Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=2339
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

เมี้ยววววว

[Re-post] เพื่อนสนิท (ตอนที่ 10 - 18) จบ

---

ต่อให้จบดีกว่า ไม่อยากให้ค้างคา - -" เพื่อนสนิทตอนที่ 10 - 18 (จบ) by aoikyosuke

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:17:57 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 เพื่อนสนิทตอนที่ 10 by aoikyosuke “อือ..กอล์ฟ..ดีจังเลย” ดวงตากลมสวยหรี่ปรือ ด้วยความรู้สึกสุขล้น รอยยิ้มหวานละมุน ยิ่งเร่งเร้าให้คนตรงหน้า กดมือแนบชิดเข้าไปอีก “อือ....กอล์ฟ...ทำเลยได้มั้ย..ทนไม่ไหวแล้ว” ใบหน้าหวานแหงนเงย กัดริมฝีปากบางแน่น ร่างสูงหัวเราะกับความคิดแปลก ๆ ของตัวเอง พัฒนายังต้อเข้าเฝือกอีกหลายวัน แถมทั้งพ่อแม่และสมโภชน์พี่ชายฝาแฝดของร่างบางก็ดันไม่อยู่บ้านเสียอีก นึกถึงพี่ชายของพัฒนาแล้วก็ให้นึกแปลกใจ เจ้าคนที่ทั้งนิสัยทั้งหน้าตาเหมือนกันกับร่างบางนี้ก็แปลก ๆ พอกัน ทั้งที่น้องตัวเองอยู่โรงพยาบาลแท้ ๆ กลับให้เขาไปเป็นคนรับกลับ ไม่นึกห่วงใยกันบ้างหรือไงนะ แถม ชอบยิ้มและทำหน้า เหมือนรู้อะไรทุกอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา ทั้งที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้าน กลับเปิดโอกาสให้เขาอยู่กับร่างเล็กบางนี้ง่าย ๆ น่าแปลกจริง ๆ หน้าตาก็เหมือนกัน แต่ไหงเขาเองกลับมาหลงรักคนน้องอย่างหัวปักหัวปำซะได้ ก็ไม่รู้ เลยกลายเป็นโชคดีของเขาที่มีโอกาสมาปรับความเข้าใจกับร่างบาง และต้องมาคอยมาดูแลเอาใจใส่ร่างบางอยู่อย่างนี้ เมื่อหลายวันก่อนมีเหตุให้ต้องทะเลาะกัน จนเกือบเข้าหน้ากันไม่ติด แต่วันนี้อะไรหลาย ๆ อย่างก็กลับมาเหมือนเดิมแล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนส่งยิ้มตอบกลับร่างบางที่บัดนี้เท้าเล็ก ๆ มาเกยอยู่ที่หน้าขาของชายหนุ่มแล้ว พัฒนาบอกว่าอยากนวดฝ่าเท้า เขาก็เลยไปลองหัดนวดมา และก็เพิ่งได้มานวดให้ร่างเล็กวันนี้ ตอนแรกก็กลัวเหมือนกันว่าวิชาที่ไปเรียนมานั้นจะไม่ได้ใช้เสียแล้ว แต่ดูเหมือนเจ้าคนตัวเล็กที่ทำหน้าตาชวนให้คิดอะไรเตลิดเปิดเปิงนี้ กำลังพอใจฝีมือการนวดของเขาอยู่ไม่น้อย “พอและ..นวดมากเดี๋ยวติด” ร่างเล็กรีบชักเท้ากลับ ยังเจ็บแขนอยู่เหมือนกัน จะโทษก็ต้องโทษไอ้คนตรงหน้านี่แหละที่ทำให้เขาเจ็บขนาดนี้ นึกถึงเรื่องมาหลายวันก่อน ก็ยิ่งเจ็บใจ หนอย...มาทำให้นอนไม่หลับได้ตั้งหลายวัน แล้วจะให้คืนดีแล้วยกโทษให้ง่าย ๆ เหรอ ฝันไปเหอะ “นวดไหล่ต่อมั้ย” ร่างสูงขยับกายขึ้น ทำท่าจะทำให้อย่างที่พูดจริง ๆ เขาชอบเอาใจใส่ดูแลร่างเล็ก ๆ นี้มาก จะให้ไปบุกน้ำลุยไฟอะไรก็ได้ ขอเพียงคนตรงหน้าพอใจก็พอ “ไม่เอาแล้ว...ไม่อยากเห็นหน้ามึงทุกวัน...นวดแล้วติดขึ้นมากูจะทำยังไง” ร่างเล็กสะบัดตัวไปมาไล่ความเมื่อยล้าออกจากร่างกาย “เมื่อไหร่จะพูดกับเราเพราะ ๆ ซะทีอ่ะ” ใบหน้าคมหมองลง น้ำเสียงตัดพ้อ เขาชอบนะที่จะให้พัฒนาเรียกตัวเองว่าพัดอย่างนั้น พัดอย่างนี้ มันดูน่ารักดีออก แต่ดูเหมือนความหวังของเขาจะเลือนรางเต็มที ไม่ต้องนึกไปถึงว่าคนตรงหน้าจะตอบรับความรู้สึกของเขาหรอก แค่จะให้พูด หวาน ๆ เพราะ ๆ ก็นับว่ายากสุด ๆ แล้ว ปราโมทย์คิดอย่างท้อใจ เสียงบ่นของเขามันก็เหมือนเสียงนกเสียงกานั่นแหละ ฟังหูซ้ายแล้วก็ทะลุหูขวา ไม่ได้มีผลอะไรกับร่างบางหรอก “ว่าไงนะ....จะให้เรียกว่ากอล์ฟจ๋า...พัดอย่างนั้น..พัดอย่างนี้ด้วยเลยดีมั้ย” ร่างบางทำท่ากรีดไม้กรีดมือล้อเลียน “ได้อย่างงั้นมันก็ดีหรอก” ร่างสูงยอมรับ ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ อย่าแม้แต่คิดเลย ขนาดฝันยังเป็นไปไม่ได้เลย ร่างบางปรายตามองร่างสูงที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ จะให้พูดเพราะ ๆ มันก็ยากอยู่หรอกนะ แต่ว่า.........ยังไงดีล่ะ .........คือ..ถ้ามันไม่เหลือบ่ากว่าแรงนัก ทำ ๆ ไป ให้คนที่นั่งหน้าหงิกตรงหน้าบ้างก็ได้มั้ง มันก็ไม่ได้เสียศักดิ์ศรีอะไรหรอก จริง ๆ แล้วเขาก็ชอบด้วยซ้ำ ที่อีกฝ่ายเรียกจะแทนชื่อตัวเองว่ากอล์ฟอย่างนั้นกอล์ฟอย่างนี้ แล้วมันก็....ก็น่ารักดีเหมือนกัน ร่างบางก้มหน้าอย่างชั่งใจ “พัดพูดกับกอล์ฟคนเดียวก็ได้” ใบหน้าเนียนสวยงอง้ำ ตอนที่นึกว่าจะต้องเลิกคบกันจริง ๆ ก็ใจเสียแล้ว แล้วนี่ดูสิ คนต้องหน้ามาทำดีด้วยขนาดนี้ โดยไม่ถือโทษโกรธเคืองเรื่องบ้า ๆ ที่เขาทำไว้ก็นับว่าดีมากแล้ว เสียงหวานใส งอน ๆ ที่ทำเหมือนจำใจพูดนั้น ทำให้ปราโมทย์ยิ้มออก รู้สึกว่าพักนี้พัฒนาเองก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ยอมทำตามหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาขอบ้าง ความหวังที่เริ่มเลือนรางเพิ่มขึ้นมาหน่อยหนึ่งแล้ว “อย่าได้ใจไปหน่อยเลย....แหมหน้าบานเลยนะ ไปเลยไปช่วยสระผมหน่อย...คันจะตายห่าอยู่แล้ว” ร่างเล็กขึ้นเสียงสูงเมื่อเห็นคนตรงหน้ายิ้มหวาน ทำหน้าลิงโลด ดวงตาคมสวยพราวระยับ ช่วยสระผมเหรอ สระผมแล้วก็ต้องอาบน้ำ ดวงตาคมเป็นประกาย เริ่มคิดอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว แต่ว่านะ อะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอนหรอก อาจจะมีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นก็ได้ ใบหน้าคมยิ้มเจ้าเล่ห์ เดินตามหลังคนร่างบางกว่าเข้าห้องน้ำไป ************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:18:41 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 เพื่อนสนิทตอนที่ 11 by aoikyosuke “แรงไปมั้ย” ปราโมทย์เอ่ยถามร่างเล็ก ที่ขณะนี้ศรีษะเล็กมนพาดอยู่บนหน้าขาของชายหนุ่ม และทำหน้ามีความสุข รู้สึกสบายกับสัมผัสที่ได้รับ “เออ...กำลังดีแหละ” ร่างเล็กยิ้มหวาน ก็มันสบายจริง ๆ นี่นา ชอบที่สุดเลยที่มีคนมาสระผมให้แบบนี้ “มึงนี่เก่งเนอะ ทำกับข้าวก็ได้ เย็บปักถักร้อยก็ได้ นวดก็ได้ ให้ทำอะไรก็ทำได้หมด” ร่างเล็กเอ่ยชมร่างสูงที่มือยังขะมักเขม้นกับศรีษะเนียนสวย ที่เต็มไปด้วยฟองแชมพู “ก็ทำได้ทุกอย่างแหละ แต่ทำให้พัดรักไม่ได้ซะที” ร่างสูงเอ่ยตอบกับร่างเล็กไม่ได้คิดอะไร แต่ก็มีผลให้ร่างเล็กบางหน้าเสีย ไม่น่าเลย เข้าตัวจนได้ “ก็รีบ ๆ ทำให้รักเร็ว ๆ สิ” เสียงหวานแผ่วเบา รู้สึกผิดมากอยู่เหมือนกัน ที่จริงแล้วเขาก็เห็นว่าปราโมทย์เป็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง แถมนิสัยดีอีกด้วย เป็นเพื่อนกันมาไม่เคยเห็นทำตัวงี่เง่าสักที นิสัยก็เป็นผู้ใหญ่กว่าไม่เคยตัดสินอะไรด้วยอารมย์ และที่สำคัญ ความใจดี อ่อนโยนเสมอต้นเสมอ ปลายนั้น ที่ร่างเล็กเองก็รู้ดี ว่าคงไม่สามารถจะไปหาจากใครได้อีก อันที่จริงแล้วเขาก็เห็นว่ามีหลาย คนมาติดพันปราโมทย์อยู่เหมือนกัน แต่ร่างสูงนั้นก็ตอบปฏิเสธไปอย่างอ่อนโยนทุกครั้ง เพื่อไม่ให้อีก ฝ่ายต้องเสียหน้า ทั้งที่มีคนมาชอบมากขนาดนั้น แต่ทำไมชายหนุ่มถึงมารักเขาได้ คนที่นิสัยก็เด็ก งี่เง่า มีอะไรก็โวยวายก่อนเสมอ แล้วก็เอาแต่ใจตัวเองขนาดนี้ ไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่ารัก จนทำให้ปราโมทย์รักได้เลย “ก็ว่าจะรีบทำให้รักหรอก แต่พัดก็ใจแข็งจัง สงสัยจะมีเวลาไม่พอล่ะมั้ง” ร่างสูงพูดเรื่อย ๆ ยังคงสาละวนกับการล้างแชมพูออกจากศรีษะเล็กนั้นต่อไป “ไม่มีเวลา ทำไม ทำไมไม่มีเวลา มึงจะไปไหน” คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น อะไรกันวะ อยู่ด้วยกันทุกวัน จะบอกว่าไม่มีเวลาได้ไง หรือว่าชายหนุ่มจะไปมีคนอื่นงั้นเหรอ ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่าน ก็ไหนว่าจะจีบไง นี่จะเลิกจีบแล้วใช่มั้ยเนี่ย ไอ้คนโลเลหลายใจ น่าโมโหจริง ๆ “อ้าว..กอล์ฟยังไม่ได้บอกเหรอว่าที่บ้านจะย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย ตอนนี้พ่อกับแม่ได้ทำเลเปิดร้านอาหารด้วย เห็นว่ากำลังไปได้ดีเลย” ร่างสูงยิ้มเย็น มองใบหน้าสวยหวานที่เบิกค้าง “เสร็จพอดีเลย อ่ะ เช็ดผมก่อนนะ” มือแกร่งคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดผมและคลุมศรีษะให้กับร่างบาง ก่อนที่ร่างเล็กจะลุกขึ้นจากการหนุนที่ขาของชายหนุ่ม “ไปออสเตรเลีย ไม่เห็นเคยบอกเลยอ่ะ” ร่างเล็กหน้าเสีย ใจหายวูบ ก้าวเดินออกจากห้องน้ำตามชายหนุ่มไปนั่งที่โซฟา “ยังไม่ได้บอกเหรอ...สงสัยตอนที่เราทะเลาะกันมั้ง..แต่กอล์ฟก็บอกพัดแล้วนี่ไง อย่าโกรธนะ” ปราโมทย์ยังคงพูดต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ทันได้สังเกตว่าใบหน้าสวยหวานนั้น ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ไปออสเตรเลียเหรอ ไกลขนาดนั้น แล้ว แล้วเขาล่ะ จะทิ้งกันไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ ไม่เอานะ อย่างนี้ไม่เอา ก็เพิ่งปรับความเข้าใจกันได้ แล้ว แล้วจะหายไปอีกแล้วเหรอ “พัดกินไรดีวันนี้ แกงส้มกุ้งมั้ย เมื่อกี้เห็นมีกุ้งอยู่ในตู้เย็นพอดีเลย” ร่างสูงกำลังค้นหาเครื่องปรุงที่จะมาใช้ในการประกอบอาหารมื้อเย็นนี้ คนตัวเล็กกว่านั้นคงจะหิวแล้วล่ะ เห็นหน้าหงิกหน้างอแล้ว เวลาพัฒนาหิวเนี่ย มันก็ดูน่ารักดีหรอก แต่ที่มากกว่านั้น คือ ร่างเล็กจะหงุดหงิด เห็นอะไรไม่ถูกใจก็จะพาลอารมณ์เสียโวยวายเอาได้ง่าย ๆ แต่ว่านะ เขาเองก็ชินแล้ว กับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของร่างบางแล้วล่ะ ก็คนมันรักอ่ะนะ ทั้งข้อดีข้อเสีย ก็เลยรับได้หมดแหละ แต่คนที่นั่งเช็ดผมอยู่ที่โซฟานี่สิ ไม่รู้คิดยังไง ชอบเขาขึ้นมาบ้างนิดหนึ่งหรือยังนะ ไม่เห็นว่าปฏิกิริยาของร่างบางจะเปลี่ยนไปกว่าแต่ก่อนเลย ยังคงให้เขาอยู่ใกล้ ๆ แล้วก็ไม่เห็นจะพูดถึงเรื่องที่เขาสารภาพรักกับเจ้าตัวเลย ยังทำท่าเฉย ๆ อยู่เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ แต่ก็ช่างเถอะนะ อย่างน้อย ตอนนี้ได้อยู่ใกล้ ๆ ได้ดูแลเอาใจใส่ ได้บอกความรู้สึกที่มีโดยที่ไม่ต้องเก็บกดไว้เหมือนแต่ก่อน เท่านี้ก็ดีแล้ว “กอล์ฟ” ร่างบางเสียงแผ่ว เอ่ยเรียกร่างสูงที่ขะมักเขม้นกับการเตรียมของเพื่อทำอาหาร “หือ...อะไร..หิวแล้วเหรอ..เดี๋ยวกอล์ฟทำกับข้าวแป๊ปเดียวแหละ รอหน่อยนะ” ร่างสูงหันมายิ้มให้ คงจะหิวจริง ๆ ละนะ ดูสิ หน้าหงิกหน้างอเลย “กอล์ฟ มานี่หน่อยได้มั้ย” ร่างเล็กร้องเรียก ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ให้ได้ “ทำไมอ่ะ...เป็นอะไร..ทำไมทำหน้าอย่างนั้นอ่ะ” ร่างสูงเหลือบตาขึ้นมอง ก่อนจะวางของที่ค้นได้จากตู้เย็นไว้บนโต๊ะหน้าห้องครัว และก้าวเดินมาหาคนที่ตัวเล็กกว่าที่นั่งอยู่บนโซฟา หน้าห้อง “เป็นอะไรอ่ะ..หิวขนาดจะร้องไห้เลยเหรอ” ร่างสูงส่งยิ้มให้ เขามานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหน้าโซฟา ร่างเล็กนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านบน ชายหนุ่มมองหน้าร่างเล็กที่มีน้ำตาคลอหน่วยอยู่ มือแกร่งอ่อนโยน เกลี่ยน้ำตาให้กับคนตัวเล็กกว่า ที่ขบริมฝีปากแน่น “กอดหน่อยสิ.........” ร่างเล็กบางก้มหน้านิ่ง ร้องขอความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย ภายในใจหนักอึ้ง เหมือนกับแบกอะไรหนัก ๆ ไว้ เขาได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย ร่างเล็กตรงหน้าบอกให้เขากอด แล้วยังทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้อีก ร่างสูงลุกขึ้นนั่งที่ข้างคนตัวเล็ก โน้มศรีษะมนที่ยังเปียกชื้นอยู่ให้แนบที่ไหล่กว้างของตัวเอง กอดกระชับร่างบางไว้แนบกาย ก่อนจะโยกตัวไปมา เหมือนหยอกล้อร่างเล็กของคน ขี้แยที่หิวจนต้องอ้อนให้กอดอย่างนี้ “จูบด้วยได้มั้ย” ร่างเล็กออดอ้อน แต่ใบหน้าซีดลงเรื่อย ๆ จมูกโด่งจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากมนเนียนสวย อะไรมันจะโชคดีขนาดนั้น อยู่ ๆ คนอย่างพัฒนาก็มาออดอ้อนทำหน้าน่ารักใส่ แล้วก็บอกให้เขากอด ให้จูบด้วย ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย “ไม่เอาตรงนั้น” ใบหน้าหวานซุกซบกับไหล่กว้าง จุมพิตที่หน้าผากมันอบอุ่นอ่อนโยนก็จริงอยู่แต่ว่า แต่ว่ามัน........... ร่างบางผละออกจากวงแขนอบอุ่นของร่างสูง ปราโมทย์ทำหน้างง นี่ทำอะไรให้ไม่พอใจอีกแล้วสิเนี่ย

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:20:47 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 ก่อนที่ชายหนุ่มจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น ริมฝีปากสีแดงสดอิ่มร้อน ก็ประทับลงที่เรียวปากของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว อย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะผละออก เพราะความเขินอาย อะไรนะ เมื่อสักครู่ พัฒนาเป็นฝ่ายสัมผัสเขาก่อน ฝัน ต้องฝันแน่ ๆ เลย ชายหนุ่มยังทำหน้างง เขานึกว่าตัวเองฝันไป แต่ความฝันก็กระจ่างชัดขึ้น เมื่อริมฝีปากบางอิ่มนุ่มนวล ยังคงสัมผัสซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง คราวนี้ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้หยุดอยู่แค่นั้นแล้ว เขาดึงคนตัวเล็กกว่าที่มายั่วให้ความรู้สึกเขาเตลิดเปิดเปิง เข้าหาตัวทันที และไม่ปล่อยให้ริมฝีปากคู่งามนั้นได้ผละออกอีก ดวงตากลมโตหลับลง รับสัมผัสแสนหวานจากชายหนุ่มที่ยินดีจะมอบความรักความรู้สึกอ่อนโยน ที่คนตรงหน้ามอบให้ ปลายลิ้นรุ่มร้อนควานเข้าหาริมฝีปากอิ่มงาม ของคนที่เขาแสนจะรักใคร่สุดหัวใจ ดวงตาคมหลับลง มีเพียงปลายลิ้นนุ่มชื้นที่ยังทำหน้าที่ในการควานหาความหวานจากริมฝีปากอิ่มงาม ของคนรักต่อไป พัฒนารู้สึกในหัวหมุนติ้ว เขากำลังเมา เมากับความรู้สึกอ่อนโยนที่คนตรงหน้ามอบให้ แขนเล็กอีกข้างโอบรัดรอบคอชายหนุ่ม ปลายลิ้นพัวพันยอมรับความรู้สึกของคนที่ร่างบางรับรู้ว่ารักเขาเช่นกัน เขารักปราโมทย์ รักมาก รักจนไม่กล้าที่จะบอก เพราะกลัว เพราะอาย เพราะกลัวว่าถ้าบอกไปแล้ว ร่างสูงจะไม่สนใจ ไม่ดูแล เหมือนที่ผ่านมา อยากให้จีบ อยากให้จูบ อย่างให้อ่อนโยน และอยากให้ชายหนุ่มรักเขาตลอดไป ใบหน้าคมถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เขาต้องรีบหยุด เขาไม่อยากทำอะไรเกินเลย ยังอยากที่จะถนอม อยากที่จะให้ความรู้สึกของร่างบางชัดเจนก่อน ก่อนที่เขาจะใจร้อนทำอะไรเกินเลย ลัดขั้นตอนไป ดวงตาหวานซึ้ง หรี่ปรือขึ้นมองจ้องคนตรงหน้า ทำไมถึงหยุดล่ะ หรือว่าไม่อยากจะแตะต้องเขาอีกแล้ว “พอดีกว่านะ....เดี๋ยวกอล์ฟหยุดไม่ได้แล้วจะยุ่ง” ใบหน้าคมส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับใบหน้าหวานที่จ้องเขาตาไม่กระพริบ “ไม่อยากหยุด ...ก็...ก็ไม่ต้องหยุดสิ” เอ่ยไปแล้ว ก็ถึงเพิ่งจะหน้าแดง เพิ่งจะมาอาย อย่างนี้มันเป็นการให้ท่าอีกฝ่ายชัด ๆ พัดเอ๋ยพัด ทำอะไรลงไปเนี่ย “พัดรู้ตัวหรือเปล่า...ว่าพูดอะไรออกมา” ชายหนุ่มตกใจ รีบถาม เขาต้องฟังผิดไปแล้วแน่ “พัดรู้ต้วดีว่ากำลังทำอะไรอยู่........กอล์ฟรังเกียจเหรอ..ที่เรา..เราเป็นผู้ชายเหมือนกัน” ร่างเล็กก้มหน้าแดงซ่าน หลบสายตาคมที่จ้องมาอย่างไม่อยากเชื่อ “ถ้า...ถ้า...พัดให้หยุด..กอล์ฟจะไม่หยุดแล้วนะ” ชายหนุ่มถามซ้ำเพื่อความมั่นใจ “พัดแล้วแต่กอล์ฟ” เสียงหวานแผ่วเบา ก้มหน้าจนแทบจะติดกับพื้นอยู่แล้ว เขาแน่ใจว่าต้องเป็นปราโมทย์เท่านั้น ชาตินี้จะไม่ให้ใครมาแตะต้องร่างกายตัวเองอีกแล้ว เขามั่นใจและแน่ใจในตัวของชายหนุ่มเป็นอย่างดี “พัด..........กอล์ฟ..กอล์ฟรักพัดนะ” พูดได้เท่านั้น ริมฝีปากอิ่มร้อนก็โน้มเข้าหา ริมฝีปากสวย ของร่างเล็กบาง ใบหน้าแดงซ่านนั้น อีกครั้ง อีกครั้ง อะไร ๆ ก็หยุดไม่ได้เสียแล้ว **************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:21:03 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 เพื่อนสนิทตอนที่ 12 by aoikyosuke “กอล์ฟ....ที่นี่ไม่เอา” ใบหน้าหวานเอียงหลบจุมพิตอ่อนโยน ของอีกฝ่าย เมื่อมือหนาร้อนผ่าว ลากผ่านเข้าไปในเสื้อเชิตตัวหลวม ร่างสูงหยุดชะงัก ผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ไม่เป็นไร ช่างมัน ไม่เป็นไร รอมาได้ตั้งนานรออีกตลอดชีวิตก็รอได้ ร่างสูงบอกกับตัวเองให้หยุดมือไว้ ก่อนจะพยายามปรับลมหายใจและความรู้สึกรุมร้อนที่สุมอยู่ในอกให้สงบลงอย่างยากเย็น “คือ...ไป..ไปที่เตียงดีกว่า” ใบหน้าหวานแดงซ่าน ก้มต่ำไม่ยอมสบตาร่างสูงตรงหน้า อันมีผลให้ร่างสูงยิ้มกว้างได้ในทันที “งั้น ....กอล์ฟจะอุ้มเจ้าสาวเข้าหอแล้วนะ” วงแขนแกร่งกระหวัดรัดร่างบางขึ้นแนบอก มันออกจะตัดขัดอยู่เหมือนกัน เนื่องจากแขนอีกข้างของร่างบางยังใส่เฝือกอยู่ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคแต่ประการใด ************************* ร่างสูงปล่อยคนในอ้อมแขนลงหน้าเตียงแคบนั้น ร่างบางหน้าแดงก่ำ เกิดมาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แล้ว ๆ ต้องทำอะไรต่อไปล่ะเนี่ย ชายหนุ่มเหมือนรู้ใจ มือใหญ่ค่อยปลดกระดุมเสื้อด้านหน้าของร่างเล็กออกทีละเม็ด ๆ ดวงตาคมจับจ้องแผ่นอกเปลือยเปล่าขาวนวลไม่กระพริบ อย่างหลงใหลรักใคร่ “ตื่นเต้นเหรอ....” ตาคม ๆ ที่ทอดมองมาฉ่ำเยิ้ม จนคนถูกมองรู้สึกได้ ไอ้บ้าเอ้ย....ยังมีหน้ามาถามอีก จะให้อายไปถึงไหนวะ “ไม่ทงไม่ทำมันเลยดีมั้ย” ใบหน้าหวานแดงซ่าน เข่นเขี้ยวพูดกับร่างสูงอย่างหมั่นไส้ ทั้งอายทั้งหน้างอในเวลาเดียวกัน สำหรับปราโมทย์แล้วมันน่ารัก น่ารักที่สุด “รู้มั้ยตอนนี้กอล์ฟคิดอะไร” ปากก็พูดในขณะที่มือก็ทำหน้าที่ปลดกระดุมเสื้อให้กับร่างเล็กนั้น “กูจะรู้มึงมั้ย” ขนาดจะมีอะไรกันอยู่ในไม่กี่อึดใจแล้ว ร่างเล็กก็ยังสามารถตีรวนได้ ช่างไม่รู้อนาคตของตัวเองเลยเสียจริง ร่างสูงไม่ได้ตอบกลับ แต่เขากำลังจะทำให้ร่างบางปากเก่งตรงหน้านี้ได้รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร ดวงตาคมพราวระยับ เมื่อจับจ้องดวงตากลมโตที่สบลงมา บัดนี้แก้มเนียนใสแดงเรื่อ ทั้งที่อายมากขนาดนั้นแล้ว พัฒนาก็ยังไม่หลบตาชายหนุ่ม ใบหน้าสวยหวาน ยังคงทำหน้าเหมือนไม่สึกรู้สม และไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นด้วย มันจะอะไรนักหนากัน ผู้ชายเหมือนกัน ตอนเด็ก ๆ ก็อาบน้ำด้วยกันบ่อย ๆ ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย จูบก็เคยมาแล้ว กอดก็เคยมาแล้ว ก็แค่...................แค่มี...อะไรกันแค่นี้เอง ก็รู้อยู่หรอกว่าร่างสูงหลงใหลเขามากแค่ไหน แต่จะให้มาทำท่าทางตื่นเต้นมือไม้สั่น กับเพื่อนตัวเองเนี่ย มันยิ่งอายหนักกว่าเก่าอีก พัฒนาไม่ไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าต้องอายอีกมากแค่ไหน ก่อนที่ร่างแกร่างหนาจะเข้าครอบครองแนบชิด ถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นให้แทน

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:22:31 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 ริมฝีปากอุ่นชื้นแตะสัมผัสเบา...อ่อนโยนที่หน้าผากมนเนียน “กอล์ฟ..กอล์ฟ” ร่างเล็กร้องเรียก เหมือนเพิ่งจะเริ่มหวั่นไหวและเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ก็.....ก็ไม่ได้กลัวหรอกนะ แต่แค่ถูกสัมผัสแผ่วที่หน้าผาก ร่างกายมันก็ตอบสนองทันที หัวใจมันสั่นไหวอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้ว แล้วมือ มือก็เริ่มเย็นเฉียบ “จ๋า.....” คนตัวสูงที่ปลายจมูกยังคงพัวพันอยู่กับแก้มขาวใสนั้นตอบกลับ “ปิด...ปิดไฟก่อนได้มั้ย” มือเล็กบางอีกข้าง ผลักให้อีกฝ่ายห่างจากตัว ใบหน้าหวานแดงซ่าน ร่างบางเริ่มสั่นไหว มัน...มันเกิดกลัวขึ้นมา..แล้วก็อายด้วย ร่างสูงยิ้มหวาน ได้สิ ทำไมจะทำให้ไม่ได้ ตอนนี้อยากได้อะไรขออะไรเขาก็ทำให้ได้ทั้งนั้น ขอแค่อย่าเปลี่ยนใจกระทันระหว่างที่...........ก็แล้วกัน มือแกร่งเดินเอื้อมไปปิดไฟที่หน้าห้อง ความมืดเริ่มมาเยือน แม้จะเป็นเวลาใกล้พลบค่ำ แต่ก็ยังพอมองเห็นหน้ากันได้ ร่างเล็กก้มหน้างุด มือใหญ่จูงมือเล็กบาง เย็นชื้นนั้นมานั่งลงที่เตียง ดวงตาคมพยายามที่จะมองใบหน้าสวยหวานที่เอาแต่ก้มหรุบต่ำ ชายหนุ่มนั่งลงที่หน้าเตียง คุกเข่าอยู่ที่เบื้องหน้าคนตัวเล็กกว่า ก่อนที่ใบหน้าคมจะเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากบางที่ขบเม้มเข้าหากันแน่น และค่อยคลายออก เมื่อเขาเฝ้าจูบวนเวียนซ้ำ และสอดปลายลิ้นนุ่มชื้นเข้าหา “อื้อออออออ” เสียงหวานใสครางแผ่วในลำคอ เมื่อปลายลิ้นอุ่นร้อน เริ่ม รุกราน ริมฝีปากอิ่มสวยอย่างเรียกร้องรุนแรง ปลายลิ้นกระหวัดรัดเกี่ยว รุกล้ำ ตามอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแกร่าง จะโอนผ่อนให้ร่างบางแนบลงกับฟูกนุ่ม และยังคงระดมจูบทั้งแก้มเนียนใส และวนซ้ำมาที่ริมฝีปากบางนิ่มนวลต่อไป ร่างเล็กที่อยู่เบื้องล่าง หลับตาแน่น รับความรู้สึกรุมร้อน ที่ถาโถมโหมกระหน่ำเข้าหาตัว “อื้อ.........อะ..อ่ะ” ร่างเนียนขาวกระจ่างตา สั่นไหว เมื่อถูกทาบทับจากกายแกร่งตรงหน้า สัมผัสอุ่นล้ำเรียกร้องจากปราโมทย์ทำให้ต้องกระหวัดแขนที่เคลื่อนไหวได้ โอบรัดรอบคอของชายหนุ่มไว้เพื่อเป็นหลักยึด แผ่นอกเนียนขาว ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากรุ่มร้อน ที่ดูดดุนปลายยอดแข็งขืนของร่างเล็กบาง ขบเม้มฝากร่องรอยไว้จนทั่ว ก่อนจะเคลื่อนผ่านมาที่ท้องน้อย จูบเน้นทิ้งร่องรอยฝากไว้ ความร้อนในกายของสองร่างพุ่งสูง ต่างเรียกร้องซึ่งกันและกัน ริมฝีปากร้อนครอบครองส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กอย่างปรารถนา ดูดเม้ม ดึงรั้งอย่างสุดจะห้ามใจ “กอล์ฟ .......กอล์ฟ...ไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานครางแผ่วสั่นไหว เรียกชื่อคนตรงหน้า อย่างสุดจะกลั้นความรู้สึกเอาไว้ ปราโมทย์เหมือนพายุที่โหมกระหน่ำ พัดโถมเข้าหาอย่างรวดเร็ว รุนแรง และเร้าร้อนอยู่ในที สะโพกบางแอ่นหยัดรับความรู้สึกร้อนรุ่มแปลก ใหม่ที่ร่างสูงมอบให้ มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น ร่างกายบิดเร่าไปมา ลมหายใจติดขัด พยายามกลั้นเสียงครางที่บ่งบอกความรู้สึกเอาไว้ อย่างยากลำบาก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนรุ่มจะเร่งจังหวะการครอบครองเร็วขึ้น ความรู้สึกร้อนวูบ ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสเข้าสู่ผิวกายอย่างรวดเร็ว ร่างบางเกร็งแน่น ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเข้าหากัน เมื่อกำแพงแห่งความรู้สึกนั้นถูกทลายลง เพราะจังหวะการกระทำที่รุมร้อนของชายหนุ่มเบื้องล่าง “อ๊ะ อ่ะ อ๊า......................” ใบหน้าสวยหวานแหงนเงย ภาพเบื้องหน้าขาวโพลน และมืดสนิทลงในทันที เมื่อความรู้สึกรุมร้อนอัดแน่นภายในกายทะลักทลายลงตรงหน้า ร่างเล็กหอบกระเส่า เป็นนาน กว่าร่างกายจะเริ่มกลับสู่สภาวะปกติ และเพิ่งสำนึกตัวได้ ว่าเมื่อสักครู่ ตัวเองส่งเสียงน่าอายมากขนาดไหน ดวงตากลมที่พยายามปรับให้เข้ากับความมืดหรี่ปรือขึ้น และพบกับร่างตรงหน้า กายแกร่งเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย ไหล่กว้างหนา รับกับช่วงตัวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น ร่างสูงที่ยันกายขึ้นมาจากร่างเล็ก ทำให้ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาได้อีกครั้ง ผู้ชายเหมือนกัน แต่ทำไมปราโมทย์ถึงได้มีรูปร่างสมกับความเป็นชายมากกว่าเขาขนาดนี้ เป็นเพื่อนกันมานาน เห็นร่างเปลือยของอีกฝ่ายก็บ่อย แต่วันนี้มันแตกต่างจากทุกวัน เหมือนร่างสูงแกร่งนั้นมีแรงดึงดูดให้เข้าหา ร่างแกร่งที่โน้มตัวลงมาหา ทำให้ ร่างบางต้องหายใจหอบสะท้านอีกครั้ง เมื่อกายแกร่งทาบทับ และปลายจมูกโด่งยังคงซุกไซร้ไปทั่วลำคอเนียนขาว หอมกรุ่นนั้น อีกครั้ง อย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย ร่างเล็กรับจุมพิตร้อนรุ่น ก่อนที่นิ้วเรียวแกร่งของร่างสูงอบอุ่นจะรุกล้ำที่ช่องทางเล็กแคบเบื้องล่าง “โอ้ยยยย......หยุด...มันเจ็บ” ร่างเล็กถอยหนีการรุกล้ำ ใบหน้าหวานแหงนเงยผละออกจากริมฝีปากร้อนที่พยายามปลุกปลอบ แต่ก็ได้เพียงเท่านั้น เมื่อชายหนุ่มเพิ่มสิ่งที่สอดใส่เข้าไปมากขึ้น “อ๊ะ” ร่างบางผวาเฮือก เกาะไหล่กว้างแน่น ปลายเล็บจิกข่วนลงมาที่กลางหลังของชายหนุ่ม “พัด...พัด..ถ้าเจ็บกัดลงมาเลยนะพัด” ร่างสูงปลุกปลอบกระซิบแผ่ว อย่างยากที่จะหยุดความรู้สึกไว้ได้อีก มืออีกข้างรูปไล้ไปมาที่สะโพกมนสวย ก่อนจะแตะต้องไปยังจุดเดิมที่จะพอให้ร่างเล็กรู้สึกดี และผ่อนคลายได้ ทั้งที่ระยะเวลาห่างกันไม่นาน แต่ส่วนอ่อนไหวของร่างบางกลับแข็งขืน รับการสัมผัสครั้งใหม่ ได้อย่างรวดเร็ว ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้แนบแน่น ก่อนจะกอบกุมดึงรั้งอย่างอ่อนโยน ดวงตากลมหรี่ปรือลงตามอารมณ์อีกครั้ง

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:23:00 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 แต่แล้วก็ต้องผวาด้วยความเจ็บปวดเกาะไหล่กว้างและฝังรอยขบกัดไว้ในทันที เมื่อถูกสอดแทรกรวดเร็ว จากสิ่งร้อนรุ่มที่หนักแน่นกว่าที่ เบื้องล่าง ร่างกายของทั้งสองถูกประสานกันในทันใด เมื่อร่างสูงสอดแทรกกายเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นพล่านในสมองของร่างเล็ก เหมือนร่างกายโดนแยกออกจากกัน เอวบางเกร็งแน่น ตามสัญชาติญาณ ต่อต้านการรุกล้ำ หนาดน้ำใสไหลริน เขาเจ็บ จนแทบขาดใจ แต่ก็เพียงไม่นาน เมื่อความรู้สึกเจ็บร้าวผ่อนคลาย ความรู้สึกใหม่ก็มาแทนที่ “พัดจ๋า...พัดของกอล์ฟ...ผ่อนลมหายใจนะ” “ไม่เจ็บอย่างที่คิดหรอก...เชื่อกอล์ฟนะคนดี” ลมหายใจร้อนรุ่มหอบกระเส่า เขาสงสารร่างเล็กเบื้องล่างเหลือเกิน เมื่อรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นของร่างบาง ที่บัดนี้ปลายเล็บยังคงจิกทึ้งไหล่กว้างไว้อยู่ตลอดเวลา และเพียงไม่นาน ใบหน้าสวยหวานก็ยอมห่างออกมาจากไหล่ของเขา ชายหนุ่มทำท่าจะผละกายออกแต่ก็ถูกมือเล็ก ๆ โอบรั้งใบหน้าเข้าหาตัว พัฒนายอมรับทุกอย่างได้ ยินยอมรับทุกอย่าง จะเจ็บจะปวดมากกว่านี้ก็ยอม ขอเพียงแต่ร่างสูงอยู่ใกล้ ๆ และไม่ห่างไปไหนก็พอ “พัด.........” ร่างสูงครางแผ่ว สงสารร่างเล็กนี้อย่างจับใจ ทั้งที่รู้ว่าต้องเจ็บปวดแน่ ๆ แต่พัฒนาก็ยอมให้เขาได้ อย่างนี้ถ้าไม่เรียกว่ารัก แล้วจะเรียกว่าอะไร จมูกโด่งจุมพิตลงที่หน้าผากมนอย่างรักใคร่ ฝ่ามือรุมร้อนสอดประสานผูกพันกับมือเล็ก ๆ ของอีกฝ่าย ถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนถึงกัน ในขณะที่มืออุ่นหนาอีกข้างยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอความรู้สึกให้กับอีกฝ่ายต่อไป พัฒนาไม่ได้สัมผัสความรู้สึกเจ็บร้าวอย่างที่เคยอีกแล้ว เมื่อสะโพกแกร่งเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ดีกว่าก็เข้าแทนที่ ร่างสูงค่อยเป็นค่อยไป ก่อนจะเร่งเร้าขึ้น เมื่อรับรู้ว่าร่างกายอีกฝ่ายตอบสนองยอมรับแล้ว จังหวะการประสานยังดำเนินต่อ พร้อมกับเสียงครางกระเส่าของทั้งสองร่าง ที่ทำสัญญากันด้วยร่างกายและหัวใจ ตลอดค่ำคืนนั้น............................................... จนถึงรุ่งสางของอีกวัน ********************** มือเล็กอีกข้างถูกเกาะกุมแน่น และจุมพิตซ้ำเรื่อย ๆ อยู่ตลอดเวลา ร่างสูงกอดกระชับเอวบางเอาไว้แนบตัว เมื่อคืนเขารุนแรงไปหรือเปล่า ทั้งที่พัฒนาเองก็ยังต้องใส่เฝือกที่แขนอยู่ แต่เขายังกล้าทำอะไรรุนแรงขนาดนั้นได้ แต่ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาร่างเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าซุกซบกับอกเขานี้ ก็ตอบรับได้เป็นอย่างดี ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันนี้เลยจริง ๆ เขาไม่ถามพัฒนาอีกแล้ว..........ว่ารักเขาหรือไม่ ในเมื่อร่างกายและการกระทำของอีกฝ่ายทำให้เขามั่นใจได้อย่างแน่ชัด พัฒนารักเขา รักแน่ ๆ และคงจะรักมากด้วย ไม่งั้นแล้วคนตัวเล็กที่เขารักใคร่อย่างสุดหัวใจ..ตรงหน้าคงไม่ยอมรับเขาได้มากมายขนาดนี้ “กอล์ฟ..............” เสียงหวานใส เอ่ยเรียกชายหนุ่มที่เอาแต่จูบมือจูบไหล่อยู่ไม่ห่าง ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว “หือ” ร่างสูงขานรับ จมูกโด่งเพิ่งจะละจากไหล่เล็กบางหอมกรุ่นของคนตรงหน้า “จะไปออสเตรเลียเมื่อไหร่” ถามไปแล้วก็อดใจหายไม่ได้ ถ้าต้องอยู่ห่างกันจริง ๆ เขาจะทำยังไงดี “เปล่านี่......กอล์ฟก็อยู่เมืองไทย..กับไอ้กุ้ง..ขี้เกียจจะย้ายที่เรียนให้เสียเวลา..พ่อกับแม่แค่นั้นแหละที่ไป” ร่างสูงตอบเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จมูกโด่งจะฝังลงที่มือเล็ก ๆ นั้นอีกครั้ง ในจำนวนครั้งที่นับไม่ถ้วน “ไอ้กอล์ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ” ร่างเล็กลุกพรวดพราดขึ้นทันที “แก..แก..ไม่ได้จะไปออสเตรเลียเหรอ..........ไอ้....ไอ้..บ้าเอ้ยยยยยยยยย” ร่างเล็กโวยวายร้องลั่น ทั้งเตะทั้งทุบคนที่เบี่ยงหนีการกระทำนั้น อย่างไม่เข้าใจ “เฮ้ยยยยยพัด...อะไรอ่ะ....โกรธอะไรเนี่ย” ร่างสูงหลบหลีกร่างเล็กที่ถาโถมเข้ามา ไม่ได้ไปออสเตรเลียเหรอ แล้ว แล้ว มันยังมา..........มาทำอย่างนี้เนี่ยอ่ะนะ ตายซะเถอะ..............ร่างเล็กโถมกายเข้าหา จึกทึ้งร่างสูงที่เอาแต่ป้องกันตัวเองเป็นพัลวัน ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่เอวเล็กที่เหนื่อยหอบจนตัวโยน “แกกล้าทำอย่างนี้กับฉันเหรอ..ไอ้กอล์ฟไอ้บ้าเอ้ย” ร่างเล็กโวยวายดิ้นรน ก่อนที่มือใหญ่จะพยายามฉุดรั้งกอดกระชับเอวบาง เหมือนจะพยายามบีบบังคับให้หยุดการกระทำให้ได้ “ถ้าไม่ทำอย่างนี้....แล้วกอล์ฟจะรู้มั้ยว่าพัดคิดยังไง” ร่างสูงกอดรัดร่างเล็กที่ดิ้นรนรุนแรง จะออกจากอ้อมแขนแกร่งหนานั้น “แก แก ไอ้ ไอ้ โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” เสียงหวานใสยังคงร้องลั่น ดิ้นรนไปมาไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ “พัดนี่ดื้อจริง ๆ เลยนะ เดี๋ยวเหอะ” ร่างสูงกอดรัดร่างบางแน่นขึ้น จนคนตัวเล็กที่พยายามดิ้นรน แทบหายใจไม่ออก ก่อนที่ร่างสูงจะหยุดการโวยวายดิ้นรนของร่างเล็กให้สงบลงได้ด้วยการจุมพิตหนัก ๆ ที่ข้างแก้ม และเปลี่ยนเสียงร้องโวยวายร้องลั่นนั้น เป็นเสียงอย่างอื่นแทน ***************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:23:31 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 เพื่อนสนิท ตอนที่ 13 by aoikyosuke “พัด...พัดอ่ะ...พัด” ร่างสูงพยายามเดินตามร่างเล็กที่เอาแต่เดินหนี ใบหน้าหวานบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด “พัด...กอล์ฟขอโทษนะพัด..พัดคุยกันก่อนสิพัดอ่ะ” ร่างสูงยังไม่ละความพยายาม ยังเดินตามเพื่อจะง้องอนร่างเล็กต่อไป เรื่องที่พัฒนาคิดว่าทำผิดพลาดที่สุดก็คือเรื่องเมื่อคืน เพราะกลัวว่าจะต้องเสียปราโมทย์ชายหนุ่มที่แสนดีไปจึงยินยอมทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้น แต่พอรู้ว่าตัวเองโดนหลอก ความรู้สึกเสียหน้า และผิดหวังก็ผุดขึ้นมาทันที ปราโมทย์เอาความรู้สึกดี ๆ ที่เขามอบให้ มาเป็นบทพิสูจน์งั้นเหรอ คงจะสนุกมากสินะ ที่ทำให้เขาละทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองได้ ตอนนี้อยากจะไปที่ไหนก็ไปเถอะ ไม่คิดจะคุยกับไอ้คนหลอกลวงนี่อีกแล้ว หลงคิดว่าเป็นคนดี แต่ที่แท้ มันก็เจ้าเล่ห์ขนาดนี้นี่เอง ตลอดทั้งเช้านี้ พัฒนา ไม่ยอมให้ร่างสูงสัมผัสเนื้อตัวเลยสักนิด เมื่อคืนมันก็มากเกินจะพอแล้ว ให้ไปหมดทั้งร่างกาย ทั้งความรู้สึกแล้วยังจะมางี่เง่าอยากได้อะไรอีก สายตาซื่อ ๆ ออดอ้อนนั้นน่ะ ไม่รู้ว่าซ่อนความคิดร้ายกาจอะไรไว้อีก “พัดจ๋า....กอล์ฟขอโทษ..กอล์ฟสำนึกผิดแล้วนะ...นะ..นะ” ร่างสูงทำตาออดอ้อน พยายามจะเข้าหาร่างบางนี้ให้ได้ แต่คำตอบคือเหมือนเดิม นิ่งแล้วก็นิ่ง พัฒนาทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุ เหมือนไม่มีชีวิตอยู่ตรงนั้น จนเขาเริ่มท้อใจ ร่างเล็กไม่โวยวายเหมือนเมื่อคืนทั้งนิ่งทั้งเฉย นิ่ง นิ่ง นิ่ง แล้วก็นิ่ง จนเขาไม่รู้จะหาวิธีง้ออย่างไรดีแล้ว คงจะโกรธเขามากจนไม่อยากให้อภัย แล้วยิ่งเรื่องอย่างนี้ มันน่าอภัยให้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน มือเล็ก ๆ เปิดตู้เย็นเพื่อรินน้ำดื่ม แต่ก็ติดปัญหาตรงที่ว่า เปิดกระติกน้ำไม่ถนัด และต้องพยายามใช้มือข้างที่เข้าเฝือกไว้ประคองแก้วให้น้ำไม่หกอย่างทุกลักทุเล ปราโมทย์ รีบคว้ากระติกน้ำในมือของร่างบาง มารินน้ำใส่แก้วและส่งให้กับร่างเล็ก แต่พัฒนาสะบัดหน้าหนี ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขาเลย ไม่ว่าเขาจะทำอะไรพัฒนาก็ทำเหมือนไม่มีความรู้สึก ร่างสูงจึงเปลี่ยนมานั่งหน้าเศร้าอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องครัว พัฒนาเดินผ่านหน้าเขา แล้วก็เดินจากไป ไม่ได้เหลียวมามองสักนิดว่าเขาทำหน้าอย่างไร “พัด..............กอล์ฟกลับบ้านแล้วนะ” ร่างสูงคว้ากุญแจรถแล้วเดินมาหาร่างเล็ก พัฒนาคงไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว เขาก็ไม่กล้าอยู่สู้หน้าร่างเล็กอีก บางที ถ้าพัฒนาหายโกรธเขาแล้ว เขาค่อยมาหาดีกว่า ตอนนั้นร่างเล็กคงจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วก็เป็นได้ ร่างบางยังคงนั่งนิ่งต่อไป ทำเหมือนไม่สนใจคำพูดของอีกคน ร่างสูงเดินคอตก ก้าวออกไปแล้ว โดยทิ้งพัฒนาให้นั่งอยู่คนเดียว “ไอ้กอล์ฟ....ไอ้กอล์ฟบ้า....เห็นอยู่ว่าใช้มือได้ข้างเดียวยังจะไปอีก” ร่างเล็กมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไป แล้วปาหมอนอิงไล่หลังอย่างโมโห ขอบตาร้อนผ่าว นึกถึงร่างสูงแล้วก็โมโห นึกอยากจะไป..ก็ไป..ไม่ต้องง้อกันเลยใช่มั้ย ไอ้บ้า ไอ้บ้า ไอ้กอล์ฟ ไอ้คนบ้า เกลียดมันจริง ๆ แล้ว ร่างบางหน้างอง้ำ หยาดน้ำตาคลอหน่วย ความโมโหเจ็บปวดเริ่มพุ่งสูง ใบหน้าหวานซบลงกับหมอนอิงใบเล็ก อีกใบ ข้าวโพดก็ไม่อยู่ พ่อแม่ก็ยังไม่กลับมา แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย *************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:24:00 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 ระหว่างเดินออกจากบ้านของพัฒนา ร่างสูงก็นิ่งคิด ถึงแม้ว่าตอนนี้ ร่างเล็กบางที่เขาได้กกกอดเมื่อคืน จะไม่ยอมพูดและก็ยังโกรธเขาอยู่ก็ตามที แต่ทำอย่างนี้มันถูกแน่แล้วหรือ นึกถึงร่างหอมหวานเมื่อคืน แล้วก็ต้องลอบยิ้มอย่างสุขใจ รสสัมผัสแสนหวานยังไม่จางหาย ไปจากความรู้สึก นึกถึงใบหน้าหวานฉ่ำ ตาปรือ ยั่วยวนเซ็กซี่น่ารักที่สุดสำหรับเขาจริง ๆ พัฒนาทำหน้าแบบนั้นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นึกถึงความหอมหวานที่ได้รับเมื่อคืน มันก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้มกับอาการแง่งอนของร่างบางตอนนี้ แต่เขากลับจะทิ้งพัฒนาให้อยู่คนเดียวอย่างนั้นหรือ ตอนนี้หน้าที่ดูแลร่างเล็กกว่านั้นเป็นของเขา เขามีหน้าที่ต้องดูแลร่างบางนั้น เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าพัฒนายังบาดเจ็บอยู่ แล้วเขายังจะทิ้งให้คนรักอยู่คนเดียวอีก เขานี่มันแย่ จริง ๆ คิดอะไรเอาแต่อารมณ์ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของพัฒนาบ้างเลย ร่างสูงถอนใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ************************** “ไอ้กอล์ฟ...ไอ้บ้า..ฮือ..ฮือ” เขาได้ยินไม่ผิดแน่ เสียงของพัฒนา ที่กำลังกร่นด่าเขา แต่ที่เหนือกว่านั้น เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของร่างบางที่ซบศรีษะเล็ก ๆ ลงกับหมอน “พัด.....เป็นอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงหยุดยืนที่ด้านหลังร่างเล็ก มองคนตัวเล็กกว่าที่ร่างสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น ก็ยิ่งท้อใจ ใบหน้าหวานแหงนเงย ขึ้น ออกอาการสะดุ้งและตกใจ ปราโมทย์มายืนที่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ ก็ เมื่อกี้เดินออกไปแล้วนี่ มือเล็กรีบปาดน้ำตาออกทันที ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดได้ ดวงตากลมโตแดงก่ำ เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา “พัด.....” ร่างสูงลงนั่งข้าง ๆ “เป็นอะไร....โกรธกอล์ฟมากจนต้องร้องไห้เลยเหรอ” ปราโมทย์หน้าเศร้าลง เขามันไม่ดีเองที่ทำแบบนี้ ทั้งที่อยากรักอยากถนอมให้นาน ๆ แต่กลับมาทำอย่างนี้ มันก็สมควรแล้วล่ะ ที่ร่างบางจะโกรธจะเกลียดเขาขนาดนี้ “เปล่า.....ก็...ก็..ก็แค่หิวข้าว” พัฒนาหาข้อแก้ตัว แต่มันก็ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย “หิวเหรอ...จริงสิ..เราไม่ได้กินอะไรกันตั้งแต่เมื่อคืนนี่นา” ร่างสูงเพิ่งนึกได้ แต่ประโยคที่ว่า ตั้งแต่เมื่อคืน นั้นมันก็สะดุดใจทั้งคนฟังคนพูด เป็นผลให้ทั้งสองร่างหน้าแดงจัดขึ้นมาพร้อมกัน เมื่อความคิดไพล่ไปถึงเรื่องเมื่อคืน ที่เขาและพัฒนา.................................. ใบหน้าคมเหลือบมองที่ร่างเล็กด้านข้าง ก็พบกับกิริยาอาการเดียวกับเขา ใบหน้าหวานแดงเรื่อ ก้มหรุบต่ำ “เอ่อ..พัด..คือว่า..กะ..กิน..ข้าวก่อนดีกว่านะ...เดี๋ยวกอล์ฟทำไข่เจียวแล้วกันนะง่าย ๆ พัดจะได้กินรองท้องก่อน...ก่อนจะไปทำอย่างอื่น...ไม่ใช่คือ จะได้ไปคิดเรื่องอื่น เอ้ย...โอ้ย..” ยิ่งพูดก็ยิ่งเข้าตัว ร่างสูงยกมือขึ้นลูบผมตัวเอง ใบหน้าคมแดงเรื่อ พอกันกับร่างบางที่เอาแต่ก้มหน้าไม่แพ้กัน ต่างฝ่ายต่างอายกันหนักขึ้นกว่าเก่า ถึงขนาดนี้แล้ว ถึงเพิ่งมาอายกัน ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ปราโมทย์รีบเดินลิ่วเข้าไปค้นหา ของที่จะใช้ทำอาหาร เขาไม่ลืมที่จะเหลือบมองร่างบาง ที่หันหน้ามาทางเขาและก็บังเอิญให้สบตากันพอดีอีก ต่างฝ่าย ต่างรีบหลบสายตาของฝ่ายตรงข้ามที่จ้องมองมา โอ้ยยยยยยยยย..........แล้วอย่างนี้จะมีครั้งต่อไปมั้ยเนี่ย ปราโมทย์ยิ่งคิดหนักขึ้นอีก ทำไมร่างบางถึงได้ยั่วยวนความรู้สึกของเขาอย่างนี้กันนะ นี่มันยิ่งกว่าตอนที่ไม่ได้แตะต้องเสียอีก ความร้อนในตัวเริ่มสูงขึ้นอีกแล้ว แล้วเขาจะทำยังไงต่อไปดีล่ะเนี่ย เขาจะทำยังไงต่อไปดี ****************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:24:25 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 เพื่อสนิท ตอนที่ 14 by aoikyosuke ร่างสูงและร่างบางเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตักอาหารในจานกินไม่มีฝ่ายใด เอ่ยปากพูดแม้สักคำ ปราโมทย์กำลังนั่งคิดอยู่ว่าจะคุยเรื่องอะไรดี ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้ จะคุยกันไม่ต้องมานั่งนึก แต่เดี๋ยวนี้เขาว่าตัวเขาเองนั่นแหละที่แปลก เขารู้สึกว่าร่างบางตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนอีกต่อไป แต่เป็น........คนรัก...............เขาคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่า ดูเหมือนพัฒนาเองก็เฉย ๆ หลังจากมีอะไรกันแล้ว ร่างเล็กก็แทบจะไม่มีกิริยาอาการอะไรเปลี่ยนไปมากมาย แถมยังโมโหหงุดหงิดยิ่งกว่าเก่า มีแต่เขาหรือเปล่านะที่รู้สึกต่างออกไป รักมากกว่าทุกวัน คิดถึงอยากอยู่ใกล้ตลอดเวลา แต่พัฒนาก็ยังเฉย ๆ เขาเองก็แทบไม่กล้าจะแตะเนื้อต้องตัวพัฒนาเลย ร่างบางเอาแต่สะบัดหน้าหนี ไม่ยอมให้เข้าใกล้ เขาจะทำยังไงดี นี่ก็ไม่รู้ว่าหายโกรธหรือยัง ไม่ยอมพูดกับเขาเลยสักคำ เมื่อกี้ก็ร้องไห้เพราะเขาไม่ทำกับข้าวให้กินอีก เขานี่มันแย่จริง ๆ เลย “เฮ่อ” ร่างสูงลอบถอนหายใจ แต่ก็เสียงดังจนทำให้คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นมอง “เอ่อ...คือ..กับข้าวอร่อยมั้ย คือกอล์ฟถอนใจเพราะว่ากลัวพัดกินข้าวไม่อร่อยน่ะ” ร่างสูงรีบพูดแก้ตัวที่ส่งเสียงดังออกไป กลัวว่าพัฒนาจะโมโหขึ้นมาอีก ร่างบางไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา และยังคงก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อไป ********************************** “พัดเบื่อมั้ย.....มีหนังเข้าใหม่นะ..ไปดูด้วยกันมั้ย” ปราโมทย์พยายามหาเรื่องคุย มือเล็ก ๆ กดรีโมทเปลี่ยนรายการโทรทัศน์ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ไม่มีรายการอะไรน่าสนใจ แต่พัฒนาก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตากดต่อไป “เนี่ยหนังที่พัดอยากดูด้วยนะ...ไปด้วยกันนะเดี๋ยวกอล์ฟขับรถให้” ร่างสูงไม่ละความพยายาม “หรือว่าพัดอยากกินอะไรอีกมั้ย...เอ่อ..นวดเท้ามั้ยพัดเผื่อว่าพัดจะเมื่อย.เอ่อ..หรือว่า” ปราโมทย์พยายามหาเรื่องมาคุยต่อไม่รู้จบ และทำท่าจะดึงเท้าของพัฒนาขึ้นมานวดจริง ๆ “หยุดพูดซะทีได้มั้ย....รำคาญจะแย่แล้ว” พัฒนาหันมาตะโกนใส่หน้าคนข้าง ๆ ปราโมทย์หน้าเสีย ชายหนุ่มหยุดพูดทันที ก่อนจะก้มหน้าลง นัยย์ตาคมฉายแววแห่งความเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่เป็นอย่างนี้ บางครั้งพัฒนาก็โมโหมากกว่านี้ เขาก็ยังนิ่งเฉยและทนรับได้ ไม่เคยโต้ตอบ แต่วันนี้มันเกินกว่าทุกวัน ร่างสูงรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ลุกเดินหนีจากตรงนั้น เขาเก็บจานชามที่ยังวางอยู่บนโต๊ะกินข้าวในครัว และเดินเข้าไปเปิดน้ำล้างชามเงียบ ๆ คนเดียว ****************************** พูดไปแล้วก็ถึงเพิ่งมานึกเสียใจ ปราโมทย์เดินเข้าไปในครัวแล้ว เหลือแต่เพียงร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่ ทำไมไม่ขอโทษไปนะ ที่พูดอะไรแรง ๆ แบบนั้น ปราโมทย์ต้องเสียใจแน่ ๆ ที่ร่างบางทำแบบนี้ ปราโมทย์ไม่เคยโกรธพัฒนาสักครั้ง ไม่ว่าจะเอาแต่ใจยังไงร่างสูงนั้นก็รับนิสัยแย่ ๆ ของพัฒนาได้เสมอ ร่างเล็กเหลียวไปมองคนที่ล้างจานอยู่ในครัวเงียบ ๆ นั้น แล้วก็ต้องถอนใจ ไม่เคยเห็นปราโมทย์โกรธสักครั้ง ขนาดว่าไปแรงขนาดนั้น ปราโมทย์ก็ยังนิ่งเฉย แต่อาการเงียบจนผิดปกตินั่น ก็ทำให้พัฒนาใจหายได้อย่างบอกไม่ถูก “เดี๋ยวกอล์ฟนั่งอยู่ที่ม้าหินหน้าบ้านนะ...ถ้าพัดมีอะไรเรียกกอล์ฟนะ” หลังจากจัดการกับจานชามเสร็จแล้ว ร่างสูงก็เดินมาหาร่างบางที่สายตาจับจ้องอยู่กับรายการโทรทัศน์เบื้องหน้า ร่างสูงไม่อยากจะยืนอยู่ให้นาน กลัวว่าพัฒนาจะโมโหที่เห็นหน้าเขา แถมยังมายืนเกะกะให้รำคาญอีก ใบหน้าคมส่งยิ้มเศร้า ๆ ให้กับร่างบาง ก่อนจะก้าวเดินออกไปที่เก้าอี้ม้าหินหน้าบ้าน ร่างเล็กมองตาม ปราโมทย์ดูซึม ๆ ไป อย่างเห็นได้ชัด แต่จะให้เขาเป็นฝ่ายง้องั้นเหรอ ทำไม่ได้หรอก...ไม่มีทาง ***************************

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:25:07 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 ปราโมทย์นั่งเหม่อมองไปเบื้องหน้า คิดทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง สำหรับพัฒนาแล้ว เขาเป็นอะไรกันนะ เป็นเพื่อน หรือว่าเป็นคนรัก...เหลวไหลน่า เป็นคนรักงั้นเหรอ ...แค่ตอนนี้ให้อยู่ข้าง ๆ เขาก็น่าจะพอใจแล้ว ยังจะเรียกร้องอะไรจากร่างบางนั้นอีกนักหนา หลายสิ่งหลายอย่างที่พัฒนายอมอ่อนข้อให้เขา มันก็มากเกินจะพอแล้ว ทำไมถึงยังอยากจะเรียกร้องความรัก ยังห็นแก่ตัวกับร่างบางนั้นไม่พออีกหรือ เขาช่างเป็นผู้ชายที่แย่จริง ๆ ดวงตาคมร้อนผ่าว มือแกร่งรีบปาดน้ำตาที่ทำท่าจะหยดลงเสียให้ได้ “กอล์ฟ” ร่างบางเบื้องหลังส่งเสียงเรียก ชายหนุ่มสะดุ้ง รีบเกลี่ยน้ำตาให้พ้นจากใบหน้าตนเอง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้กับร่างบาง.... รอยยิ้มที่แสนเศร้าในความคิดของพัฒนา “พัดจะเอาอะไรเหรอ” ชายหนุ่มหันมาหาร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า แค่เห็นท่าทาง....ร่างบางก็รู้แล้วว่าปราโมทย์ร้องไห้แน่ ๆ คบกันมาเป็นปีเป็นชาติ เคยเห็นร่างสูงร้องไห้ สามครั้ง ครั้งแรกตอนที่แข่งฟุตบอลของมหาวิทยาลัยในรอบชิงชนะเลิศแล้วแพ้ ครั้งที่สองตอนที่เขาบอกเรื่องที่โกหกไป...เรื่องที่ว่าชายหนุ่มเข้าใจว่าเขาอยากคบเป็นแฟนด้วย และครั้งที่สาม ก็ครั้งนี้ ปราโมทย์ไม่ใช่คนอ่อนไหว ที่จะเสียน้ำตาง่าย ๆ ผิดกับร่างบางที่งี่เง่างอแงเหมือนเด็ก ดูหนังถึงตอนเศร้าก็ร้องไห้ แมวที่บ้านตายก็ร้องไห้ และอีกสารพัด ร่างสูงก็เอาแต่ยิ้ม และล้อเลียนเขาอยู่บ่อย ๆ แต่ว่าสองครั้งหลังนี้ ต้นเหตุมาจากร่างบางล้วน ๆ “พัด...พัดอยากนวดไหล่..แล้ว..แล้วพัดก็เมื่อยด้วย” ร่างเล็กหาข้อหาเหตุผลที่เดินมาหาชายหนุ่ม ไม่ได้ง้อนะ ก็ ก็มันเมื่อยแขนจริง ๆ นี่ แขนอีกข้างก็ยังใส่เฝือกอยู่ แล้วจะให้นวดได้ยังไงกันล่ะ “ครับ” ร่างสูงรับคำ ชายหนุ่มยิ้มได้ในทันที วิธีง้อของพัฒนาไม่เหมือนใครหรอก เขารู้ดี นี่คงเป็นข้อดีของการเป็นเพื่อนกัน ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนอย่างไร และนิสัยที่ไม่เหมือนคนอื่นเป็นยังไง ปราโมทย์เดินตามร่างบางเข้าไปในบ้าน นั่งลงที่โซฟา ร่างเล็กยืดแขนให้กับอีกฝ่าย ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ร่างสูงอมยิ้ม มือแกร่งกดเบา ๆ ที่แขนเล็ก ไล่ตั้งแต่ต้นแขนไปสุดที่ปลายนิ้วมือ

โดย aoikyosuke (re-p: YellowDucky) [30 ก.ค. 2551 , 22:26:21 น.] ( IP = 58.9.33.222 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น