Hilight! ดูดวง Clip เด่น รูปเด็ด ทันข่าว ประชาสัมพันธ์ บันเทิง Game หางาน		ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม		close [x]

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.

ABUSE REPORT!!
ADDRESS	http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=aoikyosuke&topic=1521
! E-mail (ต้องระบุ)
Why? ! เหตุผลในการลบ (ต้องระบุ)
Security Code	Please Input Security Code
	!! All fields are require.

[X] CLOSE

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอน คนนี้ของทานใครให้ห้ามยุ่ง

---

เพราะเรากัดกัน (ผูกพัน) ตอน คนนี้ของทานใครห้ามยุ่ง ไม่ต้องช่วยก็ได้กะอีแค่ปลดกระดุมเสื้อเนี่ย มันจะกระตือรือร้นอะไรกันนักหนา ไม่ต้องช่วยขนาดนี้ก็ได้เนอะ เหอะ เหอะ อ้อนค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองด้วยความรู้สึกขัดเขิน แต่ทานตะวันกลับไม่ยอมให้ทำเอง ช่วยถอดไม่พอยังแตะริมฝีปากลงมาที่ข้างแก้มเป็นพัก ๆ แล้วจะให้ทำยังไง ได้แต่พยายามตั้งสติให้ได้มากที่สุด มันเขิน แล้วก็รู้สึกแปลก ๆ ที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะทำเรื่องแปลก ๆ แบบนั้นจริง ๆ แล้วทำไมมันถึงไม่รู้สึกถึงความหวานแหววอะไรเลย ไอ้บ้าทานก็ทำหน้านิ่งเฉยขนาดนั้น จะตั้งใจอะไรนักหนา ไม่พูดไม่คุย แถมยังไม่เห็นจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์วาบหวามของอีกฝ่ายเลยสักนิด "อาบน้ำด้วยกันนะ" เออ ก็อาบไง อาบก็อาบ บอกว่าจะอาบน้ำด้วย และทานตะวันก็เดินลิ่วเข้าห้องน้ำไปเฉย ๆ ทิ้งให้อ้อนนั่งทำใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นปลดกางเกงและชั้นในของตัวเองออก ผลัดเปลี่ยนเป็นผ้าขนหนู และตั้งสติอยู่นานกว่าจะก้าวขาเข้าไปในห้องอาบน้ำได้ ภาพที่เห็นคือทานตะวันกำลังยืนสระผม ใช่....ยืนสระผม สระผมอย่างตั้งอกตั้งใจเลยล่ะ ไม่มีการหันหน้ามาหากันเลยสักนิด ทำเหมือนไม่สนใจกันเลยด้วยซ้ำ เรา....กำลังจะ...ทำเรื่องนั้นกันจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย มันก็เหมือนมาช่วยทานตะวันอาบน้ำมากกว่านะ เอ หรือว่ายังไงกัน "เอ้า เข้ามาสิ ถอดผ้าขนหนูออกด้วย อาบด้วยกันเลย เนี่ย ฟองเข้าตาเลย มานี่สิ เดี๋ยวทานสระผมให้" "แต่อย่าดีกว่า เดี๋ยววันนี้อาบเอง อ้อนก็เดี๋ยวค่อยอาบต่อจากทานก็ได้ ทานอาบแป๊บเดียว" ครับผม ได้ครับท่าน กระผมยินดีทำตามที่ท่านสั่งทุกประการ อ้อนรีบวิ่งหนีออกจากห้องน้ำแทบไม่ทัน เมื่อสายตาของตัวเองมองเลยไปถึงไหนต่อไหนเลยไปถึงทุกส่วนสัดของร่างกายของคนที่ยืนอาบน้ำสบายใจอารมณ์อยู่ในห้องอาบน้ำ ใจเต้นแรง ร่างกายสั่นสะท้าน จนต้องเอามือกุมหน้าอกเอาไว้แล้วค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง หน้าร้อนวูบ และเริ่มรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย แง แง กูจะตายเพราะการทำเรื่องอย่างว่ากะคุณชายทานตะวันมั้ยวะเนี่ย ทำไมมันถึงได้ตื่นเต้นแล้วก็ทำให้รู้สึกกลัวได้มากขนาดนี้วะ จะทำยังไงดี ใครก็ได้ช่วยด้วย อ้อนลงไปนั่งหน้าแดงอยู่บนพื้นและยกมือขึ้นลูบไล้แก้มของตัวเองอย่างเป็นกังวล โห่ ร้อนวูบขนาดนี้เลยเหรอ แล้วนี่เลือดกำเดาจะไหลมั้ยวะเนี่ย ใจเย็น ๆ ใจเย็นไว้ ใจเย็นเข้าไว้ไอ้อ้อนอย่าคิดมาก ๆ ใจเย็น ๆ ใจเย็น สองมือยกขึ้นสะบัดไปมาเพื่อไล่ความร้อนออกจากร่างกาย นับหนึ่งถึงร้อยเพื่อให้ใจเย็นมากกว่านี้ แต่ทันทีที่สมองเริ่มสั่งการภาพร่างกายที่เปียกปอนไปด้วยหยดน้ำและเรือนร่างที่ได้เห็น เมื่อนึกถึงก็พาลจะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อ ๆ เอาแน่เหรอวะ แน่เหรอเนี่ย กลัวนะโว้ย ไม่ใช่ไม่กลัว จริงสิ แล้วมัน ทำเรื่องอย่างนั้นเป็นด้วยเหรอ รู้วิธีมีอะไรกับผู้ชายหรือไง เฮ้ยยยยยยยย.... แล้วยังไงต่อเนี่ย อย่าบอกนะว่า ไอ้ทานมันจะ จะ จะ อร๊ากกกกกกกกกกกกกกก ไม่เอาด้วยคนนะโว้ยทำตรงนั้น ตรงโน้น ตรงนี้กันงั้นเหรอ จริงเหรอเนี่ย จริงใช่มั้ย หรือไม่จริง หรือจริง ใครก็ได้ช่วยตอบทีว่ามันยังไงกันแน่เนี่ย "เอ้า อาบน้ำได้แล้วอ้อน ไปนั่งทำอะไรบนพื้น นั่งรอบนเตียงก็ได้นี่ " มาไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียง แล้วดูสภาพพี่ท่าน นุ่งผ้าขนหนูตัวเดียว เดินหัวเปียกโชกมายืนทำหน้าเซ็กซี่อะไรตรงนี้ "ไปอาบน้ำได้แล้ว เร็ว ทานอาบแค่สิบนาทีอ้อนก็อาบแค่สิบนาทีพอ แล้วไม่ต้องใส่เสื้อผ้าออกมานะ ไม่อยากจะบอกว่เป็นคำสั่ง รู้ไว้บ้างก็ดีว่าเสื้อผ้าไม่จำเป็น" เหวอสิครับ เสื้อผ้าไม่เห็นจำเป็น เหอ เหอ เหอ เอาจริงเหรอครับเนี่ย ทานตะวันพูดออกมาทั้งที่ยังทำหน้าเฉย แถมยังก้มลงไปคว้าผ้าขนหนูมาโยนคลุมที่ศรีษะของอ้อนซะอีก ส่วนตัวเองเดินไปคว้าผ้าขนหนูอีกผืนมาเช็ดที่เส้นผมและยืนทำหน้านิ่งเฉย อยู่หน้ากระจกไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำทั้งที่ภายในใจกำลังครุ่นคิด หนูน้อยแก้มแดงครับ ให้มันรู้กันไปเลยว่าลงทุนทำขนาดแล้วจะไม่รู้สึกจนจิตใจเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนต่อไหน คอยดูเถอะ จะทำให้ลืมผู้หญิงคนนั้นให้ได้ แล้วจะทำให้หลงรักทานเหมือนที่ทานหลงรักอ้อน จะทำให้อ้อนไม่ไปมองหาใครอีกเลยตลอดชีวิตนี้ เพราะทานจะยึดอ้อนไว้เป็นของทานคนเดียวเท่านั้น อ้อนค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะแอบเหลือบสายตามองหน้าคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจก ทำไมแม่งเฉยได้ขนาดนี้วะ หรือว่าไม่จริงที่ว่ามันขอมีอะไรด้วย หรือว่าจะหูฝาดคิดไปเอง เหอะ เหอะ เหอะ มึงหนอไอ้อ้อน มึงต้องบ้าคิดไปเองแน่เลย อ้อนยังคงคิดปลอบใจตัวเองและเดินถือผ้าขนหนูก้าวเท้าเดินเข้าห้องน้ำไป ปลดเสื้อผ้าออกวางทิ้งไว้และยืนเปิดน้ำให้น้ำรดหัว เผื่อความเย็นจะช่วยให้หายบ้าได้บ้าง เฮ่อ เจอน้ำเย็น ๆ เข้าไป รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย มือกำลังจะคว้าหยิบแชมพูมาสระผมแต่มีคนส่งขวดแชมพูให้ ไม่ต้องหันไปมองให้เสียเวลาก็รู้ว่าเป็นใคร เพียงเท่านั้นอ้อนก็แทบทรุดนั่งกับพื้นเพราะรู้แล้วว่าเวลานี้ตัวเองกำลังต้องเผชิญหน้ากับใคร ทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่าและอยู่ในสภาพที่ทำให้เลือดหมดตัวได้ง่าย ๆ ม่ายจริง ท่านครับ ท่านทานตะวันท่านจะเข้ามาทำไมล่ะโว้ยยยยยยย เข้ามาทำอะไรตอนนี้ หน้า...หน้า... หน้าแดงไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:49:02 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ][ 4 ][ 5 ]

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 1 อ้อนเตรียมก้าวขาออกจากห้องอาบน้ำเพราะดูท่าว่าขืนอยู่ต่อเลือดคงได้ไหลทะลักหมดตัวแน่ แต่อ้อมแขนของทานตะวันที่คว้าร่างเอาไว้ ทำให้หนีไปไหนไม่ได้ กำลังจะอ้าปากพูด แต่ปลายจมูกที่กดลงที่ซอกคออย่างรวดเร็วและคลอเคลียไม่ยอมห่าง ทำให้ถึงกับสะดุ้งสุดตัว และยืนตัวเกร็งนิ่งค้างขยับร่างกายไม่ได้อยู่ภายใต้สายน้ำเย็นฉ่ำที่ยังคงหลั่งรินลงรดร่างกาย "ปล่อยให้หนูน้อยแก้มแดงอาบคนเดียวก็ขาดทุนน่ะสิ เรื่องอะไรจะยอมง่าย ๆ ไหนดูซิ รู้สึกไปถึงขนาดไหนแล้ว" ไม่ใช่แค่ปลายจมูกที่กำลังซุกไซร้อยู่แต่รวมไปถึง ฝ่ามือร้อนรุ่มที่โอบรัดอยู่ที่รอบเอวค่อย ๆ ระเรื่อยลงมาที่จุดกึ่งกลางของร่างกายของคนที่ยืนตัวแข็งทื่อ ตาค้าง "อ่ะ ทะ ทาน ยะ อย่า อย่า อ๊ะ" ยังไม่ทันพูดจบอ้อนต้องรีบใช้ฝ่ามือคว้าร่างกายบางที่แข็งของตัวเองเอาไว้กลัวจะถูกแตะต้องและหยอกเย้าให้รู้สึกไปมากกว่านี้ ใบหน้าเนียนแดงซ่านเมื่อก้าวเท้าถอยหนีแล้วสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แข็งแกร่งกำลังเสียดสีอยู่บริเวณสะโพกจนสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของคนตัวโตที่กำลังหอบหายใจหนักและซุกไซร้ทั้งจมูกทั้งปากลงที่ลาดไหล่บาง "อ้ะ ขอแตะหน่อยไม่ได้หรือไง หือ ปล่อยมือเถอะนะ...แล้ว...ลองมาแตะตรงนี้ดีกว่า" น้ำเสียงหอบกระเส่าที่กระซิบแผ่วที่ข้างหู ฝ่ามือที่ลูบไล้ไปมาที่หน้าท้อง อ้อนไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตปกติสุขได้อีกแล้ว วิงเวียหน้ามืดขึ้นมาดื้อ ๆ แต่มีหรือที่คนอย่างทานตะวันจะยอมปล่อยง่าย ๆ กว่าจะทำให้ยอมได้ กว่าจะทำให้เลือกได้ กว่าจะได้มาเก็บไว้ทั้งหัวใจ ต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกัน ไม่เคยทำให้ใครมากขนาดนี้ แล้วอยู่ดี ๆ จะปล่อยไปง่าย ๆ ได้ยังไง "ทาน ทาน เฮ้ยทาน ตัวร้อนจนจะไหม้แล้ว ขอยกเลิกตอนนี้ได้มั้ยนะทานนะ ขอยกเลิก ฮื่อ อื้อ" ไม่มีเสียงพูดไม่มีเสียงร้องประท้วงออกมาอีก ฝ่ามือร้อนผ่าวของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังประคองใบหน้าของอ้อนที่ยืนตัวสั่นให้หันกลับมาเพื่อรับรสสัมผัสจากริมฝีปากที่แตะประทับลงมาเพื่อหยุดคำพูดที่ไม่อยากได้ยิน

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:52:34 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 2 เพียงไม่นาน ความรู้สึกทั้งหมดกลับถูกดูดกลืนหายไปกับรสสัมผัสหวาน ๆ ร้อนรุ่ม ทั้งที่ในคราวแรกเหมือนถูกบังคับยัดเยียดให้ตอบรับแต่รสชาติหวาน ๆ ที่ปลายลิ้นที่ได้สัมผัสกลับทำให้อยากตอบโต้และลองลิ้มชิมรสชาติของอีกฝ่ายไม่ต่างกัน "ฮื่อ..อื้อ" ปลายลิ้นนุ่มชื้นตอบรับพัวพันกระหวัดแนบแน่นกับคนตัวโตที่ถ่ายเทความร้อนรุ่มส่งมาให้ชิมรสชาด อยากจะผละหนีห่าง แต่กลับถอนตัวไม่ขึ้นเมื่อได้ลิ้มลอง รสจูบหวาน ๆ ที่ทำให้มึนเมา ไม่เป็นตัวของเอง จนทำให้ลืมความรู้สึกเขินอายไปชั่วขณะ และรู้สึกเพลิดเพลินกับสัมผัสที่ได้รับอย่างไม่น่าเชื่อ สายน้ำที่รินรดร่างกายไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มลดลงได้แม้สักนิดเดียว "หนูน้อยแก้มแดง...ขอให้ทานได้กอดไว้หมดทั้งตัวเลยเถอะนะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาอยู่ที่ข้างหูของคนที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะยืนได้อีก ปลายจมูกโด่งของคนพูดจูบซ้ำหนัก ๆ ที่ข้างผิวแก้มเนียนแดงระเรื่อยจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนตลอดเวลา คนฟังไม่มีสติรับรู้ หลับตานิ่ง ไม่ยอมปรือตาขึ้นดูเมื่อถูกประคองให้เดินออกมาจากห้องอาบน้ำทั้งที่ไร้เรี่ยวแรงและไม่หลงเหลือความรู้สึกที่เป็นตัวของตัวเองอีกแล้ว ผ้าขนหนูถูกคว้ามาคลุมร่างกายของคนตัวเล็กที่ทำหน้าตายั่วยวนชวนให้หลงรัก ลมหายใจที่หอบหนัก ริมฝีปากแดงช้ำที่กำลังรอรับความรู้สึกอีกครั้ง ผิวแก้มและทั้งร่างกายแดงระเรื่อเมื่อถูกฝ่ามือร้อนรุ่มโลมไล้แตะสัมผัสอย่างเป็นเจ้าของ "ไหวมั้ย ทานจะเช็ดตัวให้ก่อนนะ...เปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว" ทานตะวันประคองร่างของคนที่ได้แต่ขบริมฝีปากแน่น และพยายามเบี่ยงใบหน้าหนีทั้งที่ไม่ว่าหลบยังไงก็คงหลบไม่พ้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาของคนตัวโตช่างแกล้งยิ่งทำให้อ้อนหันหน้าหนีและด้วยความอาย ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้มากกว่านี้ "ตื่นซะขนาดนี้....ไม่ยักรู้ว่าหนูน้อยแก้มแดงเป็นพวกเครื่องติดไว" ถูกพูดให้อับอาย แต่อ้อนก็ทำได้แค่ขบริมฝีปากตัวเองแน่น ในขณะที่ดวงตาที่หรี่ปรือได้แต่มองไปตามลาดไหล่กว้างเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย ไม่กล้ามองต่ำลงมากว่านั้น สิ่งที่รับรู้ได้คือทานตะวันเองก็มีอารมณ์ความรู้สึกไม่ต่างกัน "อ้อน ได้ยินที่ทานพูดมั้ย อ้อนทำไมตาลอยแบบนี้ล่ะ" ทานตะวันที่ยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เอ่ยถามอ้อนที่ยังคงนิ่งนิ่งอยู่ในอ้อมแขนก่อนที่จะลงมือซับหยดน้ำจากร่างเปลือยเปล่าน่ามองและเอ่ยถามซ้ำ ๆ หลายครั้ง ทั้งที่ปลายจมูกยังคลอเคลียลาดไหล่ของคนในอ้อมแขนเล่น และบีบเคล้นเนื้อตัวที่ร้อนรุ่มของคนที่นั่งนิ่ง ๆ ทำตาเชื่อมและทำหน้าตาน่ารักให้ได้เห็น

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:53:41 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 3 "จะเป็นลม" คำตอบสั้น ๆ ง่าย ๆ แต่ได้ใจความทำให้ทานตะวันถึงกลับกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่ไหว รีบสะบัดผ้าขนหนูทิ้งและโอบประคองร่างในอ้อมแขนให้เอนราบลงนอนกับพื้น ส่งยิ้มหวาน ๆ ให้กับคนที่นอนตาปรือ และหันหน้าหนีไม่ยอมสบตา และค่อยๆ ก้มลงแตะหน้าผากเข้ากับหน้าผากของอ้อนและจูบซ้ำเบา ๆ ที่ข้างแก้มแดงเรื่ออีกครั้ง "เราก็อาบน้ำด้วยกันออกบ่อยนะ แต่วันนี้ตื่นเต้นสุด ๆ ไปเลย รู้มั้ยว่า...ทั้งร่างกายและหัวใจของทานหลงรักอ้อนจนรู้สึกได้มากขนาดนี้แล้วเห็นมั้ย" ปล่อยให้ตายไปตรงนี้เลยก็ได้นะทานเอ้ย แค่อายคงไม่พอใช่มั้ย ไม่รู้หรือไง ว่ารู้สึกกัยเรื่องแบบนี้มามากกว่าชั่วโมงแล้ว ไม่ยอมทำอะไรซะทีแบบนี้หมายความว่ายังไง ไม่ต้องเล้าโลมกอดจูบแล้วก็ได้ ขอร้องล่ะ แค่นี้ก็จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ว่าทั้งอายทั้งอยากทำจนจะสะกดกลั้นเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ขอร้องเถอะนะ อยากจะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำซะที อย่าพูดมากได้มั้ย จะทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย อย่าพูดอะไรอีกเลย ไม่มีแรงจะตอบหรอกนะในเวลาแบบนี้ ร่างกายมันทรมานซะจนบรรยายเป็นคำพูดออกมาไม่ได้ ขอร้องล่ะทาน ช่วยทำอะไรสักอย่างเถอะ อย่าเอาแต่แกล้งให้อายเลย "เจ้าชายน้อย ช่วยด้วยเถอะ...ช่วยหยุดพูดแล้วทำอะไรกับร่างกายของเราซะที เราอยากทำจะตายอยู่แล้ว" เป็นแค่ความคิดในสมองแต่หลุดมาเป็นคำพูด ทานตะวันชะงักนิ่งและหัวเราะเสียงเบากับประโยคคำพูดของคนที่หลุดพูดความคิดของตัวเองออกมา ส่วนอ้อนรีบยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองเอาไว้แน่นและส่ายหน้าเป็นเชิงอยากจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนี้ แต่ก็สายเกินไปแล้ว เมื่อทานตะวันฝังรอยรักลงที่ซอกคอและลากไล้ปลายจมูกอย่างรวดเร็วลงมาที่ลาดไหล่ ทิ้งร่องรอยเอาไว้ทุกหนทุกแห่ง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ยอดอกสีแดงเข้มที่แข็งขืนขึ้น ขบเม้มดูดดุนอย่างถูกใจและใช้ปลายนิ้วเคล้นคลึงยอดสีแดงเข้มอีกข้าง ปลุกเร้าอารมณ์ความรู้สึกของอ้อนให้ตื่นตัวได้มากยิ่งขึ้น "อ๊า อา ทาน จะตายแล้ว ฮื่อ " ฝ่ามือร้อนรุ่มเคล้นคลึงลงมาที่หน้าท้องของคนที่นอนหอบหายใจหนักลากไล้วนเวียนฝ่ามือไปทั่วและค่อย ๆ แตะสัมผัสลงมาที่ความแข็งขืนชูชันเปียกชื้น สัมผัสได้ถึงความข้นเหนอะจากส่วนปลายที่ตั้งชันเพราะความรู้สึกที่อยากปลดปล่อย คลึงเคล้นเพียงไม่นาน และรูดรั้งให้ตามจังหวะที่เจ้าของร่างกายต้องการ "ชอบมั้ย หือ จะลืมผู้หญิงคนนั้นมั้ย ไหนพูดมาซิ" อ้อนขบริมฝีปากแน่น และหลุดเสียงครางแผ่วเบาเพราะความรู้สึกที่ถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้น เอวบางแอ่นร่างขึ้นรับสัมผัสที่ถูกปลุกเร้าอย่างรุนแรง เมื่ออีกฝ่ายแกล้งหยุดมือ ก็ได้แต่ปรือตาขึ้นมอง และร้องครางเสียงเบาในลำคอเมื่อถูกขัดใจ "ทาน อ่ะ เราทนไม่ไหวแล้ว ขยับมือมากกว่านี้อีก เราทนไม่ไหวแล้วอย่าแกล้งได้มั้ย อย่าแกล้งเลย " น้ำเสียงที่หอบกระเส่า ร่างกายที่สั่นระริก อยากได้รับการปลดปล่อย และพร้อมจะยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะถูกกลั่นแกล้งมากแค่ไหน "ให้ทานเข้าไปสิ ยอมให้เข้าไปมั้ย หือ ถ้าอยากให้ทำมากกว่านี้..." ฝ่ามือแกร่งหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อร่างกายสูงใหญ่หยัดกาย เผยให้เห็นทุกส่วนของร่างกายจนหมด "...เห็นมั้ย..ว่าทานก็อยากทำเหมือนที่อ้อนอยากจะทำเหมือนกันให้ทานเข้าไปได้มั้ย...ได้มั้ย" ทานตะวันทอดสายตามองใบหน้าที่แดงซ่านพร้อมรอยยิ้มที่บ่งบอกให้รู้ว่าถูกใจกับท่าทางยั่วยวนชวนให้คลั่งไคล้ของอีกฝ่าย และอ้อนก็ได้แต่ส่ายหน้า และเบือนหน้าหนี ไม่กล้าจะมองให้มากกว่านี้ อยากจะร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อเห็นบางอย่างที่ไม่น่าจะสอดแทรกเข้าไปภายในร่างกายของตัวเองได้ "พาเข้าไปหน่อยสิ...ถ้ายอมรับเข้าไปได้ทั้งหมด...ทานจะได้รู้ว่าอ้อนเลือกทานแล้วจริง ๆ " ทานตะวันเอื้อมมือคว้ามือของคนที่นอนนิ่ง และเบะหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ รั้งให้มือเล็ก ๆ ที่สั่นเทาได้แตะต้องร่างกายที่รู้สึกไม่ต่างกัน เหมือนว่าอ้อนจะผละหนีแต่เมื่อถูกสีหน้าและแววตาที่บ่งบอกว่าคงเสียใจที่ไม่ยอมสัมผัสแตะต้องกลับคืนมาบ้างก็ทำให้ต้องยอมทำใจจับต้องร่างกายของทานตะวัน "อา อ้อน อ้อน พาเข้าไปที อ้อนช่วยพาทานเข้าไปรับรู้ความรู้สึกของอ้อนบ้างเถอะ นะ ขอร้องล่ะ คนดีครับ ขอร้อง"

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:55:04 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 4 น้ำเสียงที่ครางกระเส่า ใบหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดง่าย ๆ ทำให้อ้อนต้องยอมแยกเรียวขาของตัวเองออกกว้าง เกลี่ยไล้ไปมาที่ช่องทางคับแคบของตัวเอง และค่อย ๆ ยัดเยียดส่วนปลายร้อนรุ่มใหญ่โตเข้ามาภายในร่างอย่างช้า ๆ อายแต่ก็ต้องทำ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าตัวเองกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง "เจ็บ ไม่เอาได้มั้ย แค่นี้ก็เจ็บแล้ว" ทานตะวันยอมถอนร่างกายของตัวเองออก และลูบไล้ไปมาที่ส่วนปลายของร่างกายตัวเองอีกครั้ง "งั้น...." ฝ่ามือเอื้อมคว้าหลอดเจลใส ๆ ที่วางเอาไว้ใต้หมอนและเทชโลมใส่ส่วนปลายของร่างกายตัวเอง ทั้งที่ดวงตากลมโตยังจ้องมองนิ่ง "ทำไมมีของแบบนี้ได้ หรือว่า หรือว่า อ๊า" ไม่มีคำพูดใด ๆ อีก เมื่ออ้าปากจะพูดอีกครั้ง เรียวขาเนียนขาวกลับถูกแยกออกกว้าง ตามมาด้วยการที่ร่างทั้งร่างถูกกดลงกับฟูกนอน ช่องทางที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสถูกสอดแทรกด้วยปลายนิ้วที่ชโลมความเย็นชื้นจนทั่วและแทรกเข้าไปภายในร่างกายอย่างรวดเร็ว "โอ้ย เจ็บโว้ย เข้ามาได้ยังไง อ๊า เจ็บจะตายชัก" เสียงร้องและใบหน้าที่ส่ายหนี ริมฝีปากที่ขบเม้มแน่น และสะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกปลายนิ้วเคล้นคลึ่งภายในร่างกายอย่างเชื่องช้า เปิดทางให้สามารถรับความสุขที่จะได้รับอีกไม่นานได้มากขึ้น "อา อ๊ะ " สะโพกมนแอ่นร่างเหยียดเกร็งค่อย ๆ รับความแปลกใหม่อย่างช้า ๆ และร้องครางเสียงเบา ปลายนิ้วที่เคล้นคลึงภายในร่างกาย แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ร่างกายกลับค่อย ๆ ยอมรับอย่างช้า ๆ จากความรู้สึกเจ็บปวดกลายเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้สัมผัส และเมื่อถูกถอดถอนความคับแน่นนั้นออกไป กลับช่วยเร่งความต้องการของร่างกายให้มากขึ้น "ฮื่อ" ปลายนิ้วจิกทึ้งที่ผ้าปูที่นอนค่อยคลายออก ก่อนที่เรียวขาจะเหยียดเกร็งและถึงกับต้องผวาร่างกายขึ้นเกร็งแน่นและโอบเรียวแขนรัดรอบแผ่นหลังกว้างของคนที่สอดแทรกความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยคิดว่าจะต้องยอมรับเข้ามาอย่างรุนแรง "อ๊า อื้อ ช้า ๆ ไม่ได้หรือไง จะทำให้ตายเลยใช่มั้ย ไอ้เจ้าชายบ้า เจ็บนะโว้ย ฮือ" อ้อนรัวกำปั้นทุบกระหน่ำเข้าที่กลางหลัง และเสียงร้องครางยิ่งทำให้ทานตะวันลอบยิ้มอย่างพอใจและยิ่งกระแทกกระทั้นร่างกายของตัวเองเข้ามาจนสุดแรง จนลืมนึกถึงความรู้สึกของคนที่ต้องรองรับความรู้สึกรุนแรงนี้

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:55:46 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 5 "อึ้ก สุดแล้วอ้อน ฮ่า อย่ามางอแงตอนนี้นะ...จะไม่ให้มีเวลาคิดถึงยัยบ้านั่นเลย" ชอบมั้ย ดีมั้ย หือ แบบนี้ถูกใจหรือเปล่า จะลืมผู้หญิงคนนั้นได้แล้วใช่มั้ย ถ้าไม่ยอมเลิกไปให้เด็ดขาดล่ะก็จะทำให้ขาดใจตายไปเลย ให้มันรู้กันไป ว่าจะยังจำผู้หญิงคนนั้นได้อีก "ฮือ เจ็บ ออกไปนะ เอาออกไปเลย เอาออกไปเดี๋ยวนี้ แกล้งกันชัด ๆ ทำเพราะแค้นหรือไง บอกมาสิว่าทำเพราะแค้น จะบังคับให้ลบความทรงจำใช่มั้ย ฮือ ไอ้ทานบ้า ไอ้คนเลว ออกไปเดี๋ยวนี้ เอาออกไปนะโว้ยยยยย" เพราะว่าเล่นสนุกมากเกินไป เห็นการแสดงความรักทางกายเป็นเรื่องสนุก ทานตะวันชะงักนิ่งทั้งที่กำลังตื่นตัวอย่างถึงที่สุดอยู่ภายในความคับแน่นของร่างกายของคนที่นอนร้องไห้ โธ่โว้ยยยยยยยยย ไม่น่าเลย ไม่น่าทำให้อ้อนต้องรู้สึกแบบนี้เลยแต่จะให้ทำยังไง ในเมื่อยังไปไม่ถึงที่สุดของอารมณ์เลยสักนิด ขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษที่ไม่คิดถึงใจของอ้อนเลย เอาแต่คิดถึงเรื่องของตัวเองขอโทษที่เอาแต่พูดจาร้าย ๆ ขอโทษนะ ขอโทษ ทานตะวันหน้าเสีย เอนกายลงทาบทับร่างของคนรักและประคองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาเอาไว้ จูบประทับเบา ๆ ที่ข้างแก้ม แม้คนที่อยู่เบื้องล่างจะผลักไสให้ออกห่าง "ขอโทษนะ ขอโทษ โอ๋ โอ๋ อย่าร้องไห้เลย ปลอบใจใครไม่เป็นไม่รู้หรือไง ไม่บังคับแล้วนะอ้อน ทานไม่บังคับหนูน้อยแก้มแดงแล้ว นะครับนะ อย่าร้องไห้เลย โอ๋ โอ๋ นิ่งซะนะคนดี" เสียงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู ฝ่ามือที่สอดประสานเข้ากับฝ่ามือเล็ก ๆ เอาไว้แน่น ทำให้คลายความรู้สึกเจ็บปวดลงไปได้บ้าง "เอาออกก็ได้นะ เอาออกแล้ว ไม่ทำแล้วนะ อย่าร้องเลย" ความคับแน่นเตรียมถอดถอนออกจากร่าง แต่เรียวแขนของคนที่ยังคงนอนร้องไห้กลับโอบรัดรอบแผ่นหลังของทานตะวันเอาไว้แน่น "ไม่ ไม่ ต้องออก ออกแล้วก็ได้ แต่ทำเบา ๆ ได้มั้ย มันเจ็บ" เพราะว่าอ้อนก็รักทาน ถึงได้บอกว่าเจ็บก็ยอมได้ เพราะว่าทานตะวันง้อแล้ว ถึงได้ยอมลดความน้อยใจลง เพราะว่า อารมณ์เพริศไปถึงขนาดนี้แล้ว จะให้หยุดกลางคันใครจะไปทำได้ ไม่รู้เหตุผลจริง ๆ ว่าเพราะอะไรถึงได้ยอมเปิดรับและนิ่งรอการบอกรักทางร่างกายของอีกฝ่าย ด้วยการแยกขาออกให้กว้างขึ้น "จริง ๆ นะ ไม่โกรธแล้วนะ งั้นคราวนี้จะไม่แกล้งแล้ว" สะโพกแกร่งขยับกายบดเบียดอย่างเชื่องช้าเนิบนาบ กลัวว่าจะเป็นการทำหนูน้อยแก้มแดงที่น่ารักต้องรู้สึกแย่ ก่อนจะเริ่มกระแทกกระทั้นร่างกายเข้าหาเร็วขึ้น เมื่อรู้ว่าร่างกายเริ่มปรับให้ยอมรับได้มากขึ้นแล้ว เม็ดเหงื่อใส ๆ หยดรินรดร่างกายเหมือนเพิ่งออกกำลังกายมาหนัก ๆ แต่ภายในที่ตอดรัดอย่างรุนแรงกลับยิ่งเร่งเร้าให้ไม่สามารถหยุดพักได้

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:56:22 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 6 "อ๊า อ้อน รักทานให้มาก ๆ กอดทานให้แน่น ๆ อ๊า" จังหวะร่างกายของคนที่ต้องรับความแข็งแกร่งถูกเร่งเร้ามากขึ้น ทั้งความเปียกชื้นที่เสียดสีไปมาที่หน้าท้องจนลุกชัน ก่อนจะถูกฝ่ามือแกร่งรูดรั้งให้อย่างรุนแรง และแอ่นกายขึ้นสูงอีกครั้ง เพราะถูกกระแทกบดเบียดคลึงเคล้นเข้าหา "อึก อื้อ ทาน อ่ะ" เสียงร้องครางของคนที่ถูกบดเบียดร่างกายยิ่งช่วยเร่งเร้าแรงอารมณ์ให้โหมกระพรือ และอยากรู้จักร่างกายของกันและกันให้มากขึ้น ร่างสองร่างที่สั่นสะท้าน เรียวแขนที่โอบกอดแนบแน่น จังหวะร่างกายที่สอดประสานกันอย่างลงตัวและยิ่งแรงรัวขึ้นทุกขณะ "โอ้ย ทาน อ้อนไม่ไหวแล้ว อ๊า อึก อื้อ" หยาดหยดที่ถูกกักเก็บมานานถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น พร้อมความรู้สึกที่เหมือนถูกฉุดกระฉากอยากรุนแรง ความร้อนรุ่มที่ได้รับ จังหวะร่างกายที่สอดประสานกันอย่างรุนแรงเมื่อกระแทกกายเข้าหาและร่วมเป็นหนึ่งเดียวกัน "ฮื่อ อ่ะ อือดีที่สุดเลยอ้อน อ่ะ อื้อ" ทานตะวันกดแนบร่างกายลงมาอีกครั้งและแอ่นร่างเกร็งสะท้านเมื่อถูกความอบอุ่นที่โอบรัดร่างกายเอาไว้ บีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อกระแทกกายลงมาเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายที่ถูกเก็บกดเอาไว้ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นหยาดหยดหลั่งรินภายในช่องทางที่บับรัดจนหมดสิ้น ทานตะวันนิ่งซบใบหน้าลงที่ซอกคอของอ้อนที่หลับตานิ่ง เรียวแขนที่โอบรัดที่รอบคอยังคงกอดรัดแนบแน่นไม่ยอมปล่อย ลมหายใจที่หอบเหนื่อยและดวงตาที่หรี่ปรืออีกครั้ง กลับทำให้รู้สึกเป็นสุขมากกว่าที่เคยเป็น "อ้อน เหนื่อยจังเลย เหนื่อยอะไรขนาดนี้ มีความสุขหรือเปล่า ชอบมั้ย หือไหนบอกซิว่าชอบหรือเปล่า" น้ำเสียงที่เอ่ยถาม นัยน์ตาคมพราวระยับที่มองมาเหมือนหยอกล้อ "ทาน เลือดจะไหลออกมาจนหมดตัวหรือเปล่าแบบนี้" คนที่นอนนิ่งเงียบ เอ่ยถามออกมาด้วยความกังวลและยังคงหลับตานิ่ง "เลือดไม่ไหลหมดตัวหรอกอ้อน แต่คงมีอย่างอื่นที่ต้องไหลจนหมดตัว" ทานตะวันอมยิ้มและตอบออกมาเสียงแผ่วเบา ทั้งที่ยังหอบหายใจหนักส่วนคนฟังได้แต่ยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าของตัวเองเพราะไม่รู้ว่าต้องทำยังไง จนถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่อาย เพิ่งมารู้สึกอายเอาตอนที่ถูกล้อ ทำไมถึงบ้าบอได้มากขนาดนี้ ทานตะวันนิ่งมองท่าทางแปลก ๆ ของอ้อนและได้แต่อมยิ้มไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่อยากจะต้องแกล้งให้คนน่ารักคนนี้ต้องอายมากไปกว่าที่เป็น ร่างกายสูงใหญ่หยัดกายขึ้นอย่างช้า ๆ และถอดถอนร่างกายออกจากความคับแคบตึงแน่นทั้งที่ยังรู้สึกเสียดายความอบอุ่นที่โอบรัดเอาไว้ "ถ้ารู้ว่าทำอย่างนี้มันรู้สึกดีขนาดนี้ ทำไปตั้งนานแล้ว ไม่น่าปล่อยให้หนูน้อยแก้มแดงหนีรอดมาได้ตั้งนาน สองนาน" ไอ้คุณชายทานตะวัน ไอ้บ้า ทั้งเจ็บ ทั้งเหนื่อย ทั้ง.......มันยังมาพูดเล่น ไม่เอาแล้ว ไม่พูดแล้ว ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ ไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว "หลับตาซะคนดี นี่คือ คำสั่ง พักผ่อนนอนเถอะนะ วันนี้ทานจะไม่รังแกอ้อนอีกแล้ว หลับตาซะหนูน้อยแก้มแดง" คำพูดที่ปลอบโยนอ้อมแขนที่กอดรัด ความหวานชื่นที่ได้รับ ทำให้อ้อนยอมหลับตาลงง่าย ๆ ภายในอ้อมแขนอบอุ่น สิ่งที่รับรู้ได้ในตอนนี้ คือจะไม่ยอมเลือกใครอีกแล้ว จะเป็นคนของทานตะวันเพียงคนเดียวเท่านั้น จะปลอบใจ จะอยู่เคียงข้าง และอยู่ด้วยกันให้นานแสนนาน และตลอดไป TBC...

โดย aoikyosuke [4 ม.ค. 2550 , 17:56:55 น.] ( IP = 58.10.149.221 : : 192.168.1.85 )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 7 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตอนนี้ที่รอคอยยยยยยยยยยยยยยยยยย

โดย poo [4 ม.ค. 2550 , 18:14:10 น.] ( IP = 58.64.78.235 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 8 ฟ ฟ ฟ ฟะ ฟะ ฟะ ป่ะ ป่ะ ป่ะ หาย หาย หาย หาย คิดถึงและ เพราะหน้ามืดเป็นลม

โดย faar [4 ม.ค. 2550 , 18:21:47 น.] ( IP = 203.146.67.146 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 9 รักกันเสียที~ น่ารักจริงๆ ชอบชื่อตอนม๊ากมาก คนนี้ของทานใครห้ามยุ่ง 555+

โดย YellowDucky [4 ม.ค. 2550 , 18:27:27 น.] ( IP = 58.9.26.231 : : )

ที่เป็นแบบนี้...เพราะว่า 10 อั๊ซซซซ กระอัดเลือดดดดด NC ที่รอคอยยยยยยยยยยยยย ในที่สุด! ปลาบปลื้มมากค่ะ น้ำตาจะไหล ดีใจ ปล.เป็น NC ที่อ่านไปขำไป เวงกรรมจริง ๆ

โดย K E I [4 ม.ค. 2550 , 18:29:23 น.] ( IP = 203.114.101.165 : : )

[ 1 ] [ 2 ][ 3 ][ 4 ][ 5 ]

เข้าใจแล้ว

จดหมายจาก... : * Code : กรุณากรอก Code ตัวเลขด้านบน * อีเหมียว : หากไม่ต้องการให้เว้นว่าง รูปของท่านนั่นแหละ : ไม่เกิน 150KB ยินดีให้รูปประกอบนี้ ไปให้บริการ ส่งรูปภาพเข้ามือถือ ยินดี ไม่ยินดี บริการใหม่!! รับฝาก File ฟรี! ข้อมูลเบื้องต้น : Icon Toy Special command * * กรุณาคลิ๊ก Post message เพียงครั้งเดียว....

คำเตือน การแอบอ้างใช้ชื่อบุคคลซึ่งอาจทำให้บุคคลนั้นเกิดความเสียหาย อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ การโพสรูปภาพที่ไม่เหมาะสม หรือ ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของภาพ อาจถูกดำเนินคดีทางกฏหมายได้ หากพบเห็นรูปภาพหรือกระทู้ที่ไม่เหมาะสมสามารถเมล์เข้ามาได้ที่ freewebboard@thaimisc.com โดยระบุ subject "กระทู้ไม่เหมาะสม" พร้อมทั้งระบุ ADDRESS ของเว็บบอร์ด

[ Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | O2blog.com | ManyFile.com | Pukpik.com | Free webboard | Free forums ]

Our services

ฝาก Server : colocation | co-location | colo ซื้อ Server : server dell | ซื้อserver | ราคา server | dell server ฝากเวบไซต์ : hosting | web hosting | windows hosting | hosting windows E-commerce : เสื้อผ้า | เสื้อผ้าแฟชั่น | Old Coins | Old Stamps