... ว่าไงลูก.. ใกล้จะเที่ยงแล้ว ตอนนี้โมจิของพ่อจ๋าทำอะไรอยู่ หม่ำๆ รึยัง ...

“พ่อจ๋าหม่ำๆ กัน”

กานต์รวีสะดุ้งได้ยินเสียงแจ๋วของลูกน้อยดังแว่วอยู่ใกล้ๆ เงยหน้าจากรูปในมือก็เจอเจ้าตัวเล็กยืนยิ้มเผล่อยู่หน้าโต๊ะทำงาน ร่างเพรียวลุกพรวดขึ้นถลาเข้าไปสวมกอด

“โมจิ!!.. มาได้ยังไงครับ ใครพามา”

“คุณปู่พามา พ่อจ๋าหม่ำมะ โมจิมีซาลาเปา” มือเล็กชูถุงใส่ซาลาเปาในมือให้พ่อดู

“เอามาจากไหนลูก.. ”

“โมจิกะปู่ซื้อมา ให้พ่อจ๋ากะป๊ะป๋า”

กานต์รวีหัวเราะ อุ้มร่างเล็กพาเดินออกไปด้านนอก คุณเชิดศักดิ์สั่งเลขาให้นำอาหารที่ซื้อมาตั้งโต๊ะกลางวันให้ด้วย สั่งเสร็จก็เดินเข้ามาทัก

“เป็นไง ตาวี.. งานยุ่งมั้ย..”

“ไม่ครับ.. คุณเตชิตให้ผมศึกษาโครงสร้างรายได้จากงบการเงิน ตอนนี้กำลังดูอยู่ครับ คุณลุงเข้ามามีงานอะไรเร่งด่วนรึเปล่า ให้ผมช่วยก็ได้นะครับ”

“โฮ้ย~~ ไม่มีอะไรเร่งด่วนหรอก มีคนร้องอยากจะมา”

กานต์รวีมองหน้าเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน

“งอแงกับคุณปู่เหรอ ลูก.. สัญญากันแล้วไงว่าพ่อจ๋ามาทำงาน โมจิจะอยู่บ้านกับปู่ไม่งอแง”

“โมจิเปล่าแงแง ”

เชิดศักดิ์หัวเราะมือขยี้หัวเจ้าตัวเล็ก

“ใช่!!.. โมจิแค่เดินมาบอกปู่ว่าคิดถึงพ่อจ๋า ไม่ได้งอแงสักนิด ปู่ก็เลยชวนมากินกลางวันกับพ่อและป๊ะป๋าที่ทำงาน เตชิตอยู่รึเปล่า จะเที่ยงแล้ว กินอะไรกันรึยัง”

“คุณเตชิตลงไปประชุมกับฝ่ายพัฒนาธุรกิจ เชิญคุณลุงในห้องก่อนครับ”

เชิดศักดิ์เดินเข้าห้องทำงานลูกชาย กานต์รวีอุ้มลูกเดินตาม เจ้าตัวเล็กถามย้ำเสียงแจ๋ว

“ป๊ะป๋า ’ชุมไรอ่ะ”

“ประชุมงานซีครับ เราอ่ะ กวนคุณปู่รู้มั้ย คิดถึงพ่อต้องให้คุณปู่พามาหาถึงที่ทำงานเลยเหรอ..”

“โมจิเปล่ากวน โมจิคิดถึงพ่อจ๋า..”

เชิดศักดิ์หัวเราะชอบใจ

“ฮะ ฮะ อย่าว่าลูกเลย ลุงมีเรื่องจะคุยกับคุณมาโนชเรื่องแบบบ้านพักตากอากาศที่ปราณบุรีด้วย เลยถือโอกาสชวนเจ้าตัวเล็กไปซื้ออาหารกลางวันเข้ามากินกัน หิวรึยังโมจิ.. จะหม่ำๆ ก่อนหรือจะรอป๊ะป๋า..”

“โมจิรอป๊ะป๋า.. พ่อจ๋ารอมะ..”

“รอซีครับ” กานต์รวีวางลูกน้อยลงบนโซฟา ร่างเล็กนั่งพิงพนักกอดอกเลียนแบบคุณเชิดศักดิ์

“รอป๊ะป๋ามาค่อยกินกัน คุณปู่รอ พ่อจ๋ารอ โมจิก้อรอ..”

กานต์รวีทรุดตัวลงนั่งมองเจ้าตัวเล็กกึ่งเอ็นดูและหมั่นไส้

“ผมไปช่วยคุณแพนจัดเตรียมอาหารนะครับ คุณลุง..”

“มีแม่บ้านช่วยแล้วจะไปทำไม โทรตามเตชิตดีกว่าจะเลิกประชุมรึยัง ถ้าอีกยาวจะได้ให้ลูกกินข้าวก่อน”

“ครับ คุณลุง..”

กานต์รวีลุกเดินไปที่โต๊ะทำงานคนรัก กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทร ร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามาร้องทักเสียงดัง

“ฮาโหล~~ แขกที่ไหนมาคอยคร้าบ~~”

ร่างเล็กไถลตัวลงจากโซฟา ชูสองแขนยิ้มร่าวิ่งเข้าหา

“โมจิเอง ป๊ะป๋า..”

เตชิตอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาหอมหนึ่งฟอด

“โมจิเองเหรอ.. ป๊ะป๋านึกว่าแขกที่ไหนซะอีก”

“ม่ายช่ายแขก โมจิกะปู่เอง”

“โมจิพาปู่มาเที่ยวที่ทำงานป๊ะป๋าเหรอ.. ”

“โมจิไม่ด้ายพา ปู่พา”

“คุณปู่พามา?” เตชิตแกล้งหันไปถามบิดา

“มีงานด่วนอะไรหรือครับพ่อ.. โทรมาสั่งก็ได้ ไม่เห็นต้องมาเอง”

“มีคนอยากจะมา พ่อก็ต้องพามา”

“ใครครับ ใครอยากจะมา”

นิ้วเล็กเขี่ยไหล่พ่อ

“โมจิเอง โมจิเปล่างอแง โมจิคิดถึงป๊ะป๋า อยากหา”

“อ้าว!!.. เมื้อกี้บอกคิดถึงพ่อจ๋าไง คิดถึงใครกันแน่” กานต์รวีขัดคอลูกน้อย

“คิดถึงพ่อจ๋า คิดถึงป๊ะป๋าด้วย คิดถึงฉองคน ”

“ฮะ ฮะ ฮะ หลานปู่มีแววกะล่อนแล้วโว้ย” เชิดศักดิ์ลุกขึ้นยืน “ไป!!.. ไปหม่ำกันได้แล้ว”

ร่างเล็กออกอาการดีใจ

“ฮะ ฮะ หม่ำได้ ป๊ะป๋า พ่อจ๋า หม่ำกัน”

เตชิตและกานต์รวีเดินตามบิดาไปที่ห้องอาหาร

“คุณปู่พาลูกไปซื้ออะไรมาให้ป๊ะป๋ากับพ่อหม่ำ หือ..”

“ซื้อเยอะแยะ มีเป็ด มีหมูแดง มีซาลาเปาด้วย ” หนูน้อยหันไปมาสีหน้าเลิกลั่ก “ไหนอ่ะ ? ซาลาเปาโมจิไหน”

“อยู่นี่ครับ” กานต์รวีชูถุงซาลาเปาขึ้น หนูน้อยยิ้มร่าโล่งอก

“ป๊ะป๋าหม่ำซาลาเปามั้ย..”

“หม่ำซี ต้องหม่ำอยู่แล้ว ซาลาเปาไส้อะไรครับ”

“ไส้หมู ไส้ไข่ มีหลายไส้”

“อืมม์.. ก่อนหม่ำซาลาเปา ป๊ะป๊าขอหม่ำโมจิใส่ไข่ก่อนได้มั้ย”

มือเล็กรีบกุมท้องตัวเองไว้

“โฮ้ย~~ เมื่อวานหม่ำไปแล้ว..”

“หม่ำแล้วก็หม่ำอีกได้ โมจิเป็นลูกป๊ะป๋า หม่ำทุกวันก็ไม่เบื่อ มาให้หม่ำซะดีๆ” ประธานเตชิตก้มลงฟัดพุงลูกน้อย เสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของโมจิ ทำให้แม่บ้านอ้อซึ่งคุ้นเคยกันอยู่และเลขาพากันอมยิ้ม

สนใจรวมเล่มเจ้านายจ๊ะจ๋า

ลงชื่อที่นี่