Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=2346
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

เมี้ยววววว

[Re-post] ปรัชญาช่างกลฯ ภาค เส่ง - เปา (17 - 32 (จบ))

---

ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา by aoikyosuke

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:25:46 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน คำสารภาพของลูกผู้ชายชื่อไอ้เปา) ตึกใบหยกสองกำลังเกิดน้ำท่วมใหญ่ ขณะนี้สภาพอากาศทั่วไปแปรปรวนประดุจดังโดนคลื่นซึนามิซัดเข้ามาเต็มแรง เหมือนตึกจะกร่อนและเริ่มจะถล่มลงมาซะอย่างนั้น ภาพคนที่เคยวิ่งไล่ฆ่ากัน เงยหน้าขึ้นมอง คนที่เดินมาจากด้านบนและได้เห็นหน้าคนที่เดินยิ้มลงมา ใครเคยเห็นตึกใบหยกน้ำตาอาบแก้ม บ้างล่ะ มาดูกันเร็ว น้ำตายังหลั่งรินไม่ขาดสายและฝ่ามือใหญ่ค่อยปาดมันทิ้งให้หายไป อายเหลือเกินที่ต้องให้ใครมาเห็นในสภาพนี้ บาติสต้าเปาหุ่นล่ำ หนวดเครารกครึ้ม ลุกขึ้นยืน และเดินจากไปอย่างช้า ๆ พร้อมหัวใจที่แตกสลาย คนที่เดินยิ้มผิวปากลงมา ยืนนิ่งค้าง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า...ไอ้เปา..ไอ้เหี้ยเปามายืนร้องไห้ญาติเสียหรือไงวะ พอเห็นหน้าเขามันก็เดินออกไปเฉยเลย เป็นเหี้ยอะไรของมันวะเนี่ย ความคิดช้ากว่าขา เพราะขาของไอ้เส่งเมียรัก ก้าวกระโดดพุ่งออกไป จาก จุดเกิดเหตุ ก่อนสมองจะประมวลเหตุและผล จุดหมายปลายทางเพื่อไปถามว่าไอ้สัตว์เปา มันมายืนร้องไห้หาพ่อมันหรือไง ไม่ได้ห่วงไม่ได้สนใจ แต่มันมาก็ดีแล้ว จะได้กระทืบให้จมดินได้สมใจอยากไม่ต้องไปตามหาให้นาน ล้างแค้นที่มันทำเอาไว้นั่นเอง “เหี้ยเปา..มึงหยุดเดี๋ยวนี้....มาให้กูกระทืบซะดี ๆ ไอ้สัตว์เอ้ยยยยยยยยย” หมีควายตาคมวิ่งตามมาด้วยความเร็วสูง 100 กิโลเมตร ต่อชั่วโมง ยันตีนเข้ากลางหลังของไอ้เปาจนมันเซไปข้างหน้าแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ว่าจะมีพม่าแอบลอบมาจากด่านเจดีย์สามองค์มุ่งหน้าสู่อยุธยามาลอบทำร้าย แบบกองโจร “เหี้ยแม่ง..ใครวะ...” ตึกใบหยกสองที่กำลังเกิดน้ำท่วมใหญ่หันหน้ามาเตรียมเอาคืน แต่แค่เห็นหน้าเส่งเมียรักที่มายืนหอบแฮ่กแค่นั้นแหละ มันก็เลย เกิดคลื่นน้ำตาซัดเข้าอีกระลอกใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาไหลแหมะ แหมะ น่าสงสารชิบหาย “พ่อมึงตายเหรอ...โดนตีนแค่นี้ถึงกับร้อง....เป็นเหี้ยอะไรมึงวะ...กลัวกูขนาดนั้นเชียว” ร่างสูงเอ่ยถามไอ้คนตรงหน้า ที่ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีสภาพโทรมสุดขีด ร้องไห้จนตาปูดตาแดงแบบนี้ ก่อนจะขว้างผ้าเช็ดหน้าให้มันไปซับน้ำตา ให้เรียบร้อย จะได้มาตีกันกลางซอยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ แต่ร่างสูงแกร่งหนานั้นกลับหันหลังให้ และทำท่าจะเดินจากไป ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว จนอีกคนต้องรีบมาดักหน้าเอาไว้ “กลัวกูจนต้องเดินหนีเลยว่างั้นเถอะ...หางจุกตูดเลยเหรอมึงอ่ะ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า วันของกูมาถึงแล้วไอ้เหี้ยเปาเอ้ย...” หมัดหนัก ๆ ของคนตรงหน้าถูกปล่อยเข้าปลายคางของอีกคน ชนิดเต็มเหนี่ยว แล้วอีกคนก็ไม่ได้หลบไม่คิดแม้แต่จะป้องกัน ปล่อยให้ตัวเองโดนซัดจนหน้าหงาย เลือดสาดกระจายทันที ก่อนจะค่อย ๆ เซไปจนแทบล้มทั้งยืน เพราะฤทธิ์หมัดพยัคฆาถล่มมารเปา “แม่งไม่สวนด้วยเว้ย....ไม่มีสวน...อย่างนี้ก็เสร็จกูสิวะ...ไอ้โง่เอ้ย..” ร่างสูงตามเข้าไปกระชากคอเสื้อของคนที่สูงกว่าเล็กน้อย แต่ตัวมันใหญ่กว่าแค่นั้นเอง หวังจะอัดเข้าอีกสักหมัดที่ชายโครง ให้จมตีน แต่สิ่งที่ไอ้เส่งเมียรักได้เห็น ร่องรอยแห่งความปวดร้าวเด่นชัด ถูกส่งผ่านจากม่านน้ำตาของร่างสูงแกร่งหนาที่น้ำตายังไม่ยอมหยุดไหล ดวงตาคม จ้องมองนิ่งอยู่อย่างนั้น เพื่อให้เห็นชัด ๆ เพื่อให้มั่นใจ ไอ้เปามันอกหัก ตาเศร้า ๆ หน้าหมอง ๆ ของมัน เหมือนวันที่เขาและมันไปเมากันเละเทะหัวทิ่มวันนั้น “เป็นเหี้ยอะไรไอ้เปา.....ไหนมึงบอกกูสิ...มึงเป็นเหี้ยอะไรถึงไม่สู้กู..” หมีควายตาคมกระแทกเสียงถาม ปล่อยคอเสื้อของคนตัวใหญ่ยักษ์ใจเสาะนั้นออก ตะคอกถามด้วยความสงสัย

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:27:55 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 “............” ร่างนั้นเงียบสนิท เอาแต่จะเดินหนี ไม่ยอมพูดไม่ยอมอธิบายอะไร จนไอ้เส่งต้องไปขวางหน้าตะคอกถามซ้ำอีกครั้ง..... “ร้องไห้ทำเหี้ยอะไร....บอกกูสิโว้ยยยยยยย” โคตรโมโหเลยที่เห็นคนตัวเท่าตึกมายืนร้องห่มร้องไห้ ตาบวมขี้มูกโป่ง เป็นใครก็คงอดหมั่นไส้ไม่ได้ แต่เสือกมาเป็นไอ้ห่าเปา มันก็เลยรู้สึก โมโหจนเกินเหตุ ดูสิแม่งกวนตีน....ถามขนาดนี้เสือกนิ่ง อัดให้เหี้ยแม่งชายโครงหักสองท่อนเลยดีมั้ย หรือจะให้เอาชะแลงมาง้างปากมันดี ถึงจะได้ฟังคำตอบจากมัน.... “กูรักมึง....เส่ง....” เสียงดังฟังชัด...แต่เหมือนทำให้หมีควายตาคมเกิดอาการคลื่นเหียนวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม หน้ามืดตาลายขึ้นมากระทันหัน ต้องรีบเรียกหายาดมแทบไม่ทัน ตัวชา หน้าซีด....เล่นมุกไหนวะมึง กะให้กูช็อคหัวใจวายตายเลยนะเนี่ย เล่นกันแรง เล่นกันแรง ดีนะกูไม่ได้เป็นโรคหัวใจ ไม่งั้นกูคงได้ทรุดลงกองแนบกับพื้นซีเมนต์ก็เป็นได้ “กูรักมึงเส่ง....รักทั้งที่กูไม่รู้ว่ารักมึงได้ยังไง....แต่มึงไม่ได้รักกู...มึงนอนกับผู้หญิงของมึงได้ ในแต่กูทำไม่ได้ มึงรู้มั้ยว่ามันเจ็บ...เจ็บที่หัวใจกูนี่...เจ็บจนกูหายใจไม่ทัน...มันเสียดแทงลงไปเหมือนโดนแก้วบาด เหมือนโดนเหยียบกระทืบซ้ำ เจ็บยิ่งกว่าโดนซ้อม เจ็บยิ่งกว่าโดนมึงกระทืบ.....แค่นี้ใช่มั้ยที่มึงอยากรู้....กูบอกมึงแล้วนี่ไง หัวเราะเยาะกูเลยก็ได้.....มึงชกกูอีกสิ...ชกให้กูหายบ้า....กระทืบกูให้ตาย..กูจะได้เลิกรักมึงสักที...ถือว่าสงเคราะห์กูหน่อยแล้วกัน....มึงทำสิไอ้เส่ง....มึงฆ่ากูเลยก็ได้...มึงเอาเลยสิโว้ยยยยยยย” ตึกใบหยกสองกระชากมือของอีกคนให้ชกที่หน้า ให้ชกร่างกายตัวเอง แต่คนที่ยืนอยู่กลับยืนนิ่งอึ้ง ยืนฟังข้อความที่พรั่งพรูออกมาจากคนที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้า และหาทางให้เขาชกหน้ามันให้ได้ แต่ไอ้เส่งไม่มีแรง...... ไอ้เปามันเจ็บ มันบอกว่าเจ็บที่หัวใจ และเขาเองก็เจ็บที่หัวใจเหมือนกัน มันเป็นเพราะอะไร เป็นเพราะอะไรกัน คนตัวสูงแกร่งหนาเดินผละจากไปแล้ว พร้อมกับหยดน้ำตาที่ยังหลั่งรินรดเป็นสาย ร่างสูงค่อยทรุดลงนั่งกับพื้นซีเมนต์ ไม่ได้สนใจคนที่ผ่านไปผ่านมา ว่าคนหล่อเกิดอาการเป็นลมหรืออย่างไร .....กูรักมึง....เส่ง... คำพูดที่ยังดังกึกก้องในโสตประสาท กระทบหูซ้ายย้ายไปหูขวา ย้ายไปย้ายมา สลับกันดังทั้งสองข้าง ...กูรักมึง...เส่ง... คำพูดของคนที่มายืนรอ คำพูดของคนที่เคยยืนอยู่ตรงหน้า คำพูดที่มาพร้อมน้ำตา....และเสียงสะอื้น...ของคนที่ไอ้เส่งเคยบอกตัวเองว่า เจอหน้ากันอีกหน จะกระทืบให้เละจมตีน “มึงเจ็บมากขนาดนั้นเลยเหรอเปา.....” น้ำเสียงเย็นเยียบ ราบเรียบของร่างสูงพึมพำพูดเบาหวิว ไอ้เปาเดินหายไปท่ามกลางฝูงชนแล้ว ส่วนไอ้เส่ง ต้องใช้เวลาอีกนานเกือบชั่วโมง กว่าจะลุกขึ้นยืนได้ และเดินเหม่อลอยกลับบ้าน แม้แต่ตัวมันเองยังไม่รู้เลย ว่ากลับมาได้ยังไง TBC ***********************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:28:25 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน ตกลงเส่งกำลังคิดอะไร) .ไปเที่ยวงานวัดกัน....เปิดประตูหน่อย...กูรออยู่หน้าห้องมึงเนี่ย ลงชื่อ.....เส่ง.. ไอ้เปาอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ถูกส่งเข้ามา มันอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เพื่อความแน่ใจ ยังไม่สร่างแน่เลยกู แดกเหล้าไปหนักหรือไงวะนี่ ร่างสูงแกร่งหนาหน้าตายุ่งเหยิงหัวกระเซิง หนวดเครารกครึ้ม ต้องตบหน้าตัวเองแรง ๆ อีกครั้ง เพราะกลัวว่ากำลังฝันไปหรือเปล่า หลังจากหนึ่งสัปดาห์ที่มันหายหน้าหายตาไปจากยุทธภพ ไม่ไปเรียน ไม่ออกไปพบผู้คน นอนร้องไห้จมอยู่กับกองขวดเหล้าอยู่คนเดียวในห้องเป็นอาทิตย์ แต่ตอนนี้ ไอ้เปาตาค้าง อึ้งแดก เมื่อมีข้อความส่งมาอีกครั้ง และเมื่อมันกดอ่าน .ควาย...มึงไม่เปิดกูกลับบ้านแน่...แล้วอย่าฝันว่าจะได้เห็นหน้ากูอีก... แค่นั้นแหละ....แค่เห็นข้อความที่ส่งมาอีกครั้งแค่นั้นแหละ ไอ้เปารีบวิ่งไปเปิดประตูแทบทันที สภาพห้องทุเรศสกปรกแค่ไหน มันก็ไม่สนใจแล้ว ขวดเหล้ากองเกลี่อนแค่ไหนก็ช่างหัวมัน ดึงเส่งเมียรักที่มันคิดว่าชาตินี้จะไม่เจอกันอีกแล้วเข้ามาคุยก่อนได้เป็นพอ ร่างสูงของคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง....ไม่ใช่ใคร เส่งเมียรัก...นั่นเอง ไอ้เส่งแต่งตัวซะหล่อ.... ไม่มีอะไรมาก เสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบแบบธรรมดา แต่ในสายตาไอ้เปา แม่งหล่อโคตรพ่อเลยเว้ยมึง รูปหล่อตาคม ผมทรงเท่ห์ หุ่นล่ำโดนใจ เสื้อผ้าธรรมดา แต่คนใส่หล่อ อะไรมันก็เลยดูดีไปหมด ไอ้เปายืนมองหน้าคนตรงหน้านิ่งงันอยู่อย่างนั้น ไม่รู้จะพูดอะไรดี ตอนนี้หน้าของไอ้เปาคงมีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด ไม่รู้จะทักคนตรงหน้าที่ไม่คาดฝันว่าจะได้มาพบมาเจอมาพูดกันอีก มันไม่รู้จะพูดอะไรดี ยืนเอ๋อแดกอยู่อย่างนั้น ...ไอ้เหี้ยเส่งมึงสบายดีมั้ย.... ...คิดถึงเส่งนะครับ... แม่งยังไม่ตายอีกเหรอมึง...มาหาพ่อมึงหรือไง.. ทำกูร้องไห้ตาบวมแทบตาย เสียหล่อหมด และ......รักกันสักนิดหรือยังครับ เส่งเมียรัก แต่มันก็ได้แต่อึกอัก อึกอัก “กะ...กะ..กินข้าวแล้วยัง..ง่ะ..อ่ะ..” ไอ้เปาในสภาพหัวกระเซิง หนวดเครารุงรัง นุ่งกางเกงขาสั้นตัวเดียว หาความหล่อไม่เจอเลยสักนิด มีแต่สภาพ ตึกใบหยกไม่ได้ทำความสะอาด มาแรมปี สภาพห้องรกทุเรศเหมือนป่าช้า มันช่างดูรกรุงรังอุบาทว์สิ้นดี “ถามหาพ่อมึงเหรอ...ถ้าแดกแล้วจะมาชวนมึงไปงานทำไม...จะไปไม่ไป..กูไม่เดินกับตัวเชื้อโรคนะ เก็บห้องมึงด้วย...กูไม่มีที่จะนั่งแล้ว ไอ้สัตว์เอ้ย แม่งซกมกชิบหาย.....” เส่งเมียรัก....เอ่อ...เดินลุยกองขยะเข้ามาในห้องแล้ว และมันกำลังควานหาที่นั่ง ได้เก้าอี้นั่งก็บุญโขสุดขีด ไอ้เปารีบกวาดห้อง ด้วยความเร็ว เร่งด่วน มองหน้าเมียที่นั่งกระดิกเท้า ทำหน้ากวนตีนสุดขีด เห็นแล้วมันน่าโดดชกให้ปากแตก แต่....ควรเปลี่ยนเป็นโดดหอมแก้มด้วยความคิดถึงมากกว่า ในชั่วพริบตาห้องทั้งห้องก็กลับมาสะอาดดังเดิม เวลา 15 นาที ไอ้เปาทั้งกวาดทั้งถู เก็บผ้าลงตระกร้า กวาดเช็ดถูพื้นห้อง ให้เรียบร้อยในทันใด และมายืนเหนื่อยหอบ ถือไม้ถูพื้นอยู่ตรงหน้า ...เอ่อ...ยังจะเรียกเส่งเมียรักได้อีกหรือเปล่าเนี่ย “กูหิวข้าว....มึงจะช่วยกรุณาไปอาบน้ำแต่งตัวให้มันอยู่ในสภาพที่ดีกว่านี้หน่อยได้ป่ะ..รำคาญลูกกะตากูจริง ๆ .” เอาเหอะ..เมียสั่งอะไร เปาทำได้ทั้งนั้น ตึกใบหยกสองเผ่นแน่บเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัว สุดแสนจะประณีตพิถีพิถันที่สุดในชีวิต โกนหนวดโกนเครา อาบน้ำสระผมทาแป้งหอมฟุ้ง และออกมาจากห้องน้ำในสภาพใหม่เอี่ยม ตั้งแต่หัวจรดเท้า มายืนยิ้มเก้อ ๆ มองคนที่มองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า “มึงต้องให้กูแต่งตัวให้ด้วยป่าว...หรือมึงจะยืนหนาวตายแบบนั้น...” เมีย..เอ่อ..ก็ยังอยากให้เป็นเส่งเมียรักอยู่แหละมันลุกขึ้นยืนเท้าเอว มองแบบหาเรื่องสุด ๆ และตึกใบหยกก็ต้องไปลากเสื้อผ้าที่คิดว่าหล่อเท่ห์สุดขีดออกมาจากในตู้ แต่งตัวอย่างรวดเร็ว หวีผมลวก ๆ ก่อนจะมายืนเอ๋อ ทำหน้าเหมือนเด็กปัญญาอ่อน อยู่ตรงหน้าเมียของมัน ไอ้เส่งลุกขึ้นเดินนำหน้า โดยมีไอ้เปาเดินตามหลังมาติด ๆ อย่างขัด ๆ เขิน ๆ พิกล มันล็อคห้องและวิ่งตามเมียหมีควายตาคมของมันแทบไม่ทัน และ ณ เวลาปัจจุบัน หมีควายและตึกใบหยกสอง ขึ้นมาโหนอยู่บนรถเมล์เรียบร้อยแล้ว TBC *************************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:29:12 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน เที่ยวงานวัด) "เดินเหี้ยอะไรของมึงวะ...ช้าชิบหายกูหิวข้าวจะตายห่า.." หมีควายตาคมเดินหล่อแบบไม่เกรงใจใคร เดินไปด่าไป ไม่ใช่ชิมไปบ่นไปเหมือนรายการอาหารของน้าหมักแน่ ๆ ไอ้คนข้างหลังก็วิ่งตามต้อย ๆ ผิดวิสัยไอ้เปา ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างมันจะวิ่งตามไอ้เส่งอย่างกับหมาตามเจ้าของแบบนี้ไปได้ "เหี้ยเส่งมึงจะรีบเดินไปไหน...ไปตามควายหรือไงวะ.." ไอ้เปาอดใจไม่ไหวก็เลยด่าเข้าให้หนึ่งดอก แล้วไอ้คนเดินนำหน้าก็หันมามองหน้ายืนนิ่งทำตาขวาง เหี้ยเปา พูดมาได้ กูยิ่งอาย ๆ อยู่ ที่หน้าด้านไปชวนมึงมาแดกข้าว มาเที่ยวงานวัดด้วยกัน ถ้าไม่กลัวมึงตายเหม็นเน่าคาห้อง กูไม่มีทางมาดูดำดูดีมึงหรอก สัตว์เอ้ย เสือกสารภาพมาได้ว่ารักกู เล่นเอานอนตาค้างไม่หลับเป็นอาทิตย์ ล้มตัวลงนอนที่ไร หน้าไอ้เหี้ยเปาตอนน้ำตาอาบแก้ม ก็ลอยไปลอยมา หลอกหลอนทุกเวลา จนไม่เป็นอันหลับอันนอน จนต้องถ่อมาหา คิดมุกสุดฤทธิ์สุดเดชว่าจะเอาไงดี เพราะแม่งเสือกหายหน้าไปเป็นอาทิตย์ เรียนก็ไม่เรียน นึกว่าตายกลายเป็นศพในห้องไปซะแล้ว แต่พอเห็นสภาพแม่งแค่นั้นแหละ ทุเรศสิ้นดี ห้องรก ตัวมันยิ่งอุบาทว์ กระเซอะกระเซิงแทบไม่เป็นผู้เป็นคน แล้วดูแม่งเด่ะ...เดินตามเหมือนหมา แล้วยังเสือกปากดีอีก จะชวนต่อยกันสักยกสองยกก็ไม่มี ทำหน้าตาเอ๋อแดก อาโนเนะไปได้ มันเขินนะไอ้เหี้ยนี่... "ตาขวางแล้วไอ้เส่ง...จะแดกก็แดกสิ...กูไม่ได้ห้ามนี่..ไปสักทีสิวะจะยืนรอพ่อมึงเหรอ" ไอ้เปาก็เหน็บเล่นไปเรื่อยตามประสาคนกวนตีน ที่ยังไม่สำนึกตัว ว่ากำลังพูดกับคนรักอยู่ หมีควายตาคมเดินนำหน้าไปแล้ว โดยมีไอ้เส่งเดินตามหลัง บรรยากาศของงานเต็มไปด้วยแสงไฟวูบวาบและเสียงเพลงลูกทุ่งดังกระหึ่ม ผู้คนมากมายแต่งตัวกันมาเที่ยวงานนี้ มีร้านขายของเล่น มีร้านขายอาหารนานาชนิด เครื่องเล่นในงานมีไม่มากนัก แต่ก็เต็มพื้นที่ที่ถูกจัดสรรค์ ชิงช้าสวรรค์ อยู่ถัดออกไป เสียงโฆษกงานวัด เรียกให้คนเข้ามาอนุโมทนา และทำบุญทำกุศลในงานนี้ ไอ้เปาและไอ้เส่ง แวะมากินก๋วยเตี๋ยว นั่งรอก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกพิเศษสองชาม ดูดน้ำแข็งไปเรื่อยเพื่อรอเวลา หน้าเหรอ....ไม่มีการมองกันหรอก... ไม่รู้ว่ามันชวนกันมาเที่ยว หรือ เปลี่ยนบรรยากาศหาที่ตีกันแบบเจ๋ง ๆ ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกสองถ้วย ถูกยกมาเสริฟ พร้อมกัน หมีควายและตึกใบหยกสอง ต่างซัดเรียบชนิดไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งหมดถ้วยแล้วต้องเบิ้ลต่ออีกสองถ้วย จนอิ่มหนำสำราญ เรอออกมาด้วยความอิ่มทั้งคู่ ไอ้เปาก็ควักเงินจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวค่าน้ำแข็งโดยไม่ให้เมียรักต้องจ่ายสักบาท และนั่นแหละปรารถนาของไอ้เส่ง.. ดี...แกล้งกูดีนัก...งานนี้มึงจ่ายแหลกแน่ไอ้เปา ทำตัวอาเสี่ยเองดีนัก "แดกอะไรอีกป่าว..ไอติมมั้ย..เมื่อกี้เดินมากูเห็นไอติมตักทางนั้น..ไปกินแก้เลี่ยนกัน.." ไอ้เปาชี้ชวนให้เมียที่น่ารักเดินไปซื้อไอติมมากิน และก็แบ่งกันคนละถ้วย ตักซัดกันอย่างอร่อยหวานฉ่ำถูกใจ "ไปขึ้นชิงช้าสวรรค์กัน..กูอยากไปกินไอติมที่สูง ๆ " เมียขอร้องทั้งทีมีหรือไอ้เปาจะปฏิเสธ เดินไปซื้อตั๋วได้ ก็พากันยัดเข้าไปอยู่ในกระเช้าของชิงช้าสวรรค์ ไม่สนใจเด็กเดินตั๋วที่มองมาแหยง ๆ ไอ้เหี้ยสองตัว แม่งอย่างกับยักษ์เสือกยัดกันเข้าไปได้ กระเช้าคว่ำกูไม่รับผิดชอบนะเว้ย กระเช้าค่อย ๆ เคลื่อน สูงขึ้นเรื่อย ๆ ไอ้เปาตักไอติมยัดเข้าปากไปเรื่อย ในขณะที่ตาของไอ้เส่งก็มองลงไปที่แสงสีวูบวาบภายในงานยามค่ำคืน ไม่ได้จีบกันแต่ประการใด เพราะสาเหตุคือ....... ไม่รู้จะคุยอะไรกันดี.... นั่งเงียบ ๆ กันไปเรื่อย ผิดจากทุกทีที่ถ้าใกล้กันขนาดนี้คงจะตีกันยับคากระเช้าชิงช้าสวรรค์เป็นแน่

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:29:59 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 กระเช้าวนไปจนถึงจุดที่สูงที่สุด แล้วก็หยุดนิ่งพร้อมกับเสียงประกาศของเด็กเดินตั๋ว "ขออภัยครับ...ขณะนี้กระเช้าขัดข้อง...ขอเวลาในการแก้ไขสักนิด แล้วเราจะพาท่านกลับลงมาอย่างปลอดภัย" ชิบหายแล้วมั้ยล่ะ...ไอ้พวกเหี้ย นี่จะปล่อยให้กูสองคนนิ่งค้างอยู่บนนี้หรือไงวะเนี่ย ไอ้เปามองหน้าไอ้เส่ง ไอ้เส่งมองหน้าไอ้เปา เครื่องหมายคำถามเต็มอยู่บนหน้า "เอาไงต่อดีวะไอ้เส่ง..." ตึกใบหยกสองเอ่ยถาม อย่างไม่รู้จะทำยังไงดี "มึงจะโดดลงไปก็เอาสิไอ้สัตว์..กูจะนั่งรอดูมึงโดดลงไปแล้วกัน" เส่งเมียรักของไอ้เปาตอบกลับมา ทำหน้าเบื่อโลกเต็มที ก่อนจะมองไปทางอื่น...ดีนะที่แดกข้าวเรียบร้อย ไม่งั้นหิวตายห่าเลย ต่างคนก็ต่างเงียบ มองลงไปข้างล่าง หัวใจเริ่มเต้นระทึก เมื่อความเงียบแบบผิดปกติเริ่มครอบงำ ตึกใบหยกสองมองไปอีกทาง หมีควายตาคมก็มองไปอีกทาง ต่างคนต่างเลี่ยงที่จะคุยกัน แต่ก็เผลอสบตากันเข้าจนได้ คนหนึ่งหรุบตาลงมองมือในขณะที่อีกคน แกล้งเอามือเกาหัวรอเวลา ไป ๆ มา ๆ ชักเริ่มงง ทำตัวไม่ถูก เอาไงดี...ด่ากันเล่นแก้เขินดีมั้ย..หรือจะซัดกันสักตุบสองตุบ ปกติเวลาเจอกันก็ซัดกันทุกที หรือไม่ก็ด่ากัน..หาเรื่องมัน ๆ ขุดมาด่ากันดีกว่า เพราะว่าพอเงียบ ๆ แบบนี้แล้วมัน..มันยังไงดีล่ะ..มันทำตัวไม่ถูกน่ะสิ "วันนี้แต่งตัวน่ารักดีนะ..." ไอ้เปามองอะไรไปเรื่อย แต่ปากก็เอ่ยชมออกมา ก็มันเห็นว่าน่ารักดีนี่หว่า ก็ต้องชมเหี้ยแม่งเสียหน่อย กลัวมันจะน้อยใจ "กูก็แต่งแบบนี้ทุกวัน..เป็นอะไรหัวมึงได้รับความกระทบกระเทือนหรือไง..พูดมาได้ว่าน่ารัก..กูจะดีใจดีมั้ย ที่ไอ้หน้าเหี้ย ตาต่ำอย่างมึงมาชมกูน่ะ..." ปากไอ้เส่งก็ด่าไปเรื่อย แต่ใจน่ะเหรอ .. เต้นระทึกไม่เป็นส่ำ ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาดื้อ ๆ เหี้ยเปาชมมาได้ ชมเหี้ยอะไร กูอายนะเนี่ย "เหรอ...พักนี้แปลกเนอะ..กูว่ามึงน่ารักดีไม่เห็นเหมือนพักก่อน ๆ " น่านนนนนนน ไอ้เปาหยอดเข้าไปหนึ่งมุก รอฟังคำด่าเป็นของแถม และก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ไอ้เส่งด่ามาอีกสองสามชุดใหญ่ แต่อย่านึกว่าไม่เห็นนะ มือมึงพันกันไอ้เส่ง มือมึงพันกัน กูเห็นชัดเต็มสองลูกกะตา "ชวนกูมาเที่ยวงาน....คิดอะไรกับกูสักนิดหรือเปล่า..แค่นิดเดียวก็ยังดีนะ.." ไอ้เปามันเล่นมุกโศก ทำหน้าเศร้า... ไหน ๆ ก็ไม่รู้จะลุ้นได้หรือเปล่า ไอ้เรื่องลุ้นให้สุดหล่อตรงหน้ามาชอบสักนิด สำหรับนายแบบกางเกงใน ร่างยักษ์ หน้าหล่อไม่แพ้กันกับไอ้เส่งมันไม่ใช่เรื่องยากหรอก ถ้าไอ้เส่งเป็นสาวน้อยน่ารักสักคน แต่นี่ไอ้เส่งมันเป็นผู้ชาย..... แถมหล่อโคตรพ่อ สูสีกับไอ้เปา ชนิด แซงกันมาคู่คี่ แต่ไอ้เส่งมันติดจะตี๊นิด ๆ เพราะชื่อมันก็บอกอยู่ ส่วนไอ้เปาหน้าไทยแท้ แต่หุ่นสัญชาติอเมริกันล่ำโคตรพ่อโคตรแม่ ผิดมนุษย์มนาทั่วไป "ถามเหี้ยอะไร..เดี๋ยวกูเอาตีนยัดปากเลยสัตว์นี่.." ไอ้เส่งเริ่มเกิดอาการโรคบิดกำเริบ บิดไปทางซ้าย อ๊ะ อ๊ะ แล้วก็เริ่มบิดไปทางขวา ... หน้าเริ่มชา เมื่อโดนผู้ชายตรงหน้าจีบกันตรง ๆ "ก็เผื่อมึงไม่มีใจกูจะได้โดดลงไปตายห่าเลยดีกว่า...อุตส่าห์จีบ..เสียศักดิ์ศรีกูแย่..จีบไม่ติดจะอยู่ทำเหี้ยอะไรกัน" ไอ้เปาเปิดใจ จ้องหน้าคนที่ไม่ยอมสบตานิ่งงัน จงใจจะเอาคำตอบชัด ๆ 50 ต่อ 50 ว่ะ โอกาสมีแค่นี้ มาลุ้นกัน ไม่ตอบก็ได้ ชกกูมาสักหมัดให้กูหน้าหงายก็ยังดี ไอ้เปานิ่งคิด เอื้อมมือไปดึงมือคนที่ถือถ้วยไอติมอยู่ และไอ้เส่งก็ค่อยวางถ้วยไอติมลง ปล่อยให้ไอ้เส่งดึงมือเข้าไปกุมได้.... "เส่ง...มีใจให้กูสักนิดหรือเปล่า..." คำถามตรงเป้าไม่อ้อมค้อมของไอ้เปา ทำให้ไอ้เส่งเงยหน้ามองตึกใบหยกสองให้ชัดขึ้น TBC..... ***************************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:30:32 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 ปรัชญาช่างกล ยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน สิ่งที่เรียกว่า...) "มองหน้าทำเหี้ยอะไร..." ไอ้เส่งด่าไปหนึ่งครั้งแก้เขิน แต่ตึกหยกสองไม่ยอมปล่อยมือออก ยังกุมแน่น และดึงมือของอีกคนไว้อย่างนั้น ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ว่าคนอย่างไอ้เปาจะทำ เกิดมาก็มีหัวใจหนึ่ง แต่ไม่เคยรู้ถึงความหมาย มีค่าแค่เพียงประคองให้ ชีวิตไม่สิ้นสุดลง มีใจก็เหมือนฉันไม่มี ร่างกายที่มีก็สับสน จนได้มาพบใครบางคน ร่วมเดินบนทางว่างเปล่า เธอมาแต่งเติมท้องฟ้า ที่มืดมัวให้ได้มีดวงดาว เธอมาทาสีให้ห้องเทา ๆ หมดความเหงาไป ขอบคุณที่ฟ้าสร้างเธอ ให้เธอสร้างฉันขึ้นมา ให้ร่างกายของฉันได้มาค้นพบ สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ ขอบใจที่มารักกัน ให้ฉันเพิ่งได้รักใคร ก็ไม่เคยนึกฝัน ว่าชีวิตฉัน จะได้เข้าใจ คำว่ารัก จิตใจที่มีเคยหลับ ตื่นแล้วเมื่อได้รับสิ่งนี้ ความรักและวันคืนที่ดีๆ ที่เธอได้มีให้กัน ก็ไม่เคยนึกฝัน ร่างกายของฉัน จะได้มีใจ ใจจากเธอ ใครจะคิดว่าไอ้เปาจะร้องเพลงได้เพราะขนาดนี้ เสียงทุ้ม ๆ นุ่ม ๆ แผ่วหวานโดยไม่ได้มีดนตรีประกอบ คนที่มองก็เอาแต่มองนิ่ง และยังอึ้งไม่เลิก เสียงเพลงงานวัดยังคงดังอึกทึก... ผู้คนมากมาย... แต่โลกนี้บนความสูงจากพื้นดินหลายเมตร ในกระเช้าชิงช้าสวรรค์ เหมือนมีเพียงเราสองคน เพลงช้า ๆ ที่ใครคนหนึ่งร้องให้ ดวงตา....ยังคงสบกับตาคม ๆของอีกคนนิ่ง "เปาร้องเพลงจบแล้ว...เส่งจะตอบได้หรือยัง.." สรรพนามเปลี่ยนไปแบบกระทันหัน ซาบซึ้งกันแบบอึ้ง ๆ ปนงง ๆ มือของหมีควายตาคมที่หล่อไม่ลืมหูลืมตายังรู้สึกอุ่นเพราะมือของอีกคนถ่ายเทความรู้สึกมาให้ "ไอ้เส่ง..มึงเสร็จกูแน่..ถ้าไม่รักกู..กูจะหอมแก้มมึงบนนี้แหละ" ดวงตาคมทอดมองคนที่อยู่ตรงหน้าพูดประโยคกวนประสาทที่สุด ซัดสักหมัดก็ได้นะเส่ง..ถ้าไม่อยากตอบ ปลายจมูกโด่ง ค่อยแตะต้องที่ข้างแก้มของคนที่นั่งนิ่งอย่างเชื่องช้า สงบนิ่ง เนิ่นาน ก่อนจะถอนออก..อย่างแสนเสียดาย และโดนอัดเข้าให้ หนึ่งหมัด ที่ปลายคาง กระเช้าเริ่มขยับได้แล้ว พร้อมกับเสียงประกาศของเด็กเก็บตั๋ว "ขออภัยที่ให้คอยนาน..แต่ตอนนี้กระเช้าใช้งานได้ปกติแล้วครับ เราจะพาทุกท่านกลับลงมาสู่พื้นดินในไม่กี่นาทีนี้แล้ว" ต่อให้ไอ้เด็กโฆษกงานวัดประกาศว่า มนุษย์ต่างดาวบุกโลก ไอ้เปาก็ไม่สนใจ มันปล่อยมือไอ้เส่งแล้ว และก็นิ่งเงียบ ๆ นิ่ง ๆ กันอยู่แบบนั้น ไม่ได้เอาคำตอบที่อยากได้ เพราะเหมือนรู้คำตอบบ้างแล้ว กระเช้ามาถึงพื้น และถูกเปิดให้คนสองคนเดินออกมาสู่พื้นดินได้อย่างปลอดภัย ดวงตาคมของเส่งเมียรัก หันกลับมามองคนที่เดินตามมาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไป เดินแทบไม่ตรงทาง จนอีกคนต้องดึงแขนเอาไว้ หมีควายตาคมหน้าหล่อใสปิ๊ง ตอนนี้หน้าแดง อย่างสุดจะห้าม สะบัดมือของคนที่จับแขนเอาไว้ เดินลิ่ว ๆ ไม่ยอมหันมามองข้างหลัง ไม่หันมามองคนที่เดินตาม รอยยิ้มระเรื่อ เจือที่มุมปากของตึกใบหยกสอง จีบสำเร็จหรือเปล่าไม่รู้ แต่โดนอัดหน้ามาหนึ่งหมัด ซึ่งถ้าหากเป็นปกติ ถ้าลงมาได้แล้วมันคงจะเละจมดินแน่ แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เส่ง....น่ารักมาก..สำหรับไอ้เปา แล้วเส่งมันก็เดินลิ่ว ๆ ไปไม่ยอมเหลียวมามองเลย ส่วนตัวไอ้เปา ก็มีทางเดียว เร่งเดินตามให้ทันไอ้เส่ง เท่านั้นเอง TBC..... **********************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:31:27 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน ตัดใจ) “เดี๋ยวกูปาให้...มึงจะเอาตุ๊กตาหมีตัวนั้นใช้มั้ย ฝีมือมึงอ่ะ มันห่วย ... รอแป๊บ..” เมียหมีควายที่น่ารักของไอ้เปาจัดการปาลูกดอก เข้าเป้าเป๊ะ เป๊ะ และได้ของรางวัลเป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ยักษ์มหึมา เล่นเอาสาว ๆ แถวนั้นมองกันตาคว่ำตาหงายด้วยความอิจฉา ไอ้เปามันสายตาเอียง ปาให้ตายก็คงได้หรอกนะ ปาลูกดอกไปจะเป็นร้อยแล้ว ไม่เข้าเป้าสักที จนไอ้เส่งทนไม่ไหว จัดการซะเรียบ ไม่มีพลาดสักดอก ทำไมมันปาแม่นขนาดนั้นน่ะเหรอ ต้องยกความดีความชอบนี้ให้ไอ้เปา ที่ให้ไอ้เส่งฝึกซ้อมปานั่นปานี่ใส่หัวมันบ่อย ๆ ผิดกันแต่ว่าไอ้เปาไม่เคยยอมเป็นตกเป็นเป้านิ่ง ไอ้เส่งมันก็เลยปาไม่ถูก แต่คราวนี้น่ะเหรอ เสร็จโจร ปาลูกดอกอ่ะ เด็ก ๆ เขาเล่นกานนนนนนนนนนนน ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ยักษ์ ตัวแทนความรักจากเมียหมีควายของไอ้เปา ถูกอุ้มส่งให้ไอ้เปา จนมันดีใจซาบซึ้งจนยืนเอ๋อแดก น้ำลายแทบไหลท่วม ด้วยความงง ปนสงสัย วันนี้..ไอ้เส่งเมียรักมาแปลกแฮะ ไม่ด่ามาก เหมือนทุกวัน ใจดีเกินเหตุ หอมแก้มไปไม่มีด่าสักแอะ ไม่หือ ไม่โวยวาย จับมือบนชิงช้าสวรรค์ มันก็ให้จับได้ง่าย ๆ ถ้าเป็นทุกที ไอ้เส่งคงอัดไอ้เปาเละคาตีน แค่เข้ามาในรัศมี 1 เซนติเมตร ก็คงต้องเรียกปอเต็กตึ๊ง มาเก็บศพด่วน บาติสต้าเปาหุ่นล่ำ เดินกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ แลดูน่ารักชิบหาย เหมือนมันจะทำท่าทุ่มตุ๊กตามากกว่ากอดตุ๊กตานะนั่น “ให้กูจริงเหรอ...กูเอาไปนอนกอดแทนมึงนะเว้ย...” ไอ้เปาที่มาพร้อมความเศร้า ณ เวลาปัจจุบัน มันยิ้มจนเห็นฟันขาว ครบ 29 ซี่ไม่นับฟันผุที่มีในปาก อันเป็นผลพวงมาจากการแดกน้ำอัดลมแล้วไปกร่อนฟัน จนมันต้องไปหาหมอรักษารากฟัน อันนั้นอ่ะ ไม่นับ นะ ถือว่าผ่านไป “เออ...มึงจะเอาไปทำเหี้ยอะไรก็เอาไปเถอะ...” เมียที่น่ารัก ช่างใจดี และหล่อเหลาโคตรพ่อ อ๊ะ อ๊ะ เห็นนะเว้ย ว่าแม่สาวเมื่อกี้มันเหล่มึงอ่ะ ไอ้เส่ง.... อย่านึกว่ากูไม่เห็นนะเว้ย ผัวอย่างกูตาดีเว้ย ถึงมันจะเอียงจนปาลูกดอกไม่ได้ก็เถอะ “จริงอ่ะ...วันนี้ใจดีจัง...” ไอ้เปาเดินตามเมียต้อย ๆ ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่ ในสมองบรรจุแต่คำว่า รักเส่งนะ รักเส่งนะเต็มไปหมด และเห็นนางฟ้าเดินเยื้องย่างในสภาพเสื้อยืดกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบ สีเข้ม เดินลอยละล่องอยู่ตรงหน้า “กูใจดีได้แค่วันนี้วันเดียว....มึงรับไปเถอะ...” เคยเห็นเมียเวลาหน้าเริ่มเครียดมั้ย .. ไอ้เปาไม่เคยเห็น มันเคยเห็นแต่ทำหน้าโหด และทำหน้าเยาะเย้ย แต่ตอนนี้ไอ้เส่งสุดหล่อ คิ้วขมวดมุ่น ก่อนจะคลายลง และหันมาส่งยิ้มให้ไอ้เปา ชนิดที่ไม่เคยทำมาก่อน ชะเอิงเอิงเอย วันนี้ หิมะท่าจะตกในงานวัดนี้ละเว้ย ดึกแล้ว ปาเข้าไปตีอะไรก็ไม่รู้ วันนี้เห็นทีจะต้องกลับบ้านนอนแล้ว ไอ้เปาไม่อยากให้เวลาที่มีความสุขอย่างนี้ต้องหมดลงไปเลย เส่งมันไม่เคยทำดีด้วย แต่มันก็มาทำดีด้วย ไม่เคยคิดไม่เคยหวัง... แต่ก็เป็นไปแล้ว ไอ้เปาเดินยิ้มมีความสุข เดินกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ไปทั่วงานอย่างไม่อาย “สวยดี...มึงชอบอันไหน...เดี๋ยวกูซื้อให้...” วันนี้เมียจะใจดีรอบที่ล้านเข้าไปแล้วนะ ไอ้เส่งเมียที่น่ารักเห็นเชือกถักเป็นเส้น เล็ก ๆ ลวดลายสวยงาม เลยแวะซื้อ เลือกไปเลือกมา โดยมีตึกใบหยกทำหน้างงอยู่ข้าง ๆ แล้วไอ้เส่งก็จ่ายตังค์ และหยิบเชือกลายสวยมัดที่ข้อมือของไอ้เปา เล่นเอาไอ้เปาเอ๋อแดก ยืนยิ้มหุบไม่ลง ไอ้คนผูกเชือกให้ก็ผูกไปเรื่อย มัดไปพันไปพันมา ด้วยความตั้งอกตั้งใจอย่างไม่น่าเชื่อ... ไอ้บ้าเปา ก็ยืนจ้องตาหวานเยิ้ม ยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหู เอากะมันสิเหวย..... แลดูน่ารักเหลือเกิน เหมือนหมีควาย กำลังหาเชือกมามัดตึกใบหยก และลากให้ถล่มลงมายังไงยังงั้นเดะ “สวยมั้ย.....” หนุ่มหล่อหน้าคมเงยหน้าถามไอ้เปา..และไอ้หน้าโง่เอ๋อแดกก็พยักหน้าหงึกหงัก อย่างดีใจที่สุดในชีวิต แหม...ชะลอยยยยยยยย กูจะจีบไอ้เส่งติดก็งานนี้ล่ะเว้ยยยยยย

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:32:12 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 ไอ้สัตว์เปา อย่ายิ้มดีใจขนาดนี้เลย กูให้มึงมีความสุขขนาดนี้ได้แค่วันนี้วันเดียวแค่นั้นแหละ กูสงสารมึงนะ ไอ้สภาพของคนไม่เคยร้องไห้ ต้องมายืนร้องไห้ น้ำตาท่วม ดูเจ็บปวดรวดร้าว ขนาดนั้น ก็ใช่ว่ากูจะไม่เคยเป็น ตอนที่กูอกหักเหมือนกับมึง ตอนที่แย่งผู้หญิงกับมึง กูก็เศร้า เศร้ามากที่หญิงตีจากไปมีใหม่ แต่กรณีนี้มันคนละกรณีกัน แค่วันนี้วันเดียวแค่นั้นแหละเปา.... กูทำใจมาเที่ยวกับมึงได้แค่วันเดียว.. กูทิ้งศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของกูไม่ได้จริง ๆ เปา กูขอโทษแล้วกันนะ ไอ้เส่งมองหน้าคนที่ยืนยิ้มดีใจตรงหน้า .... มันไม่รู้จะทำยังไงดีนอกจาก คิดอยู่คนเดียวเงียบ ๆ ขอให้มึงมีความสุขที่สุดแล้วกันนะ..ไอ้เปา.. ******************************** “วันนี้มึงสนุกมั้ย.....ได้มาเที่ยวแบบนี้มึงจะกลับไปเศร้าอีกหรือเปล่า..” แปลกดีนะวันนี้ ไอ้เส่งเมียรักเดินลงรถเมล์เข้ามาในอพาร์ทเม้นของไอ้เปาได้ แทนที่มันจะตรงดิ่งกลับบ้านไป “ไม่เศร้าหรอก...ก็มึงไปด้วยทั้งคนนี่...มึงหิวมั้ย..เดี๋ยวแวะแดกอะไรหน้าปากซอยก่อนมั้ย..” ก็เมียไปเที่ยวด้วยทั้งคน เมียที่ทำให้ร้องไห้ แทบตายเป็นอาทิตย์ เมียที่ทำให้ไอ้เปารักนักหนา เมียคงจะเหนื่อยแล้วก็หิว แวะกินข้าวกันหน่อยก็คงดีนะ ไอ้เปาเดินยิ้ม มีรอยยิ้มเจือจางอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา แอบลอบมองหน้าคนที่เดินข้าง ๆ เป็นระยะ อย่างสุขใจ “งั้นกูขออะไรมึงหน่อยนะ..ให้กูได้หรือเปล่า....” เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะเปา...ไอ้เส่งนิ่งคิด หยุดยืนนิ่งกับที่ก่อนจะหันหน้ามามองหน้าไอ้เปาอย่างช้า ๆ ได้สิ...เมียขออะไรได้ทั้งนั้น...ให้ไปบุกน้ำลุยไฟ ไปคิดบัญชีกับไอ้โจทก์เก่าที่โรงเรียนอนุบาลหมีน้อยมันก็จะไป “ได้...ขออะไรกูก็ให้ได้...กูจะทำให้มึง” จริงใจมั้ย..หน้าของคนมีความสุข เอ่ยออกมาอย่างจริงใจ และจริงจังมุ่งมั่น จนคนตรงหน้าแทบไม่กล้าจะพูด ทั้งที่เตรียมตัวซ้อมมาหลายครั้งแล้ว เพื่อเผชิญสถานการณ์จริง.. ร่างสูงหรุบตาลง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่.....ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะบอก คนรอฟังคำพูดก็ยืนมองตาแป๋ว ตึกใบหยกดูคิกขุอาโนเนะ น่ารัก อย่างไม่น่าเชื่อ และท่าทางการยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ น่ารักชิบหาย “เลิกรักกูซะเถอะ....มึงรับปากกูแล้ว..ขอให้มึงทำให้ได้นะเปา..” คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นจ้องมอง คนที่ยืนยิ้มก็ยิ้มค้าง ก่อนจะค่อย ๆ หยุดชะงัก...หน้าซีดเผือด อยากจะล้มลงไปกอง ตึกใบหยกเริ่มเอน เหมือนหอไอเฟลของฝรั่งเศส ทำท่าจะยืนไม่อยู่เอาซะให้ได้ ไม่ต้องรอนาน.... น้ำในแทงค์กำลังจะไหลลงมาท่วมตึก...หยดแหมะ แหมะ และค่อยไหลพราก พราก หนักกว่าตอนน้ำท่วมใหญ่งวดที่แล้วซะอีก ที่มาชวนไปเที่ยว ที่มาทำให้ดีใจ ทำให้สนุกอย่างนี้ ทำให้คิดไปเอง ว่ามีใจให้ เพื่อจะบอกให้ตัดใจงั้นเหรอ น้ำยังคงไหลลงมาท่วมตึก... จนเนืองนองใบหน้าของคนที่เพิ่งผ่านการดีใจอย่างสุดชีวิต และตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วง...เสียใจที่สุดในชีวิต TBC .. ********************************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:32:42 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน ตกลงเส่งจะเอาไงแน่) ตึกใบหยกยังคงเกิดน้ำท่วมหนักเหมือนอยู่ในช่วงฤดูมรสุม ยืน ๆ อยู่ ก็ลงไปกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ยักษ์อยู่หน้าห้องตัวเอง เส่งเดินจากไปแล้ว..พร้อมคำพูดที่ให้ไอ้เปาตัดใจจากมันซะ คำพูดเสียดแทงบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจ ทั้งสี่ห้อง แต่ละห้องมีสี่เตียง นอกระเบียงมีเตียงผ้าใบ ใต้เตียงผ้าใบยังมีเสื่อ ที่ไม่ว่าห้องไหน เตียงไหน มันก็มีแต่ความรู้สึกที่มีให้ไอ้เส่งเต็มหมด ไม่มีพื้นที่ว่างสำหรับให้เช่า หรือให้ซื้อหาจับจอง เหมือนแผงขายของในตลาดสด อาการของไอ้เปา เหมือนกินยาล้างห้องน้ำ แล้วมันไปกร่อน กระเพาะ ตับไตไส้พุง และลามไปกร่อนประสาทด้วย ถ้าเป็นยาล้างห้องน้ำจริง ป่านนี้ไอ้เปาคงนอนชักแหงก ๆ น้ำลายฟูมปากไปแล้ว แต่นี่มันยังดีที่มันเป็นคำพูด ไม่ใช่น้ำยาล้างห้องน้ำ ถ้าจะมาทำให้ดีใจขนาดนี้ สู้ให้เขาอยู่ในสภาพทุเรศ ทุเรศอย่างนั้นดีกว่า... .แล้วถ้ามันจะตายก็ให้ตาย ๆ ไปซะ ฝ่ามือใหญ่เย็นชืดยกขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง ปวดหัวจังเลยนะ นี่ร้องไห้จนปวดหัวปวดตาเลยเหรอเนี่ย... โธ่กู...ชายหนุ่มร่างใหญ่ ใบหน้าหล่อเหล่า หล่อเข้มแมนโคตรอย่างกู...ต้องมานั่งร้องไห้อีกแล้วเหรอวะเนี่ย ตัวเท่าตึกอย่างกูต้องมานั่งร้องห่มร้องไห้ ใครมาเห็นคงเอาไปลงหนังสือแปลกแน่แล้ว เห็นทีจะอยู่ไม่ได้อับอายขายหน้าประชาชนเต็มที ประชาชีเต็มทน นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ววะเนี่ย ทำไมกูยังไม่เข้าห้องอีก มานั่งกอดตุ๊กตาทำซึ้งถ่ายมิวสิกอะไรอยู่หน้าห้องวะเนี่ย ร่างสูงยิ้มทั้งน้ำตา คิดอะไรให้บ้าบอคอแตก ตามนิสัยขี้แกล้งร่าเริงของตัวเอง ก็ดีแล้ว...ที่เส่งมันพูดอะไรแบบนี้ตรง ๆ มันอุตส่าห์ทำให้ดีใจ อุตส่าห์ตัดใจยอมมาเที่ยวด้วย ก็นับว่ามันเมตตาแล้ว นี่ไม่รู้ว่าอะไรไปดลใจให้มันมาหาได้ ร่างสูงไขกุญแจห้อง เดินเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงนอน กอดตุ๊กตาแน่น “เส่ง......ขอกอดหน่อยนะ...” แค่สมมติ แค่ขอความอบอุ่น แค่อยากจะกอดอยากมีคนปลอบใจ ตุ๊กตาตัวใหญ่ยักษ์ที่ไอ้เส่งปาลูกดอกให้...จนได้มากอดเล่น..ได้มากอดไว้ในอ้อมแขน แม้ไอ้เจ้าของตัวจริงมันจะไม่สนใจใยดีสักนิดก็ตาม เชือกถักเส้นเล็ก ๆ ที่เส่งใส่ให้.....ที่ข้อมือ ความอุ่นของแก้ม ฝ่ามืออุ่น ๆ ที่ได้สัมผัส ดวงตาคมของหนุ่มร่างใหญ่ ยังปล่อยให้หยาดน้ำตาทะลักหลั่งรินเป็นสาย กอดตุ๊กตาหลับไปทั้งน้ำตาในค่ำคืนแห่งความปวดร้าวนั้น ************************ เช้าแล้วเหรอวะ....นี่กูมานั่งทำห่าอะไรตรงนี้วะเนี่ย หมีควายตาคมสะบัดหน้าอย่างงง ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แขนเป็นรอยยุงกัดเต็มไปหมด กูเป็นเหี้ยอะไรของกูวะเนี่ย เมื่อคืนก็บอกให้ไอ้เหี้ยเปาตัดใจซะ แต่พอเดินออกมาแล้ว ด้วยความมั่นใจสุดขีด ท่าเดินแสนเท่ห์เหมือนนายแบบโดม่อนแมน ตอนได้รางวัล ยะฮุ้.....กูเป็นอิสระแล้ว กูไม่ได้เป็นเกย์แล้ว ดีใจโคตร ๆ เลยโว้ย เดินมาได้จนถึงกลางซอย ไม่รู้ว่าผีในซอยตัวไหนดลใจ เสือกวิ่งย้อนกลับไปดูไอ้เหี้ยเปาอีก ไม่รู้จะไปทำห่าอะไร แล้วก็ได้เห็นมันนั่งกอดตุ๊กตา ปาดน้ำตาป้อย ๆ ตัวไอ้เส่งก็อดสงสารไม่ได้ แต่แทนที่จะปลอบใจ กลับแอบยืนมองอยู่ห่าง ๆ อย่างนั้น ก็จะให้ทำยังไงล่ะ เดินเข้าไปบอกมันเหรอว่า ....เหี้ยเปา...กูมาปลอบใจมึง...มึงอย่าร้องเลยนะ โอ๋ โอ๋...... ก็พอดีมันตบหัวทิ่มกันพอดี ใครจะไปทำอย่างนั้นกันล่ะวะ เมื่อคืนนี้สนุกมาก...ได้ไปเที่ยวด้วยกัน ได้กินข้าว ได้เดินเที่ยวเล่น โดนจับมือ โดนหอมแก้ม ก็ไม่เห็นว่ามันจะน่าแหยงตรงไหน ไม่เหมือนช่วงแรก ๆ ที่โดนไอ้เปาเข้าใกล้ แล้วอยากเอาตีนยัดปากมัน แถมไอ้เหี้ยนั่นแม่ง เสือกร้องเพลงจีบอีก..เล่นเอาใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ พาลจะหน้ามืดเป็นลมเอาให้ได้ แล้วเป็นอะไรเนี่ย ตกลงกูมานั่งตากยุงอยู่หน้าห้องมันทำไมวะ เมื่อคืนว่าจะเคาะประตูห้องมันหลายครั้ง ก็กลัวมันจะหลับ จ้องโทรศัพท์จะส่งข้อความ ก็พิมพ์อยู่นั่น ไม่ยอมส่งสักที ไป ๆ มา ๆ ก็เสือกนั่งแหงก บริจาคเลือดให้ยุงมันไปซะงั้น เออวะ ถือว่าทำบุญ ที่บ้านยุงมันคงไม่ได้ทำนาเลยไม่มีข้าวกิน กลับดีกว่าเว้ย.....แต่ไอ้เหี้ยนั่นเลิกร้องไห้หรือยังวะ.. แหม มันคงเลิกแล้วแหละ กูจะกังวลทำไมวะเนี่ย ไอ้เส่งไม่เข้าใจว่ามันมานั่งให้ยุงหามทำไมที่หน้าห้องไอ้เปา และไม่เข้าใจว่ามันจะมาแคร์มาสนใจไอ้เปาทำไม ในเมื่อมันเป็นคนบอกให้ไอ้เปาตัดใจซะ ร่างสูงของหมีควายตาคม ลุกขึ้น ยืน อย่างช้า ๆ บิดซ้ายบิดขวา ให้คลายความเมื่อย ยังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากตรงนั้น ประตูห้องของไอ้เปาก็เปิดออกทันที พร้อมกับคนที่ยังใส่ชุดเดิม ตาบวมเป่ง อุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่.... ไอ้เส่งยืนบิดขี้เกียจค้าง ปากยังหาวนอนอยู่ “อะ...อรุณ...อรุณสะ...สะ...สวัสดิ์..เมื่อคืนหลับ...ฝันดีมั้ย...” ไอ้เส่งคงเป็นบ้าไปแล้ว ที่ไปทักทายไอ้เปายามเช้าด้วยประโยคบ้า ๆ แบบนั้น TBC ********************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:33:23 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 ปรัชญาช่างกลยามศึกเรารบยามสงบเราซ้อมรักกันเอง ภาค เส่ง-เปา (ตอน อยากให้รู้ว่ารักเธอ) “อยู่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอ....” ไอ้เปายืนเอ๋อ ก็ไหนว่าให้ตัดใจ นี่อย่าบอกนะว่ามาชวนไปเที่ยวไหนแล้วบอกให้ตัดใจอีกน่ะ แค่นี้ก็ใกล้บ้า เต็มทีแล้วนะ ไอ้เส่งมันจะเอายังไงของมันกันแน่ จะดีหรือจะร้าย ก็เอาสักทาง ทำไมมันทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ “เอ้ย..กูแค่แวะผ่านมาบ้านญาติกูแถวนี้ .. ฮ่า ฮ่า ฮ่า เง้อ บังเอิญเจอมึงพอดีเลยเน้ออออออ” เอาเข้าไป ดูข้อแก้ตัวของไอ้เส่งมัน บอกมาได้ว่ามาบ้านญาติ ใครเชื่อก็โง่เต็มที ถึงไอ้เปามันจะหน้าโง่บ่อย ๆ แต่มันก็ฉลาดเป็นพัก ๆ น่ารักเป็นหน ๆ นะเว้ย “เหรอ...” ไอ้เปาแกล้งทำเหมือนเชื่อซะเต็มประดา หน้าตาของไอ้เปาเหรอ อย่าไปสนใจเลยสภาพเหมือนซอมบี้ร่างยักษ์ไม่มีผิด ตาของมันมองตามแขนของไอ้เส่ง เห็นรอยยุงกัดเป็นจ้ำ ๆ แดงเต็มไปหมด เหี้ยแม่งอยู่นี่ทั้งคืนชัวร์ แล้วเสือกบอกให้กูตัดใจ แต่ตัวเองมานั่งทำเท่ห์อยู่หน้าห้องชาวบ้านเขา ชุดก็ชุดเดิม ไอ้ตัวที่มันเปื้อนไอติมเมื่อคืน ไอ้เปาจำได้แม่น หน้ามันก็แบบว่าคนเพิ่งตื่นนอน “ทำไมไม่เรียก...มานอนทำเหี้ยอะไรตรงนี้....” ดุจริงโว้ย ผัวกู..เอ้ย..ไม่ใช่ ดุจริงโว้ยไอ้เหี้ยเปา แค่กูอาศัยหน้าห้องมึงนอนแค่นี้...มึงทำไมต้องโมโหขนาดนี้วะ แม่งกูยิ่งรู้สึกผิดอยู่ ไอ้สัตว์นี่ “เง่อ..ก็..กู..เอ่อ..กูชอบนอนรับลม..เย็นดีนะวันหลังมึงก็ลองดูสิ..กูกลับแหละ” อย่าอยู่แก้ตัวเลยเส่งเอ้ย ไอ้เส่งไม่รู้จะพูดอะไรต่อ...มุกชักจะตัน ทำท่าจะหันหลังเดินออกไป ก็พอดีถูกคว้าแขนไว้....หัวจะทิ่มแทบไม่ทัน “ล้างหน้าก่อน...ทายาก่อนด้วยดีกว่า...ผื่นเต็มเลย...” ก็รู้ว่าอีกคนเขาไม่ได้มีใจให้ แต่ให้พูดตรง ๆ ตอนนี้ไอ้เปามันยังตัดใจไม่ได้จริง ๆ แผลใหม่ขนาดนี้ ใครจะไปรักษาทัน ยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งทุกข์ ยิ่งเห็นไอ้เส่งเมียรักต้องมาตากลมตากยุงแบบนี้ ก็ยิ่งเสียใจ ไอ้เส่งมันก็บ้าพอกันแหละ เมื่อก่อนเหรอ ลองมาแตะตัวหน่อยเดียว มันกระโดดถีบเลือดสาด แต่ตอนนี้ได้แต่เดินตามเข้าห้องไอ้เปาไปง่าย ๆ ไม่รู้จะเอาไงต่อดี เดินเข้าห้องน้ำ ล้างตาล้างตา สะบัดหัวไล่เรื่องที่ทำให้ปวดประสาทออกไปให้หมด แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำมา ในสภาพหน้าเปียก ๆ หัวเปียก ๆ ยังไม่ทันได้ทำอะไร แก้วกาแฟพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก ก็ถูกยื่นมาให้ตรงหน้า ไอ้เส่งรับทั้งแก้วและผ้ามาถือไว้ เช็ดหน้าไปลวก ๆ เสยผมไปสองสามที แล้วก็เอาผ้าขนหนูพาดไว้ที่ไหล่ เดินมานั่งเก้าอี้ตัวเดิมที่เดิมที่เคยนั่ง ในวันที่ไอ้เปาพาไปหาหมอ ตอนที่โดนซ้อมเมื่อคราวก่อน กาแฟรสชาติยังอร่อยเหมือนเดิม แต่ระหว่างไอ้เส่งและไอ้เปาไม่เหมือนเดิมแล้ว “จำได้มั้ย....วันที่กูพามึงไปหาหมอ...กูก็ชงกาแฟให้มึงแบบนี้...” ไอ้เปานั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนเตียง ห่างจากไอ้เส่งไม่มากนัก แค่ลุกขึ้นก็คว้าอีกคนหนึ่งไว้ได้ แต่ไอ้เปากลับทำอย่างที่ใจคิดไม่ได้ ตอนนี้มันเศร้า เศร้าจนอยากร้องไห้....ออกมาอีก 18 รอบ แต่ไม่มีน้ำตาจะออกแล้ว “กูจำได้......” คนที่นั่งจิบกาแฟไปเรื่อยเอ่ยออกมา แล้วต่างคนต่างก็เงียบไป นิ่งสงบ เงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรอีก....นั่งเงียบกันเป็นชาติ ผ่านไป 2 ชาติ จนอาจต้องรอไปถึงชาติหน้าตอนบ่าย ๆ มันถึงจะพูดกันล่ะมั้งเนี่ย ไอ้เปาเดินไปเปิดเพลงฟัง....เพื่อให้บรรยากาศมันดีกว่านี้ แต่เพลงที่มันเปิดกลับเป็นเพลงที่ไม่น่าฟังที่สุดในเวลานี้ ด้วยเหตุใดก็ตาม เธอไม่เคยรับรู้ ใกล้เธอซักเท่าไหร่ แต่เหมือนไกล ไกลห่างกัน ได้แค่มองหน้าเธอ ทำได้เพียงแค่นั้น หัวใจที่แอบฝัน อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว หากเธอรู้ใจ หากเธอรู้ตัว เธอจะเข้าใจกันหรือเปล่า ก็ไม่รู้เลย แต่ต้องพูดไป และจะมาเพื่อกวนใจคำถามเดียว แค่อยากรู้ รังเกียจกันไหม ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย อยากได้ยินเสียง คนที่คุ้นเคย อยากเจอเธอคนเดิมที่เคยได้เจอในเมื่อวาน หากพรุ่งนี้ทุกอย่างหมุนไป ฉันคนหนึ่งจะยืนตรงที่เก่า อยู่เพื่อบอกเธอ คำที่ค้างใจ ต่อให้มันจะไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม อยากให้รู้ว่ารักเธอ อยากให้หันมาหน่อย อยากให้มองหน้ากัน ถ้าเธอไม่หวั่นไหว กับสายตาคนอย่างฉัน ไม่บังคับใจเธอ หากเจอคนที่ฝัน หวังเพียงใครคนนั้น จะใกล้เคียงคนอย่างฉัน บรรยากาศมันยิ่งเงียบไปกันใหญ่ เมื่อเพลงเพลงนั้น ยังคงเปิดซ้ำไปซ้ำมา ร่างสูงแกร่งหนาทรุดนั่งลง ปล่อยให้น้ำตาหยดลงอีกจนได้ แม่งเอ้ย....ทำไมกูต้องตั้งเพลงนี้ไว้ด้วยวะ....อยากจะเอื้อมมือไปปิดแต่ก็ปิดไม่ได้ มือมันสั่น ทำได้แค่ยืนนิ่งฟังเพลง บ้า ๆ นั้น จนจบจนขึ้นใหม่ ซ้ำอีกหลายรอบ แก้วกาแฟถูกวางไว้บนโต๊ะ พร้อมกับ ร่างสูงที่เดินลงมาทรุดนั่งลงตรงหน้าคนตัวโตที่นั่งตัวสั่นปาดน้ำตาตัวเอง ป้อย ๆ ปลายนิ้วอุ่น ๆ แตะต้องลงที่ข้างแก้มของคนที่ยังไม่เลิกร้อง ร่างกายสั่นระริก และค่อยเกลี่ยหยดน้ำตานั้นให้ “กูตัดใจไม่ได้จริง จริง ..ขอเวลากูหน่อย...ขอเวลากูหน่อยเถอะเส่ง...ขอเวลาให้กูอีกนิด กูจะทำให้ได้...” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยบอกกับคนตรงหน้า อยากจะหลบซ่อนหน้าตาอุบาทว์ ๆ นี้เอาไว้ ไม่ให้ใครเห็น เพลงที่ฟังยังเปิดซ้ำ ๆ กลับไปที่เดิมอยู่อย่างนั้น “ไม่อยากตัดแล้วมึงจะตัดทำเหี้ยอะไรล่ะ.....” คำพูดชัดเจนของคนตรงหน้า ทำให้ไอ้เปาเงยหน้ามองอีกครั้ง บางทีเพลงมันคงดังไป จนทำให้ไอ้เปาหูเพี้ยนไปก็ได้ TBC . ********************

โดย ~iNk~ [5 ส.ค. 2551 , 12:34:06 น.] ( IP = 125.24.137.231 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น