะ ก็ แหะ แหะ คือแบบนี้นะ จริง ๆ แล้ว ไอ้ปังเนี่ย ....... มันก็น่ารักดีเหมือนกันเนอะ เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ผมไม่ได้เป็นเกย์นะ อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้เป็นจริง ๆ ผมมาเพื่อกำจัดไอ้ทัตออกจากชีวิตเพื่อนรักของผมนะ จริง ๆ ผมสาบานได้ แต่...เอ่อ ไงดีล่ะ แบบว่า ไอ้ปัง.....มันก็.....ง่า.....คือ......แบบว่า.....มองไปมองมา.....ผมก็ว่ามัน.....น่ารักดี......แค่นั้นเองนะ...แค่นั้นเองจริง ๆ ผมไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ เชื่อผมเท้ออออออออออออ เชื่อผมเถอะ จริง ๆ ผมไม่โกหกหรอก เชื่อผมสิ ก็ผมออกจะหล่อล่ำ กล้ามใหญ่ หล่อแมนได้ใจ สาว ๆ รุมกรี๊ดขนาดนี้ ผมบอกแล้ว....ผมไม่ใช่เกย์ จริง ๆ นะ ผมไม่ใช่เกย์จริง ๆ อ้าว แล้วทำไมต้องมองผมแปลก ๆ งั้นด้วยล่ะ ทำไมอ่ะ ไม่เชื่อเหรอ ผมไม่ใช่เกย์จริง ๆ จริง ๆ นะ จริงจริ๊ง..... TBC *********************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:05:30 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความในใจของปัง) อย่ารำคาญผมเลย ที่ผมเป็นคนแบบนี้ ผม เป็นคนเก็บกดนะ ไอ้ทัตเคยบอกผมแบบนี้ แต่ผมไม่รู้ว่า ที่ผมเป็นเรียกว่าเก็บกดหรือเปล่า ผมก็ยอมรับ ว่าผมเป็นแบบนี้จริง ๆ อาจจะเป็นเรื่องที่บ้านด้วยก็ได้ ที่ทำให้ผมไม่อาจจะทนอยู่ได้อีก ผมรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ผมเลยเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้าน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะไปไหน แต่พอบอกว่าจะออกจากบ้าน ไอ้ทัตมันก็เลยลากผมมาอยู่ด้วย ลากผมมาเป็นภาระมันอีกต่างหาก ผมมีแต่ไอ้ทัตที่เป็นเพื่อนของผมจริง ๆ ไอ้ทัตมันดีกับผมมาก เพื่อนของมันที่ชื่อตั้มก็ไม่ว่าอะไรผมสักคำ ยอมให้คนน่ารำคาญอย่างผมมาอยู่ด้วย ผมเกรงใจมันสองคนมาก ที่เอาแต่สร้างปัญหาไม่เลิกอย่างนี้ แล้วก็ต้องมาเป็นภาระไอ้ทัตกับไอ้ตั้มอีก ผมมันเป็นคนที่แย่เหลือเกินนะ ไม่เคยทำให้ไอ้ทัตมันสบายใจเลย บางครั้งผมก็เผลออ้อนมันไปเหมือนเด็ก ๆ ผมกลัวไอ้ตั้มจะมองผมไม่ดีเหมือนกัน ที่มายุ่งกับแฟนของมัน ที่จริงผมก็รู้อยู่ว่าไอ้สองคนนี้ มันคงไม่ใช่แค่เพื่อนกันแน่ ๆ แล้วผมก็ยังเสือกมาอยู่เป็นก้างขวางคอเขาอีก ผมมันเป็นคนที่ก่อแต่ความวุ่นวายเดือดร้อนให้ ใคร ๆ ไม่รู้จักจบสิ้นเลยจริง ๆ แล้วเวลามันอยู่ด้วยกัน แล้วมีผมอยู่ด้วย มันก็ไม่กล้าคุยกันไม่กล้าหัวเราะกัน มันคงไม่อยากให้ผมรับรู้เรื่องของมันหรอก ผมก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไปก็ได้ ผมไม่อยากให้มันสองคนอึดอัดใจ ผมเก็บกวาดเอาผ้าไปซัก ถูห้องกวาดห้อง บางครั้งผมก็รีดผ้าให้ด้วย ทำอะไรทุกอย่างที่ผมพอจะตอบแทนมันได้ ผมก็ทำ ถึงไอ้ทัตและไอ้ตั้ม รวมทั้ง ใครนะ ไอ้ปอนด์งั้นเหรอ อืม ถึงแม้มันบอกว่ามันซักเองได้ก็เถอะ แต่ผมก็อยากทำให้ ไม่ใช่มาอาศัยเขาอยู่แล้ว ก็จะอยู่ฟรี ๆ แบบนี้ ต้องทำงาน ทำนั่นทำนี่ให้เขาบ้าง ผมทำทุกอย่าง ขัดพื้น ขัดห้องน้ำ ทำอะไรได้ ผมก็ทำสารพัดแหละ เท่าที่ผมจะพอตอบแทนบุญคุณมันได้ แต่ผมไม่รู้ว่า ผมยังต้องอาศัยมันอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่ ผมก็ดีแต่รบกวน ผมมันห่วยแตกจริง ๆ ไอ้ปอนด์มันก็เลยเกลียดผมล่ะมั้ง ที่มาทำให้ที่นอนมันแคบลงอีก ไอ้ทัตบังคับจะให้ผมไปนอนที่เตียง แต่ผมทำไม่ได้หรอก มารบกวนเขาแล้วยังจะมาทำตัวอยู่สุขสบายอีก มันจะเลวไปใหญ่แล้วแบบนั้น แต่ว่าไอ้ปอนด์มันคงจะเกลียดผมมากเลยล่ะ มันไม่เคยพูดกับผมเลย บางทีมันก็มองผมแบบขวาง ๆ ผมก็เลยเลี่ยงด้วยการไม่อยู่ให้มันเกะกะลูกกะตา ด้วยการไปยืนที่หน้าระเบียงบ้าง ทั้งที่บางทียุงมันก็ชุมกัดจนขาเป็นรอยเลยก็เถอะ ผมเคยเผลอร้องไห้ คิดถึงที่บ้าน แล้วไอ้ปอนด์มันก็คงเห็น มันเลยยิ่งจะรังเกียจผมไปใหญ่ ผมต้องรีบ ปาดน้ำตาออก กลัวไอ้ปอนด์มันจะว่าผมอ่อนแอ ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมเลยเลี่ยง ๆ ให้ห่าง จากไอ้ปอนด์ ไม่อยากให้มันรำคาญตา ไม่อยากให้มันหงุดหงิด และเพื่อให้ไอ้ปอนด์ไม่ต้องอึดอัดใจ และที่สำคัญ ผมไม่ชอบสายตาที่ไอ้ปอนด์มองผมเลย มันดูเหยียด ๆ พิกล เพราะผมมันจนสินะ มันก็เลยนึกรังเกียจ เกิดเป็นไอ้ปอนด์นี่ดีจังเลยนะ ไม่ต้องทำอะไรก็มีเงินทองใช้จ่าย อยู่บ้านดี ๆ สบาย ๆ ก็นึกอยากลำบาก มานอนพื้นห้องเล่น แต่ผมน่ะ อะไรก็ได้ ผมลำบากมาจนชินแล้ว ไอ้ปอนด์มันคงจะรังเกียจผมมาก แต่ก็ต้องเดินสวนกันไป เดินสวนกันมาแบบนี้ จะเข้าห้องน้ำ ผมก็ให้ไอ้ปอนด์เข้าก่อนดีกว่า เสื้อของมันผมก็ต้องแขวนดี ๆ กลัว ว่าจะไปซักแล้วทำให้สีตกได้ แล้วมันจะด่าผมว่า นอกจากจะเสือกแล้ว ยังมาทำให้ของมันเสียหายอีก ผมขอโทษครับ ที่มาพูดพล่ามอะไรแบบนี้ ผมคงจะเก็บกดมาก เลยพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อย่ารำคาญผมเลยครับ แต่รำคาญผมไปก็ได้ ที่ผมมันห่วย แล้วก็แย่แบบนี้ ผมขอโทษครับ ต่อไปผมจะไม่มาพูดพล่ามแบบนี้ให้รำคาญอีก TBC *********************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:06:04 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน มอง) “ปัง...กินข้าวโว้ย....” เสียงของไอ้ทัตเรียกครั้งที่ร้อย ให้ไอ้ปังที่ยังคงตากผ้าที่ระเบียงอยู่ เข้ามากินข้าวได้แล้ว ไอ้ปังมันนั่งซักผ้าตั้งแต่ หกโมงเช้า จนป่านนี้ปาเข้าไปเกือบเที่ยง มันขัดชิบหายวายป่วง กลัวจะซักผ้าไม่สะอาด ทั้งที่เวลาอยู่กันเอง ไม่เคยซักผ้าได้เท่าไอ้ปังเลย หนักไปทางขยำ ขยำแล้วก็ตากมากกว่า แต่ไอ้ห่าปัง แม่งซักจนไม่มีเศษดินเศษฝุ่นเลย เผลอ ๆ บางทีแม่ง ยังซ่อมกระดุมให้อีกต่างหาก เรียกมันมาแดกข้าวมันก็ไม่ค่อยจะแดกเท่าไหร่หรอก เพราะไอ้ห่าปังมันเกรงใจ มันไม่อยากเป็นภาระ ภาระห่าอะไรล่ะ ทำงานบ้านสารพัด จ้างแม่บ้านยังแพงกว่าเลี้ยงข้าวไอ้ปังอีก ไอ้ปังมาอยู่นี่ดีเป็นไหน ๆ ดีกว่าไอ้ห่าปอนด์ ที่เอาแต่กันท่า คนเขาเป็นผัวเมียกัน ยังจะเสือกมากันท่าอีก แต่ไอ้ปังแม่งเลี่ยงตลอด อะไรก็เอาแต่ยืนที่ระเบียง ยืนแม่งทั้งวันทั้งคืน เพราะกลัวเขาและตั้มไม่ได้จู๋จี๋กัน “มึงไม่แดกนะไอ้ปัง...กูกับไอ้ตั้มก็ไม่แดกด้วย...เอามั้ยล่ะ...” แค่เสียงขู่เล่น ๆ ของไอ้ทัตแค่นั้นแหละ ก็ทำให้ไอ้ปังเดินเข้าห้องมาได้ และ มาร่วมวงนั่งกินข้าวด้วย ไอ้ปอนด์ยังคงมองไอ้ปังแบบเหยียด ๆ แม่ง อะไรนักหนาวะ ก็รู้อยู่หรอกว่าต้องซักผ้า แต่ก็น่าจะคิดมั่งสิ ว่าต้องรู้จักหัดกินข้าวกินปลาก่อน ไม่ใช่ทำแต่งานงก ๆ แบบนี้ ปังมันคงไม่รู้หรอกว่าคนที่มองหน้ามันเหมือนจะเหยียด เต็มทน นึกเป็นห่วงมันมากขนาดนี้ มันรีบหลบตา และก็ตั้งหน้าตั้งตากินแต่ข้าวเปล่า จนไอ้ตั้มต้องตักกับข้าวใส่จานให้นั่นแหละ มันถึงยอมกินกับข้าวด้วย “ปัง...เกรงใจมาก ๆ ไม่ดีนะเว้ย...” ร่างบางน่ารักส่งยิ้มอ่อนโยนให้ ปังก็น่ารักดี น่ารักจนบางทีก็แอบหึงเหมือนกัน กลัวว่าทัตจะปันใจ แต่ความสงสารมันมีมากกว่า ก็เลยไม่อยากจะคิดเรื่องไม่ดีแบบนี้ “กินเข้าไปเหอะกับข้าวอ่ะ..ไอ้เหี้ยปอนด์ไม่เห็นมันทำอะไรมันยังแดกได้แดกดีเลย..” ไอ้ตั้มหันมามองหน้าไอ้ปอนด์และก็ประชดเข้าให้ อมยิ้มเมื่อเห็นไอ้ปอนด์หน้างอหงิก เออ ..... เพื่อนตั้มของกู กูอุตส่าห์มาขัดขวางไอ้ทัตไม่ให้ปล้ำมึงได้ มึงยังไม่เห็นความดีกูเลยนะ ไอ้ปังตั้งหน้าตั้งตากินแต่ข้าว แล้วก็รีบลุกไปตากผ้าที่ตากค้างไว้ต่อ “แม่งไอ้ปังมันจะเกรงใจเกินไปแล้วนะตั้มเนอะ....แต่คนบางคนดิ...นั่งกินข้าวหน้าตาเฉยเลย” ไอ้ทัตประชดไอ้ปอนด์เสียงดังพอให้ไอ้ปอนด์ที่นั่งกินข้าวอยู่ได้ยิน ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เปิดศึกกับมันซะหน่อย อยากมาขัดขวางความรักของผัวเมียเขาเอง ช่วยไม่ได้ “ทัต..เพื่อนตั้มนะ...อย่าทะเลาะกันได้ป่าว...ตั้มปวดหัว” ร่างบางเบื่อหน่ายเต็มทนที่ทั้งแฟนแล้วก็เพื่อน เอาแต่เขม่นกันอยู่แบบนี้ เพื่อนก็เกลียดแฟน แฟนก็ไม่ถูกกับเพื่อนไปซะอีก เวรจริง ๆ ไอ้เพื่อนก็อธิบายแล้วว่ารักกันชอบกัน ไม่ได้มีอะไรไม่ดี มันก็ทำเหมือนไม่เข้าใจซะที ส่วนแฟนก็ยังดีที่คุยกันรู้เรื่องหน่อย ห้ามแล้วว่าถ้าเกิดทะเลาะกันอีกจะโกรธ ก็เลยดูเหมือนจะแค่เขม่น ๆ กันแค่นั้น แต่คนที่น่าเป็นห่วงที่สุด โน่นเลย ตากผ้าอยู่หน้าระเบียงนั่น ทำงานแม่งทุกอย่างเลย ไม่ยอมให้ใครแตะอะไรเลย เลยพลอยสบายกันไปหมด จะช่วยก็ไม่ยอม บอกว่าถ้าเกิดช่วยก็คงไม่มีหน้าอยู่ด้วยได้อีก เลยต้องยอมให้ทำงานอยู่คนเดียว ส่วนไอ้เพื่อนเวร นี่เลย กินอิ่มแล้วก็นอนเอกเขนกสบายใจเฉิบ ไม่เคยคิดจะช่วยปังทำงานบ้านมั่งเลย ด่าก็แล้ว อะไรก็แล้ว มันยังทำท่าไม่สนใจอีก แต่เดี๋ยวนี้ชักแปลก ๆ เคยนั่งสังเกตกับทัตเหมือนกัน ว่าทำไมพักนี้ ไอ้ปอนด์มันชอบมองไอ้ปังแปลก ๆ บางทีมองอยู่ดี ๆ ก็ยิ้มซะงั้น แบบนี้เนี่ย มีลุ้นนะเนี่ย “ทัต....ดูดิ..อีกแล้วนะ” ร่างบางขยับเข้าไปชิดกับแฟนของตัวเอง และกระซิบบอกเสียงเบา พอให้ได้ยินกันสองคน ไอ้ปอนด์มันแอบมองไอ้ปังที่ตากผ้าอยู่หน้าระเบียงอีกแล้ว มันรู้ตัวมั่งมั้ยเนี่ย ว่ามองไอ้ปังด้วยสายตาแบบไหน “อือ..ทัตว่าเหมือนคนกำลังมีความรักว่ะ” ไอ้ทัตกระซิบตอบกลับ และแอบหอมแก้มแฟนตัวเอง ในขณะที่ไอ้ตัวมารเผลอ “บ้า...เดี๋ยวมันก็โวยวายอีกหรอก....” ในความเป็นจริงของทุกวันก็คือ แค่ไอ้ทัตกับไอ้ตั้มมันแตะตัวกันนิดเดียว ไอ้ปอนด์ก็โวยวายดังลั่นแล้ว แต่เนี่ย ขนาดคุยกันกระซิบกระซาบแบบนี้ ไอ้ปอนด์มันยังไม่รู้เรื่องเลย แบบนี้จะให้คิดยังไงเนี่ย “ชัวร์แล้วแบบนี้....” ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตสบตากันอย่างรู้ใจ บทบาทต่อไป ต้องให้เพื่อนพระเอกช่วยพระเอกให้สมหวังแล้วแบบนี้ ไอ้ตั้มและไอ้ทัต มองไอ้ปอนด์ ที่ยังชะเง้อมองคนนอกระเบียงไม่วางตา ได้เวลาออกโรงแล้วไอ้พระเอก ยังไม่รู้ตัวอีก เดี๋ยวจะช่วยนะปอนด์เพื่อนรัก ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตหัวเราะคิกคักชอบใจกันอยู่สองคน โดยที่ไอ้ปอนด์ยังคงแอบชะเง้อมองไอ้ปัง แบบไม่รู้เลยว่ามีใครสังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลก ๆ ของมัน ในขณะที่ตัวมันเองก็ไม่เคยรู้ตัวเลย ว่ามองไอ้ปังแล้ว ทำหน้ายังไงออกไป TBC *********************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:06:39 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน แผนขั้นที่ 1) “ไอ้ปังเนี่ย....มันน่าสงสารนะ...ต้องเดินเข้าบ้านทั้งที่แดดเปรี้ยง ๆ ตอนกลางวัน ไอ้เราคนเป็นเพื่อนก็อยากจะปั่นจักรยานไปรับมันเหมือนกัน แต่เราก็ดันเลิกทีหลังมันซะได้ สงสารมันจังเลยเน้ออออออ” ไอ้ทัตแกล้งพูดเสียงดัง ให้ไอ้คนที่เป็นมารขวางคอที่นั่งกั้นกลางระหว่าง เขาและตั้มไม่ให้คุยกันอย่างถนัดนัก ดีแล้ว แบบนี้เวลาคุยอะไรมันจะได้ได้ยินชัด ๆ ไปเลย “เออใช่...ตั้มก็สงส้านนนนน สงสารนะทัต....กินข้าวก็กินแต่ข้าว....ไม่ยอมกินกับข้าว ตัวยิ่งเล็ก ๆ อยู่ เลยจะยิ่งไม่มีแรงไปกันใหญ่...จะมีใครสงสารเห็นใจมั้ยน๊ออออออออ แบบว่า บางทีก็ปั่นจักรยานไปรับ เวลาเลิกเรียนก่อนเนี่ย ...... จะมีมั้ยน๊อ .... เพื่อแสดงความเป็นคนดีหน่อยอ่ะ ใช่มั้ยทัต..” ไอ้ตั้มเองก็ไม่แพ้กัน แม้ไม่มีบทพูดในมือ แต่มันก็พูดต่อบทกันได้แบบเนียนสุด ๆ วันนี้ได้กลับมาเร็วเพราะว่าที่แผนกมีคนมาดูงาน ก็เลยได้มีโอกาส กลับมาพูดกรอกหูไอ้ปอนด์ และอยากดูปฏิกิริยามันหน่อยเพื่อความชัวร์ ท่าทางของไอ้ปอนด์มันตั้งใจฟังเกินเหตุไปแล้ว แบบนี้เนี่ย ฟันธงงงงงงงงงงงงงงงง “กู....กูจะออกไปซื้อกับข้าว...กูอยากกินขนมที่หน้าซอย...ใครจะเอาอะไรหรือเปล่า...” ไอ้ปอนด์ลุกพรวดพราดขึ้น เมื่อเหลือบเห็นนาฬิกาว่าได้เวลาที่ไอ้หนมปังจะกลับมาแล้ว และแดดเปรี้ยง ๆขนาดนี้ มันคงจะต้องเดินตากแดดเข้ามาแน่ ๆ ไม่มีไรนะ ไม่ได้สนใจมันหรอกว่าไอ้ตัวน่ารำคาญมันจะร้อนแดดหรือไม่ร้อนน่ะ ก็แค่อยากกินขนมกะทันหันแค่นั้นเอง “โหยเนี่ย...ถ้าเกิดไอ้ปังกลับมาเร็ว ๆ เนี่ย ก็อดจู๋จี๋กับตั้มแน่เลย” ไอ้ทัตแกล้งพูดขึ้นมาให้ไอ้ปอนด์เห็นประโยชน์ถ้าหากไอ้ปังมันกลับมาเร็วเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนเขาและตั้มจะได้จีบกันน้อยลงเท่านั้น “แหม....ตั้มล่ะก็..เราไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก..ถ้ายิ่งไปรับปังกลับมาเร็ว ๆ ด้วยนะ...เราก็ไม่ได้คุยกันหรอกใช่มะ” ไอ้ทัตร่วมผสมโรงด้วยอีกคนและมองเห็นปฏิกิริยาของไอ้ปอนด์ชัดเจนเลย “เออ...กู..กูจะรับไอ้เตี้ยมาด้วย...จะเอามาขวางทางรักมึงสองคนแหละ กูไปแหละ กูรีบ...” ข้ออ้างในการรับไอ้ปังกลับมาด้วยของไอ้ทัตและไอ้ตั้ม ที่ทำให้ไอ้ปอนด์ไม่เขินเวลารับไอ้ปังกลับมาด้วย ดูเหมือนจะได้ผลนะ สองคนยิ้มให้กัน แทบจะเอามือมาแท็คทีมกัน เมื่อแผนการที่คิดไว้ดูเหมือนจะได้ผลดีเกินคาด ไอ้ปอนด์วิ่งพรวดพราดออกไปแล้ว และที่เหลือมึงก็จัดการเองแล้วกันนะปอนด์ ทั้งไอ้ตั้ม และไอ้ทัต เดินเข้ามาผลัดกันหอมแก้มคนละที แหม.....นาน ๆ ทีไม่ค่อยได้ทำอะไรกันแบบนี้เลย เฮ่อ.....แย่จังเลยน๊า ถ้าไอ้ปอนด์มันยอมรับว่าชอบไอ้ปังเมื่อไหร่นั่นแหละ ชีวิตของทั้งสองคนคงได้เป็นสุขซะที TBC .. *******************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:07:05 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน เรื่องที่คุยครั้งแรก) “แม่...แล้วแม่จะให้ปังกลับไปเจออะไรเหมือนเดิมอีกเหรอ...ปังไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับมันแล้ว..แค่นี้แหละ” ไอ้ปังกดวางสายหลังจากได้คุยกับแม่เรียบร้อยแล้ว แม่ยังจะให้เขากลับไปเจอไอ้ห่านั่นอีก แค่เขาไม่แทงมันตายก็น่าจะพอแล้ว นี่จะให้เขากลับไปเจอไอ้สารเลวนั่นอีกหรือไงกัน ยังไงก็ไม่กลับไปเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่มีทางกลับไป ไอ้ปังถอนหายใจเฮือกใหญ่ เงยหน้าขึ้น ให้น้ำตามันไหลกลับคืนไปให้หมด เสียเวลาเปล่าน่ะไอ้ปัง มึงเกิดมาทำไมบนโลกนี้วะเนี่ย เกิดมาเป็นแต่ภาระ ตาย ๆ ไปไม่ดีกว่าเหรอวะ อยู่ไปก็เท่านั้น แม่งเอ้ย เดินให้รถเหยียบตายไปเลยดีมั้ยเนี่ย ไอ้ปังยืนเหม่อมองรถที่แล่นไปมา และบอกตัวเองไว้ ไม่เจ็บหรอกปัง แค่วิ่งไปแล้วก็หลับตาแค่นั้นแหละ แล้วทุกอย่างมันก็จะจบลงแล้ว หยุดเรื่องบ้า ๆ หยุดทำตัวเป็นภาระกับคนรอบข้างทันที น้ำตามันทำท่าจะไหลออกมาอีกแล้ว ช่างหัวแม่งเหอะ ตายไปแล้ว อย่างมากมูลนิธิก็มาเก็บศพ แล้วตอนนั้นก็คงไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ขากำลังจะก้าวเข้าไปให้รถชน แต่ก็ช้ากว่าใครอีกคน ที่เร่งปั่นจักรยานมาให้เร็วที่สุด และแทบไม่ต้องจอด ไอ้ปอนด์ปล่อยจักรยานล้มคว่ำแล้วรีบวิ่งเข้าไปกระชากตัวของคนตัวเล็กกว่าออกจากริมถนนทันที “มึงจะทำอะไรวะ.......จะฆ่าตัวตายหรือไงวะ” ร่างสูงหนาล็อคตัวคนตัวเล็กกว่าที่ดิ้นรนขัดขืน ให้ออกห่างจากริมถนนให้ได้ ท่ามกลางไทยมุงที่ยืนมุงกันใหญ่ “ปล่อย....ปล่อย....ปล่อยสิวะ....ตาย ตายแม่งเลยดีกว่า...อยู่ไปก็มีแต่ภาระ..ให้ตายเถอะ..ปล่อยให้ตายไม่ได้หรือไงวะ แม้แต่ชีวิตตัวเอง ยังไม่ให้ตายอีกหรือไงวะ...ฮือออออออออออ” คนตัวเล็กในชุดชอร์ปปกเสื้อบ่งบอกว่าเป็นของแผนกช่างยนต์ดิ้นรน และร้องไห้หนักขึ้น “อายชาวบ้านเขามั่งดิ ... มึงจะดิ้นทำไมห๊า...อายเขามั่งสิวะ” ไอ้ปังตะคอกเสียงดัง จนคนตัวเล็กกว่า ยอมหยุดดิ้นรนแล้ว เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบกับคนที่พากันมองและซุบซิบนินทา “มึงจะกินอะไรหรือเปล่า....” ไอ้ปอนด์พยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นการปลอบโยนมากที่สุด ไม่อยากจะปลอบเล้ย โมโหมันจะตาย ไม่รู้จักรักชีวิตตัวเอง ทำอะไรงี่เง่าอย่างนี้ เห็นอีกครั้งจะตบหัวให้ โทษฐานที่ไม่รู้จักรักตัวเอง มันไม่เคยคุยกับไอ้ปังแม้แต่ครั้งเดียว แต่นี่คือครั้งแรกที่ได้คุยกัน แล้วไอ้ปัง ก็เสือกทำอะไรโง่ ๆ อีก ร่างเล็กก้มหน้านิ่ง ส่ายหน้าไปมา เก็บซ่อนหยาดน้ำตาเอาไว้ ไม่มิด เมื่อมันค่อย ๆ ไหลลงอย่างช้า ๆ ยังเอามือขยี้ตา น้ำตามันก็ยิ่งไหลไม่หยุด “กูรู้แล้วว่าต้องซื้ออะไร......” คนตัวสูงลากแขนให้ปังให้เข้าไปในร้านสะดวกซื้อด้วยกัน และซื้อกระดาษทิชชู่ม้วนเล็ก ๆ หนึ่งม้วน ขนมขบเคี้ยวสองสามห่อ และเบียร์กระป๋องแช่เย็น ครึ่งโหล ดึงแขนไอ้หนมปังให้เดินตาม “อันนี้กินมั้ย.....” ร่างสูงหันหน้ามาถามคนที่โดนลากไปลากมา หยิบขนมหลายอย่าง ไม่รอฟังคำตอบก็หยิบ ๆ ใส่กระเช้า แล้วก็เอาไปคิดเงิน ก่อนจะหิ้วถุงใบใหญ่ไปใส่กระเช้าจักรยานและยกโทรศัพท์โทรไปหาตั้มเพื่อนรักทันที “เอ้ยเพื่อนตั้ม....ไอ้เตี้ยมันอยู่กับกูนะตั้ม....บอกผัวมึงด้วยแล้วกัน...เดี๋ยวเย็น ๆ กูจะพามันกลับ มีเรื่องนิดหน่อยแต่ไม่มีอะไรมากไม่ต้องห่วง....เออ...กูไม่เอามันไปหมกป่าหรอก บอกผัวมึงด้วย....ถ้ากูรู้ว่ามันทำอะไรมึง...กูจะกลับไปกระทืบมัน...ไม่ต้องกลัวมันนะตั้ม มีกูอยู่ทั้งคน เออ...เออ .... แค่นี้แหละ....” ร่างสูงกดวางโทรศัพท์ไปแล้ว และหันมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ป่ะ....” ไอ้ปอนด์เรียกให้คนตัวเล็กกว่าซ้อนท้ายจักรยาน และไอ้ปังก็ขึ้นซ้อนอย่างงง ๆ “ไปไหน....ไม่กลับห้องเหรอ....” ไอ้ปังเกาะเอวคนปั่นจักรยานแน่น เพราะกลัวตก คน ๆ นี้กำลังโกรธ แต่โกรธอะไรอยู่เขาก็ไม่เข้าใจ ทำไมกันล่ะ แค่จะตายแค่นี้ ก็ไม่มีสิทธิ์ใช่มั้ย น้ำตามันไหลออกมาอีกแล้ว ทำไมกูถึงเป็นคนขี้แยอย่างนี้นะ อายชาวบ้านจะแย่แล้ว แล้วยังต้องมาทำให้คนที่รังเกียจตัวเองต้องมารำคาญใจอีก

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:07:52 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 “เดี๋ยวมึงก็รู้เองแหละ...” ร่างสูงตอบ ไอ้ปอนด์ปั่นจักรยานเข้ามาที่สวนสาธารณะที่ไม่มีคนเข้ามาใช้มากนักในตอนเกือบบ่าย จอดจักรยานไว้ และลากให้ไอ้หนมปังลงมานั่งที่สนามหญ้าใต้ต้นไม้ด้วยกัน พร้อมทั้งหิ้วถุงใบใหญ่บรรจุของกินนั้นมาด้วย “ถอดชอร์ปออกดีกว่ามั้ย....เดี๋ยวคนเขาหาว่าเด็กสถาบันเราแดกเหล้าแดกเบียร์ตอนเที่ยงวัน” ไอ้ปอนด์เอ่ยบอกกับคนที่นั่งตาแดงอยู่ข้าง ๆ และไอ้หนมปังก็ถอดชอร์ปออกเหลือเพียงเสื้อยืดตัวหลวมที่สวมไว้ภายใน มือแกร่งเปิดกระป๋องเบียร์ส่งให้กับคนที่นั่งข้าง ๆ บังคับขู่เข็ญให้มันกินเข้าไป กระป๋องที่ 1 กระป๋องที่ 2 กระป๋องที่ 3 และยังแกะขนมยัดเข้าปากไอ้หนมปังไปจนหมด โดยที่ตัวเองไม่ยอมแตะเบียร์ แตะขนมเลย จนไอ้ปังเริ่มมึน.....ผิวขาว ๆ แดงเรื่อ ดูน่ารักไปอีกแบบ จากไม่ยอมพูดก็เริ่มพูดจาอะไรไปเรื่อย เหมือนบ่นงึมงำอะไรสักอย่าง จับใจความได้ว่าเป็นเรื่องที่บ้าน เป็นเรื่องพ่อเลี้ยง เรื่องครอบครัว และอะไรอีกหลายอย่าง ที่ไอ้ปังมันเก็บไว้ในใจมานาน มันก็พูดไปเรื่อย ๆ พูดไม่ยอมหยุด “เกิดมาก็ซวย ซวยไปจนตาย.....อยากตายก็ไม่ได้ตาย....ทำไมมันซวยอย่างนี้” ไอ้ปังดึงเบียร์กระป๋องที่ 4 และ 5 ออกมานั่งมอง ก่อนจะกรอกมันลงคอไปอีก อย่างไม่กลัวเมา และมันก็เมาแล้วจริง ๆ มองอะไรก็เบลอไปหมด กรอกเบียร์เข้าปากไปอีก ดีเหมือนกัน เมาไปเลย เมาให้ตาย ๆ ไปเลยก็ดี จะได้จบเรื่องจบราว ร่างสูงนั่งมองคนที่กรอกเบียร์เข้าปากไม่ยั้ง นัยย์ตากลมโต แดงก่ำ หรี่ปรือ และเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ในขณะที่ปากก็กรอกเบียร์เข้าปาก แต่มืออีกข้างก็ยกขึ้นปาดน้ำตา จนไอ้ปอนด์อดใจไม่อยู่ ต้องดึงม้วนกระดาษทิชชู่มาส่งให้ ไอ้ปังเช็ดน้ำตา และมันก็สาวม้วนกระดาษทิชชู่เล่น หันมาหัวเราะ ทำเหมือนเรื่องสาวกระดาษทิชชู่เป็นเรื่องสนุก แล้วมันก็ร้องไห้ พูดจาไม่รู้เรื่องอีก ไอ้ปอนด์นั่งมองพฤติกรรมของคนตรงหน้านี้ไปเรื่อย ไอ้ปังมันพูดอยู่คนเดียว ไม่สนใจเขาเลย ว่ากำลังนั่งมองมันแล้วก็ขำ อยากขำก็อยาก สงสารก็สงสาร จนดูท่าไอ้หนมปังมันคงจะไม่ไหวแล้วนั่นแหละ เขาถึงดึงให้มันนอนหนุนตัก โดยเอาเสื้อชอร์ปของมันรองหัวไว้ ไอ้ปังเวลาเมา มันก็ว่าง่ายดีจริง ๆ บอกให้นอนมันก็นอน ฝ่ามืออุ่น ๆ แตะที่ใบหน้าร้อนผ่าว เพราะแอลกอฮอล์ ของคนเมาที่คุยอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว และหัวเราะเสียงเบา “กลุ้มก็เมามั่งเหอะวะ....กูจะอยู่เป็นเพื่อนเอง” ไอ้ปอนด์ นั่งมองหน้าคนที่หนุนตักอยู่ คนตัวเล็กกว่ายังนอนร้องไห้บ่นงึมงำ และร่างสูงก็เอนหลังพิงร่างกับต้นไม้ และหลับตาลงนอนพักผ่อนในยามบ่ายคล้อยนั้น โดยมีไอ้ปังนอนร้องไห้บ่นงึมงำหนุนตักอยู่ด้วย และในไม่ช้ามันก็หลับไปพร้อม ๆ กัน ในเวลาไม่นานนัก TBC .. *******************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:08:14 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ผู้ดูแล) “ไอ้ห่าปอนด์มึงพาไอ้ปังไปไหนมาวะ...เมาเหมือนหมาเลยไอ้ชิบหายนี่” ไอ้ทัตด่าไอ้ปังที่ลากคนตัวเล็กกว่าในสภาพตาปรือ ประคองสติได้บ้างไม่ได้บ้าง เข้ามาในห้อง “เออ...กูพามันไปแก้กลุ้มมา...อย่าเสือกบ่นเลย .....” ไอ้ปอนด์ลากให้ไอ้หนมปังนอนลงบนเสื่อที่ลากออกมาปูไว้ ไม่รู้ว่ามันจะเมาแล้วมันจะอ้วกหรือเปล่า ร่างสูงรีบไปตักน้ำใส่กะละมังใบเล็กมาเช็ดให้ตามเนื้อตัวและใบหน้าของคนตัวเล็ก ที่ยังส่งเสียงอือ อือ อา อา ไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่ เช็ดอย่างถนอมจนไอ้สองคนที่ยืนมองอยู่ชักแปลกใจ ไอ้ตั้มไม่ได้แสดงความช่วยเหลือ พอกับไอ้ทัตที่ทำเป็นนิ่งเฉยมองรายการโทรทัศน์ แต่ตาก็เหลือบไปมองปฎิกิริยาของเพื่อนแฟน และเพื่อนตัวเอง และแอบลอบยิ้มให้กันนิด ๆ โอ้โห ไม่นึกว่า ไอ้ปอนด์มันจะเปิดเผยตัวเร็วขนาดนี้ ข้ออ้างของไอ้ปอนด์ก็คงไม่พ้น กูพามันไปเมาเอง กูก็ต้องดูแลมัน นั่นแหละ ไอ้ปอนด์มันก็พูดอย่างนั้นแหละ ไม่เชื่อเหรอ ลองดูมั้ยล่ะ เดี๋ยวจะทำให้ดู “ทำไมมึงต้องเช็ดตัวให้ไอ้ปังด้วยวะ.....” ไอ้ตั้มแกล้งถามลองเชิง และก็ถึงกับทำให้ไอ้ปอนด์สะดุ้ง เออ นั่นสิ ไอ้ปังมันเพื่อนไอ้ทัต แล้วไอ้ทัตมันก็ทำเลวกับเพื่อนของเขา แล้วเขาก็เกลียดไอ้ปังด้วย เกลียดแบบไม่มีสาเหตุอีกต่างหาก แล้วจะมาเช็ดตัวให้มันทำไมล่ะเนี่ย “กูเป็นคนพามันไปเมา...กู....กูก็ก็....ก็ต้องดูแลมันสิ...ถามห่าอะไรวะ” ร่างสูงเงยหน้ามองสองคนที่ถามคำถามแบบลอย ๆ ไม่เอาคำตอบ และก็พบว่าไม่มีใครสังเกตพฤติกรรมของตัวเองอยู่ก็โล่งใจ บรรจงเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนที่นอนบ่นอะไรงึมงำไม่รู้เรื่องต่อไป แต่ก็ไม่พ้นสายตาของไอ้ทัตและไอ้ตั้มที่นั่งมองและส่งยิ้มให้กัน ***************************** “ฮือ...ฮือ....” ดึกมากแล้วไม่รู้ว่าปาเข้าไปตีอะไร ทั้งไอ้ตั้มและไอ้ทัตก็นอนกอดกันหลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว เหลือเพียงไอ้ปอนด์ที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของคนที่นอนหันหลังให้อยู่ข้าง ๆ เพราะความงัวเงียไม่ทันคิดอะไร ไอ้ปอนด์ก็เลยดึงให้คนที่นอนร้องไห้เสียงเบา เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด กอดไอ้ปังเอาไว้ กอดจนมันหยุดร้อง กอดมันจนหยุดสะอื้น ลูบหัวลูบหลังมันไปเรื่อย เป็นการปลอบโยน จนมันเงียบไปนั่นแหละ ถึงได้หยุด และต่างคนก็ต่างหลับไป โดยที่ยังคง นอนกอดกันแบบนั้น จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้นของอีกวัน TBC.... ******************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:08:50 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความเจ็บปวดทางใจ) วันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ ไอ้ปังยังคงนั่งซักผ้าตั้งแต่เช้า แปรงก็ขัด ๆ ๆ กางเกงยีนส์สีเข้มต่อไป เมื่อวานเมาไม่รู้เรื่องเลย ไม่รู้ว่าเป็นภาระให้ใครอีกหรือเปล่า วันนี้พอรู้สึกตัวก็เลยรีบลุกขึ้น มาซักผ้าทำงานบ้านเร็ว ๆ กลัวว่าเพื่อนจะไม่พอใจ แต่เมื่อคืนนี้รู้สึกอุ่น รู้สึกว่านอนหลับแล้วมีคนกอดให้ไม่ร้องไห้อีก ตอนแรกนึกว่าฝันไป แต่พอตื่นขึ้นมาตอนเช้ามืด ก็พบว่านอนซุกอยู่กับอกของไอ้ปอนด์ ก็ไอ้ปอนด์ที่ลากไปกินเบียร์จนเมาไม่รู้เรื่องนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเมื่อวานนี้กลับห้องมาได้ยังไง แถมยังมีคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีก คงเป็นไอ้ทัต.....ล่ะมั้ง แต่เมื่อเช้าก็ออกจะตกใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ที่ไปซุกซบนอนกอดไอ้ปอนด์แบบนั้น แถมยังไปแย่งผ้าห่มมันอีก ตอนที่ลุกขึ้นมาก็เลย ห่มผ้าให้ไอ้ปอนด์ แต่เรื่องที่ต้องคิดตอนนี้ไม่ใช่เรื่องไอ้ปอนด์ แต่เป็นเรื่องที่กลัวไอ้ปอนด์จะไปบอกไอ้ทัต ที่เขาคิดอะไรโง่ ๆ จะฆ่าตัวตายด้วยการเดินไปให้รถชนตายนั่นแหละ อ๊ะ........ดูเหมือนว่าไอ้คนที่นอนบนเสื่อที่ข้างเตียงจะลุกขึ้นแล้ว เมื่อวานทำตัวทุเรศอะไรไปหรือเปล่านะ ไอ้ปอนด์มันยิ่งดูถูกอยู่ด้วย แล้วไปกินเบียร์มันไปตั้งหลายกระป๋อง มันจะลุกขึ้นมาทวงเงินหรือเปล่านะ ถ้าทวงคงไม่มีปัญญาจ่าย คงต้องขอผลัดไปก่อนแน่ ๆ เลย ไอ้หนมปังรีบหลบหน้าหลบตา ทำเป็นสนใจอยู่กับการซักผ้า สนใจอยู่กับการลงแปรงบนกางเกงยีนส์ ก้มหน้าก้มตาไม่มองคนที่เดินออกมาในสภาพหัวยุ่งเหยิง ยืนเกาหัวไปมา ที่หน้าห้องน้ำ แล้วก็เลยเปิดประตูมุ้งลวดหน้าระเบียงเดินออกมาหา ไอ้ปอนด์ทำท่าจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูด แล้วมันก็เดินเข้าห้องน้ำไปเฉยเลย อะไรของมันนะ บ้าหรือเปล่า อยากจะพูดอะไรก็ไม่พูด ไอ้หนมปัง ชะเง้อมองคนที่เดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ออกจะงง ๆ ในท่าทางของไอ้ปอนด์อยู่บ้าง แต่ก็ต้องหันไป สนใจกับงานที่ต้องทำต่อไป *************************** “ไอ้ปัง.......มึงเอาอีกแล้วนะ...ทำห่าอะไรของมึงเนี่ย...” ไอ้ทัตที่นั่งดูรายการโทรทัศน์ยามบ่ายเพลิน ๆ ตะคอกไอ้ปังที่นั่งเยื้อง ๆ ออกไป เมื่อมันสังเกตเห็นว่าไอ้ปังกำลังทำอะไร และก็เป็นการตะคอกเพราะความโมโหมาก ๆ จนอีกสองคนต้องหันไปมองว่าไอ้ทัตมันโมโหอะไร ไอ้ทัตรีบลงจากเตียงแล้วดึงมือไอ้ปังมาตีไปหลายครั้ง จนไอ้หนมปังต้องร้องเพราะความเจ็บ “เฮ้ยยยยยยยยย มึงทำมันทำไมวะ....ไม่เห็นเหรอว่ามันเจ็บอ่ะ....” ไอ้ปอนด์ผวามาแบบรวดเร็ว ดึงมือไอ้ปังไม่ให้ไอ้ทัตตีมือได้อีก “มึงอย่ามาร้องว่าเจ็บนะปัง....เดี๋ยวกูตีอีกครั้งแน่” ไอ้ทัตชี้หน้าไอ้ปังอย่างเข่นเขี้ยว ไอ้ปอนด์ก้มมองที่มือของไอ้ปังแล้วก็พบกับรอยแดง ๆ ที่แขนของไอ้ปัง ที่นั่งหน้าจ๋อย เอ๊ะ...ไอ้ทัตมันตีมือ แต่ทำไมแขนไอ้ปัง ถึงเป็นรอยจ้ำ ๆ แบบนี้ล่ะ “ไอ้ปอนด์...ถ้ามึงเห็นว่าไอ้ปังทำอะไรนะ....มึงอาจจะยิ่งอยากตบกระโหลกมันแทนตีมือก็ได้” ไอ้ทัตมองหน้าไอ้ปังอย่างโมโห ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งที่เตียงด้วยความหงุดหงิด “ปังทำอะไรเหรอทัต....” ไอ้ตั้มแฟนที่น่ารักเอ่ยถามไอ้ทัตเสียงเบา และหันไปมองเพื่อนตัวเอง ที่พลิกมือไอ้ปังไปมา ถามอยู่ได้ว่าเจ็บมั้ย เจ็บมั้ย แหมมมมมมมมมมมม ไอ้ปอนด์มันรู้ตัวมั่งหรือเปล่าวะเนี่ย ว่ามันแสดงออกถึงความห่วงใยไอ้หนมปังมากแค่ไหน “ไอ้ปอนด์มึงมานี่เลย.นั่นมันเพื่อนกู....มึงไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเกินเหตุหรอก ....กูจะบอกอะไรให้....ว่าไอ้ปังมันทำอะไร” ไอ้ทัตเรียกไอ้มารขวางคอให้ออกมาห่าง ๆ ไอ้ปัง ที่นั่งหน้าซีด ก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึกผิด “อะไร....ไอ้เตี้ยมันทำอะไร.....” ไอ้ปอนด์ยอมละออกมาแล้ว และมานั่งข้าง ๆตั้มเพื่อนรัก เล่นบทมารขวางคอไม่ให้มันสมรักสมรสกันต่อไป “มัน....หยิกแขนเล่นอีกแล้ว....มึงไม่เห็นหรือไง....แขนมันอ่ะมีแต่รอยขูด...พอเผลอทีไร..แม่งก็จิกแขนตัวเองเล่นทุกที ...... กูบอกให้เลิกใช่มั้ยไอ้ปัง....มึงรับปากแล้วทำไมทำไม่ได้.....ห๊า...” ไอ้ทัตเล่นบทโหดตะคอกไอ้ปังเสียงดัง จนไอ้ปังต้องถอยหนีออกห่าง ก็มันเผลอจริง ๆ พอเผลอทีไรมันก็เป็นแบบนี้ บางทีก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร ทำไมไม่รู้สึกเจ็บ แต่มันจะเพลิน ๆ แล้วมือมันก็จะไปเอง แค่ได้ยินแค่นั้นแหละ ไอ้ปอนด์ก็ของขึ้นทันที ไอ้ห่าเตี้ยนี่แม่งเป็นอะไร เมื่อวานก็จะฆ่าตัวตาย วันนี้ยังมานั่งจิกแขนเล่นอีก ทำไมมันชอบทำร้ายตัวเองนักวะ น่าตบให้หัวทิ่มจริง ๆ ไอ้ปอนด์ทำเสียงจิ๊จ๊ะอยู่ในลำคอ โมโห แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะมันเป็นเพื่อนไอ้ทัตที่มาทำให้ตั้มเพื่อนรักต้องกลายเป็นเกย์ “แล้วนะ....ไอ้ปอนด์...ตั้มด้วย...อย่าให้มันยืมมีดคัตเตอร์ล่ะรู้มั้ย.....เพราะถ้าไอ้ปังมันเผลอ มันจะเอามากรีดแขนเล่น ...... ไม่เชื่อดูแขนมันได้เลย.....มีแต่รอย..บอกแล้วนะไอ้ปัง ถ้ามึงทำอีกกูเลิกคบมึงเป็นเพื่อนแน่ ๆ “ ไอ้ทัตบอกกับทุกคนที่นั่งนิ่งอึ้ง ด้วยความตกใจ หนมปังเนี่ยอะนะ เอามีดกรีดแขนตัวเองเล่น คนเรียบร้อยแบบนี้น่ะเหรอ น้องตั้มผู้น่ารักเกิดอาการเอ๋อไปก่อนล่วงหน้า และไม่ช้าก็ตามมาด้วยอาการงง ของไอ้ปอนด์ และทั้งหมดก็หันไปมองคนที่เงียบ ๆ เฉย ๆ ทำตัวเรียบร้อยขยันขันแข็ง เกินเหตุ ที่นั่งก้มหน้านิ่ง เพราะโดนไอ้ทัตดุ ด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก ไอ้เตี้ยมันเป็นอะไรของมัน มันเป็นบ้าอะไรของมันถึงเอาแต่ทำร้ายตัวเอง ลองให้เห็นสักทีเถอะมึง.....จะต่อยให้ปากแตกเลย ไอ้พวกไม่รู้จักรักตัวเอง ไอ้ปอนด์มองหน้าคนที่ก้มหน้าอย่างเหยียดหยามเต็มที แต่ในใจส่วนลึก.......มันมีแต่ความห่วง เป็นห่วง.........มาก.....ทำไมปังมันถึงต้องทำแบบนี้ด้วย ในใจมีแต่คำถามว่าทำไม ทำไม และทำไม TBC . ***************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:09:22 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความคิดที่สวนทาง) "ทัต...เร็ว.....ออกไปพร้อมกันวันนี้ตั้มจะกลับบ้านแล้วนะ.." ร่างโปร่งบางของแฟนผู้น่ารักของได้ทัตนามว่าตั้มหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบ่าและเรียก ให้ร่างสูงเดินตามไปพร้อมกัน "รอด้วยดิ....ปังมึงอยู่ได้นะ..เดี๋ยววันอาทิตย์เย็น ๆ กูก็กลับ" ไอ้ทัตหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วหันไปสั่งเสียกับไอ้ปังที่กำลังล้างชามอยู่ "เออ...กูอยู่ได้..ถ้าไอ้ปอนด์กลับมากูจะบอกมันเองว่าตั้มกลับบ้านเดี๋ยวมันคงตามตั้มกลับบ้านด้วยแหละ" ปังหนุ่มร่างเล็กนัยย์ตาโศก หันไปบอกกับเพื่อนที่กำลังจะเดินออกไป โบกมือให้อีกครั้งก่อนจะหันไปสนใจกับการล้างชามต่อไป ตั้มกับทัตต้องกลับบ้านวันเสาร์แล้วก็กลับมาในวันอาทิตย์ช่วงเย็น ๆหรือไม่ก็มาวันจันทร์แล้วก็ไปเรียนเลย ส่วนคุณชายปอนด์ เห็นว่าจะออกไปเอาเสื้อชอร์ปที่เอาไปแก้ เย็น ๆ คงจะกลับ แล้วก็คงกลับบ้านเหมือนกัน ก็เหลือแต่เขาที่ต้องนั่งจับเจ่าอยู่คนเดียวตั้งสองวันสินะ หนมปังนั่งหน้าเศร้า ล้างจานคนเดียวเงียบ ๆ ไปจนเสร็จเรียบร้อย และยกจานใส่กะละมังเข้ามาเช็ด แล้วก็คว่ำไว้ ยังไม่ทันได้วางจานเสร็จเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเสียงดัง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่มีใครหรอก....ลองเคาะรัว ๆ แบบบ้าเลือดแบบนี้ก็คงมีคุณชายปอนด์คนเดียว ร่างโปร่งบางเช็ดมือกับผ้าที่แขวนไว้แบบลวก ๆ มาเปิดประตูให้คุณชายปอนด์ที่เดินหน้าหงิกเข้ามาในห้อง ก่อนจะวางถุงกระดาษที่บรรจุเสื้อที่เอาไปแก้ไว้บนเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว เป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดา ส่วนหนมปัง ก็สนใจอยู่กับการคว่ำจานเงียบ ๆ คนเดียว จนไอ้ปอนด์ต้องแอบเหลือบมอง นี่แม่งจะไม่พูดอะไรกับกูเลยใช่มั้ยเนี่ย เมื่อกี้เพื่อนตั้มที่รักกลับบ้านไปพร้อมกับไอ้ห่าทัต แล้วก็โทรมาบอกว่า ไอ้หนมปังอยู่ห้องคนเดียว เขาก็เลยต้องรีบกลับมาเนี่ยแหละ เดี๋ยวไอ้เตี้ยแม่ง เอามือจิกแขนตัวเองเล่นอีก และถ้าไม่สะใจ เดี๋ยวน้องหนูเธอจะเอามีดมากรีดแขนตัวเองเล่นด้วยความสนุกสนานแล้วใครจะรับผิดชอบกัน เขาก็เลยโดนไอ้ห่าทัตผู้เป็นอริ ฝากฝังน้องหนูขนมปังเสียชุดใหญ่ ฝากไปด่าไป ก็เลยปะทะคารมย์กันซะยกหนึ่งเพื่อสร้างความสนุกสนานสามัคคีในหมู่คณะ เหตุผลที่ใช้อ้างไม่ยอมกลับบ้านก็คือ ที่บ้านน้อง ๆ หลายคน มันเกะกะน่ารำคาญ ชอบกวนประสาท แล้วก็เพราะว่า ต้องทำรายงานส่ง ก็เลยจะอยู่ทำงานเงียบ ๆ ที่ห้องให้มันเสร็จ ๆ ไป ก็แค่นั้นแหละ ดูเหมือนไอ้คู่ผัวเมียนั่นมันจะเชื่อเสียด้วยสิ ก็เลยยอมให้อยู่กับน้องหนูปังได้ จะบอกว่าเป็นห่วงหนมปัง กลัวหนมปังมันเอามีดกรีดแขนแล้วลามไปกรีดคอด้วยก็ใช่ที่ เพราะว่าอย่างที่บอกหนมปังเป็นเพื่อนไอ้ทัต และไอ้ทัตมาทำให้เพื่อนตั้มเป็นเกย์ ก็เลยไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องห่วงไอ้ปังมันด้วยสักหน่อย "หิวโว้ย....." คุณชายปอนด์ตะโกนเสียงดัง หวังจะให้หนมปังหันหน้ามามอง แต่ปังมันก็ยังเงียบ คว่ำจานเสร็จก็ลุกเดินออกไปนอกห้อง ยืนมองสายลมแสงแดดของมันไปเรื่อย "หิวโว้ยยยยยยยยยย...." ร่างสูงเร่งเสียงจนสุดวอลลุ่ม แต่ก็เหมือนเดิม หนูปังก็ยังคงมองสายลมแสงแดด ของมันไปเหมือนเดิม จนคุณชายปอนด์ทนไม่ไหว ต้องเดินออกไปเปิดประตูมุ้งลวดแล้วเดินไปหาร่างโปร่งบางใกล้ ๆ พร้อมกับตะโกนให้ได้ยินชัด ๆ ไปเลยว่า "ปังงงงงงงง ไปกินข้าวกัน...." พูดแค่นั้นแหละ คุณชายปอนด์ก็ลากน้องหนูปัง ให้ทั้งเดินทั้งวิ่งแบบไม่สนใจ ว่าคนที่โดนลากอยู่จะวิ่งทันหรือไม่ทัน และก็ไม่สนใจด้วยว่าหนมปังจะงงแค่ไหน ถอดโซ่ที่จักรยานได้ ก็บังคับขู่เข็ญให้ไอ้ปังขึ้นซ้อนท้าย และก็ปั่นไปตลาดเพื่อไปกินข้าวแบบหน้าตาเฉย ปั่นวนไปวนมาหลายรอบจนหาที่จอดจักรยานได้ แล้วก็จอดไว้ ลากคนตัวเล็กกว่า มานั่งแปะอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งที่มีรูปวาดเต็มร้าน เห็นเขาว่ากันว่า ร้านนี้มีรูปวาดสวย ๆ คนที่วาดรูปมาแปะเคยได้รางวัลระดับประเทศ และเป็นลูกเจ้าของเหมืองทางใต้ รวยโคตร ๆ แต่มาเปิดร้านอาหารตามสั่งให้แฟน เพราะแฟนอยากขายอาหารตามสั่ง "เย็นตาโฟครับ..." คุณชายปอนด์สั่งรายการอาหารกับหนุ่มร่างบางหน้าจืด ที่ใส่ผ้ากันเปื้อน มาจดรายการอาหาร ส่วนคนทำอาหาร ตัวสูงชะมัด ผิวเข้ม ๆ ยังกับคนใต้แน่ะ "เย็นตาโฟเหมือนกันครับ..." หนมปังสั่งอาหารของตัวเอง แล้วก็มองไปรอบ ๆ ร้าน อืม รูปภาพสวย ๆ ชะมัด มีแต่สวย ๆ ทั้งนั้นเลยนะเนี่ย "พี่สักวาเย็นตาโฟร์สองครับ...." ไอ้หยงหันไปตะโกนบอกกับคนทำอาหาร และก็เดินไปจดรายการอาหารของลูกค้าคนถัดไป ************************** "อ่ะ...." คุณชายปอนด์ผู้เอื้ออารีเกินเหตุในวันนี้ คีบลูกชิ้นในชามส่งให้กับคนที่ก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจใคร และน้องหนูขนมปังก็คงได้งงอีกเป็นสิบรอบ กับพฤติกรรมของไอ้ปอนด์ ร่างบางนั้นคีบลูกชิ้นส่งกลับคืนให้กับร่างสูงที่นั่งอมยิ้มอยู่เมื่อครู่ โดยไม่สนใจว่าคนที่ยิ้ม ๆ อยู่จะหน้าเจื่อนไปแล้ว เพราะอีกคนไม่ยอมรับน้ำใจที่มีให้ เลยต้องต่างคนต่างกิน ต่อไปจนหมดชาม พอจะจ่ายเงินหนมปังก็วางเงินไว้บนโต๊ะเพื่อจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยว และยิ่งไอ้ปอนด์พยายามยัดเงินกลับคืนให้ หนมปังก็ยิ่งทำหน้าโกรธมากขึ้น ไม่ได้อยากได้ความสงสารนะ อย่ามาทำเป็นดีด้วยหน่อยเลย นอกจากทัตแล้ว ก็ไม่ขอรับความสงสารจากใครหรอก หนมปังผู้เข้าใจยาก ไม่ทำตัวมีปัญหาเกลียดที่สุดก็คือคนที่ชอบมาทำเป็นสงสาร เขาไม่ได้อยากได้รับความสงสารจากใครทั้งนั้น ถ้าแค่จะสมเพชเวทนาแล้วอยู่ห่าง ๆ ก็แล้วไป แต่อย่ามาทำเป็นสงสารดูแลเห็นใจหน่อยเลย เขาไม่ชอบ ร่างโปร่งบางเดินออกจากร้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง โดยมีคุณชายปอนด์เดินหน้าเครียดตามออกมาด้วย ทำไมกัน ก็แค่อยากจะเลี้ยงข้าวแท้ ๆ ทำไมจะต้องปฏิเสธด้วย จะโกรธอะไรวะไม่เข้าใจเลยจริง ๆ TBC....... *************************

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:10:12 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค ปัง-ปอนด์ (ตอน ความประทับใจครั้งที่ 2) “ทำไมไม่ให้เลี้ยงข้าว...ห๊า” คุณชายปอนด์เดินกระแทกเท้าปิดประตูห้องเสียงดังลั่น หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นห้องมาเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงนั้นกำลังโมโห คนตัวเล็กกว่า ที่เดินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจใครออกไปยืนที่หน้าระเบียงอีกแล้ว ทำไมต้องหลบหน้าด้วย ทำไมไม่อยากเจอกันขนาดนั้นเลยเหรอ เกลียดมากเลยหรือไง กะอีแค่ก๋วยเตี๋ยวจานเดียว ทำไมถึงได้หยิ่งยโสขนาดนี้วะ น่าโมโหจริง ๆ แล้วอย่าให้เห็นนะ ว่าเอาเล็บจิกแขนเล่นอีกน่ะ ถ้าเห็นล่ะมึง....เจอกูแน่ คุณชายปอนด์ไม่เคยเข้าใจเลยว่าอีกคน อยากจะร้องไห้มากแค่ไหน ที่โดนคนที่เจ้าตัวคิดว่าเขารังเกียจ ดูถูกด้วยการซื้อก๋วยเตี๋ยวให้กิน เรื่องเล็กน้อยมากกกกกกกก แต่สำหรับหนมปังมันไม่ใช่หรอก เขาดูน่าทุเรศถึงขนาดไม่มีเงินจะซื้อข้าวกินเลยหรือไงกัน อย่ามาดูถูก แล้วก็อย่ามาทำเป็นสงสารหน่อยเลย ไม่ได้อยากได้ความสงสารจากใครสักนิด “ไอ้ทัตตตตตตตตตต กูเอง.....เพื่อนมึงอ่ะมันเป็นห่าอะไรวะ....กูไม่ทนแล้วนะ..กูเบื่อ..” ไอ้ปอนด์กรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์เสียงดังลั่น ให้คนที่อยู่นอกระเบียงได้ยินด้วย ก็โมโห คนมันโมโห ทำไมล่ะ แค่ก๋วยเตี๋ยวชามเดียว มันจะเรื่องมากทำไม หนมปังได้ยินชัดเจนทุกประโยคที่ไอ้ปอนด์พูด ก็เอาสิ อยากจะฟ้องอะไรทัตก็เอาเลย ยังไงเขาก็ตัวปัญหาอยู่แล้วนี่ อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเลย ยังไงไอ้คนคนนั้นก็เกลียดเขา แล้วอย่ามายุ่งกับเขาอีกก็แล้วกัน เขาจะเป็นจะตายอีก ก็อย่ามาขวางแล้วกัน อย่ามายุ่งอย่ามาขวาง ร่างกายนี้ก็เป็นของตัวเอง ทำไมจะทำอะไรไม่ได้ อยากทำอะไรก็จะทำ จะได้ตาย ๆ ไปเลย หนมปังนิ่งคิดอย่างแค้นเคือง ได้ยินชัดเลยล่ะ ได้ยินชัดเลย ว่าคนในห้องคุยกับทัตว่ายังไง ทำไมจะต้องตะโกนให้ได้ยินด้วย เขาเกลียดไอ้ปอนด์ เกลียด เกลียด เกลียดที่สุด “ไอ้ปังมันทำอะไรให้มึงโกรธวะ....” เสียงของไอ้ทัตกรอกมาตามสาย ปกติปังมันไม่ออกฤทธิ์ออกเดชกับใคร เว้นแต่ว่า มาดูถูกมัน แล้วก็ มาทำท่าทางสงสารมันก็แค่นั้นเอง แล้วอย่างไอ้คุณชายปอนด์มีหรือจะมาทำเป็นสงสารไอ้ปัง มีแต่จะมองด้วยสายตาเหยียด ๆ แล้วก็สะบัด หน้าหนีน่ะสิ “กูก็แค่จะจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวให้ .... ทำไมต้องโกรธ...กูผิดใช่มั้ยเนี่ยห๊า...เพื่อนมึงไม่ผิดเลยว่างั้นเถอะ” ไอ้ปอนด์ประทะคารมย์ด่ากลับไปเสียงดัง ให้คนที่อยู่นอกระเบียงได้ยินชัดยิ่งขึ้น อยากจะพูดให้ไอ้หนมปังมันรู้ซะมั่งว่ามันอ่ะแหละที่ผิด เขาไม่ใช่คนผิดเลย อุตส่าห์มีน้ำใจ แล้วมาทำท่าปั้นปึงใส่ ยังไงเขาก็ไม่ใช่คนผิดหรอกนะ ต้องให้ไอ้ทัตรับรู้ด้วย “ไอ้เหี้ยปอนด์มึงเลี้ยงข้าวมันทำไมห๊า........มึงไม่รู้เหรอว่านอกจากกูมันไม่รับของจากใครเลย มึงเคยเห็นมันรับของจากใครมั้ยล่ะ ไอ้ห่าเอ้ย เล่นอะไรไม่เสือกถามกูก่อนเลยนะ..... สมควรแล้วมึง ....ไอ้ปังไม่เอาก๋วยเตี๋ยวราดหัวมึงก็บุญแล้ว มันบ้าศักดิ์ศรีจะตายห่า ไม่มีจะแดก มันยังไม่ยอมแดกเลย สัตว์ปอนด์ มึงไปขอโทษมันเลยเดี๋ยวนี้นะ” ไม่น่าเล้ยจริง ๆ เถอะ ไม่น่าให้ไอ้ปังมันอยู่กับไอ้ปอนด์เลยจริง ๆ ไอ้ปังไม่เอาน้ำก๋วยเตี๋ยวราดหัวไอ้ปอนด์ ก็มีอีกอย่างหนึ่งคือ มันไปแอบยืนร้องไห้คนเดียว เพราะคิดแต่ว่าทุกคนสงสารมัน เอาแต่ดูถูกเอาแต่สงสาร เอาแต่เวทนามันแน่ ๆ เลย โธ่เอ้ย รู้อย่างนี้เอาไอ้ปังกลับมาอยู่ที่บ้านด้วยก็ดีหรอก จะเชียร์มึงซะหน่อยไอ้ห่าปอนด์ เสือกทำเสียเรื่อง กูไม่รู้ด้วยแล้วโว้ยยยยยยยยยยย ไอ้ทัตยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้น เมื่อรู้ตัวว่าคิดผิดไปที่ปล่อยไอ้ปังให้อยู่กับไอ้ปอนด์ สงสัยต้องรีบกลับแล้วแหละแบบนี้น่ะ “อะไร.....ทีวันก่อนกูให้มันกินเบียร์มันยังไม่เห็นว่าอะไรเลยนะไอ้ทัต...อ๊ะ” คุณชายปอนด์ชะงักนิ่งเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่นอกระเบียงเดินเข้ามาหา และค้นในกระเป๋าเสื้อตัวเอง วางเศษเหรียญและแบงค์ย่อยสองสามใบที่มีในกระเป๋าเสื้อ ออกมาวางไว้ให้กองรวม ๆ กันบนเตียง แล้วก็ยังไปค้นตามกระเป๋าเสื้อและกางเกงตัวอื่น ๆ ที่พอจะมีเศษเหรียญหลง ๆ อยู่ เอามาวางไว้ให้อีก “เงินมีไม่พอ......เดี๋ยวเงินออกแล้วจะเอามาใช้ค่าเบียร์วันก่อนให้” หนมปังวิ่งลิ่ว ออกไปนอกห้องแล้ว โดยที่ไอ้คุณชายปอนด์ต้องโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงและวิ่งออกไปคว้าแขนเอาไว้ “เฮ้ยยยยยยยยย เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย อะไรกันวะพวกมึงเอ้ยยยยยยยย” โทรศัพท์ถูกโยนไว้โดยยังไม่ได้กดวาง และเมื่อไอ้ทัตเงียบเสียงลงก็ได้ยินที่ไอ้หนมปังและคุณชายปอนด์คุยกันได้อย่างชัดเจน “คิดว่าแค่นี้จะพอจ่ายเหรอ.......ขาดอีกตั้งหลายบาทอ่ะ...เอาคืนมาวันนี้เลยนะ” เพราะอะไรไม่รู้คุณชายปอนด์มันถึงได้โวยวายด่าออกไปอย่างนั้น และมือแกร่งก็ยึดแขนคนตัวเล็กกว่าไว้แน่น ยิ่งกำแรงขึ้นอีก เมื่อคนตัวเล็กกว่าพยายามจะแกะมือออก

โดย ~iNk~ [11 ส.ค. 2551 , 14:10:56 น.] ( IP = 125.24.138.187 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น