ABUSE REPORT!!! / แจ้งลบหน้าที่ไม่เหมาะสม close [x]
:+:FicTioN Jr.:+:


สู่ความทรงจำ

 

 

ข้อความจาก hana_panda

ตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจได้แล้ว ในที่สุดก็ตัดสินใจเหมือนเดิมอีกครั้งนั่นก็คือการปิดตัวลงของบอร์ดฟิคชั่นเจอาร์

ที่ตัดสินใจได้ ถามตัวเองแน่ใจแล้วค่ะ ว่าเหนื่อยไหม พักได้ไหม กับปัญหาที่ต้องเจอ ไม่ว่าจะเป็น การลอกฟิค

การทะเลาะกันในบอร์ด หรือ เรื่องอื่น ๆ บางทีอดถามตัวเองไม่ได้ ว่ามันเหนือความรับผิดชอบของเรารึเปล่า

แต่ทุกสิ่งที่ทำไป ก็เพราะอยากทำ อย่างน้อย...ก็ขอให้ได้แก้ปัญหาด้วยตัวเองบ้าง ไม่ว่าจะแก้ได้หรือไม่ได้ก็ตาม

เหนื่อย...ท้อ...แต่ก็เต็มใจทุกครั้ง

พูดกับน้อง ๆ สตาฟอยู่เสมอ กับคำที่ว่า งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา รู้ดีว่าบอร์ดคงต้องปิดตัวลงซักวัน และตัวเอง

ก็จมอยู่กับความคิดเช่นนี้มาเสมอ เพียงแต่รอ...รออยู่เช่นกัน รอให้ถึงเวลาที่ต้องจากไป และแล้ว มันก็คือวันนี้น่ะเอง

ต้องขอโทษน้อง ๆ ทุกคนด้วย ที่ตัดช่องน้อยแต่พอตัว ปิดตัวเองลงแบบนี้ ขอโทษที่เป็นคนเห็นแก่ตัว ขอโทษที่อ่อนแอ

ไม่สามารถทนแรงกระทบอะไรได้มากมายนัก แต่ไม่ว่ายังไง ก็ตัดสินใจไปแล้วล่ะ รู้ดีว่าอาจทำให้น้อง ๆ หลาย ๆ คนผิดหวัง

แต่...เรื่องบางเรื่องมันก็ต้องเป็นไป ถ้าไม่ปิดตัวลงวันนี้ ก็ต้องปิดตัวลงในซักวัน

ย้อนคิดกลับไป ทำไมถึงเปิดบอร์ด...มันเริ่มต้นจากความขี้เกียจของตัวเองนั่นล่ะค่ะ ตอนนั้นทำเว็บ มีหน้าฟิคชั่น พอดีมีน้อง

chibi_kame เมลล์มาคุย บอกอยากเอาฟิคมาลงที่เว็บ ขี้เกียจอัพเว็บ เลยทำเป็นบอร์ด ให้โพสต์ลงเอง และนั่น ก็เป็นจุดเริ่มต้น

สิ่งที่ทำในตอนนั้น... เป็นสิ่งที่มีความสุข เพราะมีความสุขที่ได้ทำ ถึงได้ทำอยู่ตลอดมาว่าแต่...ความสุขแบบนั้น หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ YoY

ความทรงจำมากมายที่เกี่ยวกับบอร์ด อย่างที่เคยบอกไว้ ทั้งรอยยิ้ม และน้ำตา ได้รู้จักน้อง ๆ ที่น่ารักหลาย ๆ คน ก็ที่นี่ ได้จัดกิจกรรม

ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำหากไม่ได้ทำบอร์ด หากไม่ได้สร้างบ้าน สิ่งเหล่านั้นก็คงจะไม่เกิดกับตัวเอง ขอเก็บทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ อย่าง

เข้ามาไว้ในความทรงจำ ไม่ว่าดีหรือไม่ดี มันก็เป็นช่วงชีวิตหนึ่ง ที่ก้าวเดินมา

ขอบคุณน้อง ๆ สตาฟทุกคน ไม่ว่าจะเป็นสตาฟฝ่ายไหน ๆ ขอบคุณที่ช่วยแบ่งเบาภาระ ขอบคุณที่เหนื่อยมาด้วยกัน

ขอบคุณที่อยู่ข้าง ๆ เสมอ ไม่ว่าจะยามหัวเราะหรือร้องไห้ ขอบคุณ ไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงกับความรู้สึกที่มีให้กัน

คำขอบคุณคงไม่เพียงพอ ไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาเหมือนกันค่ะ ขอบคุณจริง ๆ

ขอบคุณน้อง ๆ ที่เข้าบอร์ดทุกคน ขอบคุณที่มาใช้เวลาร่วมกัน ขอบคุณที่ทำให้มีช่วงเวลาแห่งความทรงจำ

ขอบคุณทุกความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ อย่างที่เคยบอกไป แค่ขอให้น้อง ๆ เก็บเรื่องราวของบอร์ดนี้

ไว้ในใจ ขอแค่ซอกเล็ก ๆ ลึกที่สุดก็ได้ค่ะ ขอแค่นั้น...ได้ไหมนะ

ปล.บ้านมันคงหลังใหญ่เกินไป ห้องที่ซอยยิบถี่ อาจจะกั้นให้พวกเราไม่ได้เห็นหน้าค่าตา
จนลืมเอาใจเขามาใส่ใจเรา ลืม...ว่ามีคนอื่น นอกจากเรา ที่อาศัยอยู่ในบ้านแห่งนี้

ปล.กว่า ขอบคุณที่เคารพการตัดสินใจของเราค่ะ

ปล.สุดท้าย ก็สุดท้ายจริง ๆ ล่ะ เพราะคงไม่ได้มาโพสต์แบบนี้อีกแล้ว (เพราะคงไม่มีที่ให้โพสต์) เดือนสิงหาคม
จะจัด ฟิคฟอร์เซลล์ค่ะ ส่วนวัน เวลา จะแจ้งอีกที (ใครจะเข้ามาดู) อาจจะส่งเมลล์ไป หรือให้ฝากบอกต่อ ๆ กันแล้วกันนะคะ
และนี่คงจะเป็นงานสุดท้ายจริง ๆ ค่ะ ในงานไม่มีอะไรมาก ก็คงมีแต่ขายฟิค ใครอยากมานั่งคุยกัน ก็มาแล้วกันค่ะ ถือว่าเป็นงาน
คนแต่งฟิค พบคนอ่านฟิคแล้วกันนะคะ ใครที่จะทำฟิคขาย ก็ทำให้ทันช่วงนั้นแล้วกันนะคะ สำหรับบอร์ดพี่ก็จะเปิดบอร์ดให้เข้ามา
อ่านเรื่องเก่า ๆแต่ก็จะทำให้มีล็อคอินแล้วก็ปิดคอมเม้นท์ไว้นะคะ ขอร้องนะคะ อย่าลอก อย่าก๊อบปี้ไปลงที่ไหนโดยที่เจ้าของ
ไม่ได้อนุญาต ฟิคชั่นเป็นสมบัติของผู้เขียนเพียงคนเดียวเท่านั้นค่ะ หนึ่งสมองกับสองมือ ขอร้องเถอะค่ะ
ถือเป็นคำขอครั้งสุดท้ายแล้วกันค่ะ

 

 

 

ข้อความจาก StaFF N :: Ne-O-Na


มาเป็นคนสุดท้าย
จะยังมีใครคิดถึงเราอยู่มั๊ยนะ?






ย้อนเวลากลับไป...เมื่อ5ปีก่อน...
".........................................."


นี่เป็นความรู้สึกแรกจริงๆ ตอนที่ได้เห็นเวบเพจบอร์ดแรกของ Fic Jr.
พูดไม่ออก....ได้แต่ตกตะลึง
ความรู้สึกเหมือนได้ค้นพบอะไรบางอย่าง
ได้แต่คิดว่า....บางที ที่นั่นอาจจะเป็นที่ที่เราสามารถทำในสิ่งที่ชอบได้อย่างเต็มที่

จากที่เคยจด url นี้ลงกระดาษ
หมั่นเข้าทุกวัน...ทุกวัน
ได้อ่านเรื่องของคนที่เรารัก....ถึงแม้ว่าเรื่องเหล่านั้น...จะมาจากจินตนาการของคนอื่นก็ตาม

จนวันหนึ่ง เราได้รับความไว้วางใจ จากผู้หญิงใจดีที่ชื่อ hana_panda อย่างไม่รู้ตัว


พี่แป้งเป็นคนหนึ่ง ที่เคยเมนท์ฟิคชั่นเรื่องแรกที่นัตลองเขียน
พี่แป้งเคยรับฟังความคิดเห็นของเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่มีอำนาจอะไรในบอร์ดเลย
พี่แป้งที่คอยแนะนำนัตเรื่องการเรียน...เรื่องต่างๆอยู่เสมอ...


5ปีผ่านไป
ชีวิตเด็กนักเรียนม.5ธรรมดาๆคนหนึ่ง...มันก็ดูมีความหมายมากขึ้น

บางที นัตอาจเติบโตขึ้นจนกลายเป็น "ผู้ใหญ่" จากบอร์ดที่ชื่อฟิคชั่นจูเนียร์นี้ก็ได้

ที่นี่ สอนอะไรให้ได้รู้หลายอย่าง
ความพยายาม
การมีความฝัน
ได้รู้ถึงความจริงใจ รู้ได้ถึงสันดานของคน
(สันดาน แปลว่า นิสัยที่แท้จริง ไม่ได้มีแค่ความหมายติดลบอย่างเดียวหรอกนะ)

หัวเราะสนุกสนานก็หลายครั้ง
ร้องไห้เจ็บปวดด้วยกันก็หลายครั้ง

เรื่องราวต่างๆมากมายในชีวิตเรา....มันเกิดขึ้นที่นี่

คิดถึงมิตรภาพดีๆที่ได้รับ
ความรัก ความไว้วางใจ ที่เราเคยมีให้คนอื่น


ได้ลองทำทุกอย่าง
ตั้งแต่เป็นผีบอร์ด เป็นคนอ่าน เป็นคนเมนท์ เป็นคนเขียน
จนถึงขั้นได้รับหน้าที่ที่ดีมากๆอย่างการเป็นสต๊าฟ
ได้ทำบีจี แต่งบอร์ดด้วยความรู้งูๆปลาๆที่เรามี

ในปีหนึ่งๆ มีวันเกิดของจูเนียร์เกิดขึ้นมากกว่า 100 คน
ทั้งๆที่มันเหนื่อย แต่ถ้าทำให้ทุกคนยิ้มได้ เราก็อยากที่จะทำ

จนตอนนี้ เราสามารถไปสร้างบ้านที่เราอยากมีได้



แต่


บ้านหลังเล็กๆ ที่ทำให้เราเติบโตขึ้นใน5ปีที่ผ่านมา
-- มันกำลังจะจบแล้วจริงๆเหรอ? --


ตอนแรกที่ได้ยิน "ข่าวนั้น"
สิ่งที่รู้สึกคือ "สงสารผู้หญิงใจดีที่ให้โอกาสเราคนนั้น"

รู้ดี ว่าไม่มีใครอยากให้เกิดอะไรแบบนี้
ไม่อยากให้ลมปากของคนไม่กี่คน มาทำลายความสุขตรงนี้ได้
--- แต่ทุกอย่าง...มันก็เกิดขึ้นแล้ว...จริงๆ ---



ไม่มีใครรู้
ไม่มีใครเข้าใจ
นอกจากพวกเราเอง
ว่า "ทำไมถึงจบลงแบบนี้"



บางที
"จบเพื่อจะเริ่มต้น" กับ "เริ่มต้นเพื่อจะจบ"
มันอาจจะใกล้กันมากเกินไป จนไม่มีใครมองเห็นก็ได้


รักพี่แป้ง ผู้หญิงที่ใจดีที่สุด ที่นัตเคยได้พบมา
รัก staff ที่เคยอยู่ข้างกันมา แจน เค แยม และคนอื่นๆ
ถึงไม่มีที่นี่อีก แต่จะไม่ปล่อยมือใครไป...สัญญาเลย...

ขอโทษด้วยนะ ที่ครั้งหนึ่ง เคยคิดจะหนีปัญหาไปคนเดียว
แต่พอมีเรื่องแบบนี้ มันก็รู้สึกได้เลยว่า "อดไม่ได้ที่จะห่วง...ทิ้งไม่ได้จริงๆ"


ก้าวของคนแต่ละคน ต่างกัน
ก้าวสั้น ก้าวยาว
ล้ม มั่นคง หรือ เดินตามคนอื่น
มันอยู่ที่ตัวเราจะตัดสินใจเอง

ขอให้ทุกคน ก้าวไปในทางที่ตัวเองเลือกแล้วว่าดีที่สุด


รัก และขอบคุณ
บ้านอบอุ่น และทุกคนในบ้านหลังนี้
และ

5 ปีที่ผ่านมา

5ปีที่ทำให้เราเติบโตขึ้นมา และจะเป็นความทรงจำที่มีค่าตลอดไป


รักจริงๆ

นัต Ne-O-Na (Staff N)

 

 

 

ข้อความจาก StaFF Y :: Yam_aP

สวัสดีค่ะ (ยิ้ม) คิดอยู่นานแหนะ ว่าจะเริ่มยังไงดี ก็คิดได้แค่คำนี้นั่นแหละค่ะ

 

ตอนแรกที่ได้รับคำพูดจากพี่ๆมาว่า ให้เขียนความรู้สึก ก่อนปิดบอร์ดนะ ยอมรับนะคะว่าอึ้ง อึ้งเอามากๆเลย นี่ถึงเวลาแล้วจริงๆเหรอ? ใจหายเนอะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแหนะ ว้าาาาา พูดไม่ออกเลยอ่ะ

 

แยมขอพูดถึงความรู้สึกของตัวเองหน่อยนะคะ ^^

ตอนแรก ก็เป็นแค่สมาชิกตัวเล็กๆคนหนึ่งในบอร์ดนี้หล่ะค่ะ ก็แค่คนที่อ่านฟิค (แอบบอกนะ แต่ก่อนไม่ได้ใช้ชื่อนี้หรอกค่ะ ^^) อยู่แบบมีความสุขนะ Happy มากๆเลย ตอนนั้น คนไม่เยอะเท่าไร ทุกคนรู้จักชื่อกันหมดเลยหล่ะ ว่าในบอร์ดนี้ คนแต่งฟิคคือใครบ้าง สมาชิกและคนคอมเมนท์คือใครบ้าง ตอนนั้น เรารู้สึกว่า ชีวิตเรามีความหมายในการเล่นเนตแล้วหล่ะ อ๊ะ นี่พูดจริงๆนะ บอร์ดนี้ อบอุ่นเอามากๆเลยหล่ะ รู้สึกว่าแค่ตัวเองได้เป็นสมาชิกของบอร์ดนี้ ก็ดีแล้วจริงๆ แค่ต่ออินเตอร์เนต แล้วรู้แล้วหล่ะว่าเราต้องเข้าเวบไหน ก็มีความสุขแล้ว แม้ว่า บางครั้ง เข้ามาแล้วไม่ได้อ่านฟิคเรื่องใดเลยก็ตาม แต่แค่ได้เห็นว่า อ๊ะ เลขกระทู้เพิ่มขึ้นแล้ว มีคนลงฟิคเพิ่มอีกแล้วหล่ะ มันเป็นความรู้สึก เป็นสุขลึกๆนะคะ เรียกว่าที่นี่เป็นบ้านอีกหลังของเราเลยก็ว่าได้ ที่นี่มีเพื่อน มีพี่สาว มีคนที่รักเราและเราไว้ใจ มากมายเต็มไปหมดเลยหล่ะ ที่นี่เป็นครอบครัวที่น่ารักมากๆครอบครัวหนึ่งเลยหล่ะค่ะ ^^ แล้ววันนึง ^^ ก็ได้รับความไว้วางใจจากพี่แป้ง กลายเป็นสต๊าฟตัวน้อยๆ ความรู้สึกตอนนั้นนะ ว้าว จริงเหรอเนี้ย O_O ตื่นเต้นจัง ได้มีส่วนร่วมในบอร์ดที่เรารักมากขึ้นแล้ว ^^ บ้านหลังที่อบอุ่นหลังนี้ รักนะ รักมากๆเลย แม้บางครั้ง บ้านหลังนี้จะมีปัญหาเข้ามาบ้าง แต่เราทุกคน ก็ผ่านมันมาได้ทุกครั้ง แม้บางครั้งจะทุลักทุเลเอามากๆ หรือบางครั้ง ต้องทำให้ป้าแม่บ้านของเรา (^^) ต้องเสียน้ำตา หรือท้อแท้มากมาย แต่ก็ฮึดสู้ อยู่กันต่อมาได้เรื่อยๆ  ยิ่งทำให้รู้สึกว่า เรารักพี่ๆที่อยู่เบื้องหลัง พี่ๆที่คอยอยู่ข้างๆ เรา ทุกๆคนมากๆๆๆขึ้นเลยอ่ะค่ะ

 

อ๊ะ !!! ไหนๆก็บอกเล่าความรู้สึกของตัวเองแล้ว ขอพูดถึงป้าแป้งหน่อยดีกว่า ^^ นิดนึงนะคะดาร์ลิ่ง ครั้งแรกที่เจอตัวพี่แป้ง OO เนี้ยเหรอ? พี่แป้ง เจ้าของบอร์ดฟิค WOW ได้เจอตัวเป็นๆแล้ว ใจดีจังเลยแฮะ พูดจาช้าๆ ดูใจดีอ่ะ ^^ ผิดอิมเมจที่คิดไว้นิดหน่อย แต่ความใจดี ของพี่นี่หล่ะค่ะ ที่ทำให้หนูรัก ^^ เน้อๆๆๆๆ พี่แป้ง ใจอ่อน ใจดี อ่อนไหวง่าย เซนต์ซิทีฟสุดๆ บทจะบ้าพลังก็..........ซ้า 5555+ เว้นไว้ให้คิดเอง เวลาแยมมีปัญหา แม้ไม่ใช่เรื่องในบอร์ด พี่แป้งจะบอกเสมอ “พี่แป้งยังอยู่ข้างๆน้องแยมนะคะ” โหหห ซึ้งอ่ะค่ะพี่ บทตอนนั้นแบบ จะร้องไห้น้ำตาหมดตัว หมดโควต้าไป 2 ปีแล้ว แต่พอฟังพี่แป้งปลอบ ไอ้ความเสียใจหน่ะ มันไม่หมดไปหรอก แต่บางครั้งการที่เรารู้ว่า มีใครสักคนอยู่ข้างๆเรา เราไม่ได้อยู่คนเดียว ใจมันก็พองขึ้นมาได้นะคะ และทั้งหมดที่เป็นพี่แป้งนี่หล่ะ คือสิ่งที่หนูรักและเคารพ พี่สาวที่ใจดีคนนี้ ^^

 

ไม่มีงานเลี้ยงใด ไม่มีวันเลิกรา คำนี้ ทุกๆคนคงเคยได้ยินนะ นั่นแหละค่ะ ^^ จำความทรงจำดีดีที่บ้านหลังนี้ไว้นะคะ ความรู้สึกดีดีทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากบ้านหลังนี้ ถ้าคิดถึงป้าแป้ง หรือสต๊าฟบอร์ดนี้ ลองจินตนาการเอาจากงาน MeetinG ก็ได้นะคะ จะได้เห็นความบ้างพลังของ ป้าและสต๊าฟดีเนอะ ว่าไหม ^^

 

ที่นี่ ความทรงจำที่ดีที่สุด เราจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้อย่างดีเลยหล่ะค่ะ ^^

 

(ไม่อยากพูดคำนี้เลยแฮะ)

ลาก่อนนะคะ

 

Staff Y :: Yam_aP ณ บอร์ดฟิค

สต๊าฟที่อายุน้อยที่สุด

 

 

 

ข้อความจาก StaFF S :: =sumire=

ถึง “ทุกคนที่ได้อ่านข้อความ”

เห็นหน้านี้เพิ่มข้อความ แล้ว ตกใจมั๊ยคะ?
บางคนอาจจะคิดว่า “ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ...ดูยิ่งใหญ่ไปหรือเปล่า?”
จะคิดแบบนั้นก็ไม่เสียหายคะ...ไม่ผิด...แต่ว่า
ก็อยากจะให้น้องๆ ที่ผูกพัน..หรือที่ยังต้องการบอร์ดได้อ่านข้อความเหล่านี้เหลือเกิน..
ในฐานะสตาฟหนึ่งคนของบอร์ด..ฟังดูยโสโอหังมั๊ย?...
ที่คืองานสุดท้ายของคำว่า “สตาฟ” ของ “บอร์ด หรือ บ้าน” ที่อายุฝังรากมา เกือบ 5 ปี
หรืออาจจะ 5 ปีแล้วด้วยซ้ำ...

บ้านบนระบบดิจิตอล บ้านในสังคมของ อินเตอร์เนต ความผูกพันที่บางคนอาจจะไม่เข้าใจ
ความผูกพันที่ดูไร้ค่าในสายตาปถุชนทั่วไป แต่ในฐานะของความรู้สึกส่วนตัวของตัวเองแล้ว
มันมีค่ามากมาย มีค่าเกินกว่าจะประเมินค่า..
ได้อยู่บอร์ดนี้ตั้งแต่บอร์ดแรกเริ่ม...จนถึงบอร์ดอันวุ่นวายของโลกปัจจุบัน
สตาฟทุกคน ไม่ได้ยึดติดกับคำว่า “งาน” แต่ทุกคนดำรงอยู่ใน “หน้าที่” เสมือน “ไร้หน้าที่”
ทำงานที่นี่...ไม่มีหรอกคะ
เงิน...นะ ไม่มีหรอกนะ “คำว่าเงิน” หรือคำว่า “สตาฟขัดกันเรื่องผลประโยชน์”
สำหรับที่ได้นะ มีแต่ประสบการณ์ กำไรชีวิตทั้งนั้น...
ที่นี่ไม่ใช่บอร์ดมาเฟีย ไม่เงินหมุนเข้าหมุนออก น้องๆลงฟิก ไม่ต้องเสียค่าเช่าพื้นที่....
น้องๆ ขายฟิก ไม่ได้แบ่งกำไรในการขายมาให้....
บอร์ดนี้ไม่มีกำไรในเรื่องของเงินตราหรอกคะ (ยิ้ม)


สำหรับน้องๆ ที่พยายามเพื่อบอร์ด...
ร้องไห้เพื่อบอร์ด
ปกป้องบอร์ด (รวมไปถึงปกป้องสตาฟในบางกรณี)
ขอบคุณที่ยืนข้างๆ คอยถามข่าวคราว (ขอบคุณมากๆ คะ)

ขอบคุณน้องเค ที่ใช้มันสมองแก้ปัญหาทุกอย่าง
ขอบคุณนัตสำหรับการเคยทำบีจีแต่ละครั้ง
ขอบคุณสตาฟทั้งหลายที่ระดมมันสมอง ร้องไห้นับครั้งสำหรับการวางแพลนมิตติ้ง

ขอบคุณบอร์ดที่ยืดระยะเวลา สร้างปฏิสัมพันธ์กับคนหลายกลุ่ม หลายระดับ หลายรูปแบบ..
ขอบคุณใครหลายๆ คน ที่ทยอยสร้างพิมพ์เนื้อหาดีๆ มาให้อ่าน...
ขอบคุณพี่ๆ ที่ได้รู้จักกันมา...ขอบคุณกลุ่มคนที่น่ารักทิ่ยิ้มแย้มให้กันเสมอ

สุดท้าย...ที่จะยังคงนึกถึงเสมอ...
ขอบคุณ Hana_Panda ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่ ไม่ได้ปิดบอร์ด เพื่อหนีไปแต่งงาน
ไม่ได้ปิดบอร์ด เพื่อไซโคใคร
ไม่ได้ปิดบอร์ด เพราะอยากเด่นอยากดัง
ไม่ได้ปิดบอร์ด เพราะโดนสั่งปิด
ไม่ได้ปิดบอร์ด...ตามที่น้องๆ ลือกันไปต่างๆ นานา
ขอบคุณความใจดี ที่ปิดบอร์ด เพื่อปกป้องเด็กในบอร์ด และคนที่ถูกเอ่ยอ้างในสิ่งที่ปรากฏทุกกระทู้
(ฟังดูเหมือนคนตื่มตูมนะคะ...แต่ทำอย่างไรได้ ป้องกันดีกว่า รอให้อะไรๆ มันเกิดจนยากจะป้องกัน)
ขอบคุณสำหรับการสละเวลา...น้ำตา...ที่คอยตามแก้ปัญหาเรื่องน้องๆ ลอกฟิกชั่น
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกโกรธเคืองที่ออกหน้ารับ สำหรับ น้องๆ ที่โดนลอกฟิกชั่น
ขอบคุณสำหรับเสียงเศร้าๆ ที่มักจะพูดเสมอ ยามเกิดเรื่องว่า “พี่ผิดที่ไม่ดูแลน้องๆ เอง”

พี่ไม่รู้เลยว่า....บอร์ดเด็กนับพัน...จะดูแลทุกคนคงทำไม่ได้....

ขอบคุณสำหรับมิตติ้ง ทีคอยค้านกับเหล่าสตาฟเสมอมา...คำว่า “ถึงจะเด็กผีก็คือเด็กบอร์ด”
ขอบคุณความเผื่อแผ่ที่เห็นใจคนทั่วๆ ไป....


ขอบคุณเสียงหัวเราะ ที่พยายามทำให้เรื่องเลวร้ายมันดูดีขึ้น...
แต่ตอนนี้นึกถึงเสียงหัวเราะสดใสนั้นได้ยากลำบากจัง...
ขอบคุณความเหน็ดเหนื่อยของคำว่า “ผู้หญิงธรรมดา” ที่เปิดบอร์ดขึ้นมา
เพื่อความสุขในโลกมุมมืดของใครหลายๆ คน...

สำหรับรอยน้ำตาที่ผ่านมาล่าสุดนั้น
จะไม่ลืมเลือนเลยแม้แต่วินาทีเดียว ถึงแม้จะพอรับรู้ได้ว่า...
การร้องไห้ “เพราะสิ้นหมดแล้วทุกอย่าง” “ความฝันทั้งชีวิตที่ถนอมมา 5 ปี”
ถึงแม้จะช่วยเหลือ ปลอบอะไรไม่ได้....
แต่ก็ขอบคุณ...ที่ยอมสละความฝันตัวเอง “เพื่อปกป้องใครอีกหลายคน”


ที่นี่จะสิ้นสุด...จะสูญสิ้น...
ไม่มีพินัยกรรมของข้อความผูกมัดใครต่อใคร...
ถึงแม้มันจะกาลอวสานของคำว่า “บอร์ด” ไป...
ไม่เป็นไรคะ ยังไงก็จะยังอยู่ข้างๆ กันเสมอ .... จะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป
จะอยู่กันอย่างโดยไม่ต้องห่วงกับความรู้สึกผูกมัดบอร์ด ที่มีถึง 5 ปี
จะอยู่ด้วยกันแบบนี้...กับโลกกลมๆ ที่ยังคงมีหน้กากให้เราเผชิญอีกนับพัน
จะเคียงข้างกันต่อ ๆ ไป.... ถึงแม้สิ่งเลวร้ายในอนาคตมันรุนแรงกว่านี้หรือมากแค่ไหนก็ตาม..


ขอบคุณคะ...ขอบคุณมากๆ...ขอบคุณทุกอย่าง....


แต่ก็อย่างว่าแหละคะ...
อิฐหนึ่งก้อน ปราสาทหนึ่งหลัง สุดท้าย...ก็แปลงดอกไม้


สำหรับน้องๆ เอง...ที่รักบอร์ดจริงๆ จากใจ
ขอบคุณสำหรับรอยน้ำตาที่รินไหลเพื่อการปิดตัวครั้งนี้...
อนาคตยังคงมีบอร์ดอื่นเพื่อรองรับ
พี่ขอให้น้องๆ โชคดี เข้มแข็ง...และก้าวต่อไปข้างหน้า อย่าท้อนะคะ
ขอให้น้องๆ โชคดีทุกคนคะ...

จาก “Staff_S :: = s u m i r e =


 

 

 

ข้อความจาก StaFF K :: KY-SPIN



ก่อนอื่นที่อยากจะพูดก็คือ....เสียดาย.... 55+
มันเป็นความรู้สึกอันดับต้นๆ เลยนะสำหรับการปิดตัวลงของบอร์ดครั้งนี้
หลายๆ คน คงจะตั้งคำถามกันล่ะว่า ทำไมถึงปิดเสียล่ะ
สำหรับตัวเองแล้ว ก็มีเหตุผลหลายประการ ที่ทำให้รู้สึกอยากจะปิดตัวลงไปอย่างนี้

การที่บอร์ดถูกปิดไป ก็อย่างที่ว่าแหละค่ะ มันมีสาเหตุหลายประการ ที่ทำให้เป็นอย่างนั้น
....สำหรับเรื่องของเหตุการ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่ออาทิตย์ก่อน
พูดจริงๆ เลยค่ะว่า ไม่ได้เอามาจับเป็นประเด็นเลย ^ ^
แต่ทั้ง 2 เรื่อง ช่วยให้ตัวเรากลับมานั่งคิดมากกว่าว่า
เรื่องราวที่เกิดขึ้น มันมีสาเหตุมาจากอะไร?...
เพราะทุกสิ่ง....ย่อมมีรากฐานการเกิดของตัวมันเองอยู่แล้ว

เอ่อ...จะว่ายังไงดีนะ? พอจะเขียนความรู้สึกแล้ว มันบรรยายไม่ออกเลย
มันถ่ายทอดออกเป็นคำพูดไม่ได้ แง่ม...ซับซ้อนจัง และถึงจะพูดออกไปแล้ว
จะได้ครึ่งหนึ่งของที่รู้สึกจริงๆ รึปล่าวก็ไม่รู้.........

ตัวเองรู้จักบอร์ดนี้ มาตั้งแต่สมัยบอร์ดหนึ่ง...ใช้ชีวิตประจำวันไปกับมัน
จนผันตัวเองเข้ามาเป็นสตาฟ ซึ่งตำแหน่งนี้ กระดากปากเล็กๆ ที่จะพูดเหลือเกิน
เพราะเรารู้สึกว่า ตัวเองก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรให้บอร์ดซักเท่าไหร่
คือระยะยาวน่ะ ไม่ค่อยได้ทำหรอก ทำแต่ระยะสั้นๆ ชอบจับงานชิ้นโต
พอพลาดทีก็งามหน้าไปเลย 555+ (หัวเราะบ้า)

การใช้ชีวิตในบอร์ดนี้มา ดำเนินไปตามชีวิตของเรา
เราอยู่ที่นี้ ได้มีเพื่อน...จนเลิกคบ จนมีใหม่ แล้วก็เลิกคบไปอีก -_-" (ที่ยังคบอยู่ก็มีนะ 55+)
อยู่มาดักดาน...จุดประกายให้ใครหลายคนหันมาทั้งอ่าน แล้วก็แต่งฟิค
ภูมิใจอยู่ลึกๆ เหมือนกันว่า...เราได้ทำให้คนอีกหลายคนรักที่นี่
แต่บางครั้ง ก็อดหดหู่ในความภูมิใจนั้นอยู่บ้างไม่น้อยเลยทีเดียว

ครั้งแรกกับการที่ได้รู้จักป้าแป้งอย่างจริงจัง คือการได้ช่วยแก้ไขบอร์ดที่ติดไวรัส
เวลานั้น ทำให้รู้ว่า การดูแลบอร์ด ที่ดูเหมือนง่ายๆ จริงแล้วมันเหนื่อพอควร
เวลาตี 3 นั่น ไม่แน่ใจว่าเป็นครั้งแรกของการที่นอนดึกเพราะอยู่หน้าคอมนานรึปล่าว?
พูดเหมือนเว่อร์ใช่มั้ยล่ะ? แต่ชีวิตตอนมัธยมที่ต้องตื่นตี 5 ทุกวันทำให้นอนดึกไม่ได้
(นอกเรื่องๆ กลับมาก่อนๆ 55+)
กลางดึกวันนั้น จะว่าไปตัวเองก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก
มันเป็นการอยู่เป็นเพื่อนเค้ามากกว่า....ถึงจะรู้เรื่องคอม
แต่ไม่ขนาดอ่านโค๊ดยึกยือพวกนั้นได้.....แต่อย่างน้อยในความคิดตอนนั้น
ก็ไม่อยากให้ป้าสู้อยู่คนเดียว....มันก็เลยเป็นจุดเริ่มต้น ของการเข้ามาสู่
บทบาทของการเป็นสตาฟในบอร์ดนี้ โดยที่ตัวเองก็ไม่ทราบว่า
ได้เป็นอย่างเป็นทางการตั้งแต่เมื่อไหร่....(จำไม่ได้จริงๆ นะ)

บอร์ดนี้น่ะ สอนอะไรเราหลายๆ อย่างมากมาย
สอนให้เรารู้จักการรับผิดชอบ การปกครองคน
การได้เสียสละ และ เผื่อแผ่.....รู้จักมิตรภาพ และความเสียใจ
ทำให้เรา รู้สึกกล้าเผชิญหน้ากับปัญหามากขึ้น จากที่เอาแต่หนี เอาแต่หลบ
ได้ลอง ได้เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่เคยทำ ได้สร้างบอร์ดขึ้นมาเอง
ทั้งๆ ที่ก็ไม่มีความรู้เรื่อง php เลยแม้แต่นิดเดียว
เราไม่รู้หรอกว่า....เราเองมีประโยชน์ต่อบอร์ดมากแค่ไหน
แต่การที่ได้อยู่ที่นี่ มันทำให้ชีวิตเราดูมีสีสัน
มีค่าขึ้น ได้มีคนที่คอยให้กำลัง
ได้ช่วยเหลือและได้ความรู้สึกดีๆ จากพี่สาวคนนี้
ได้เปิดโลกให้กว้างขึ้น ได้เข้าใจชีวิตมนุษย์ในสังคมย่อยๆ นี้อย่างถ่องแท้
ได้รู้และเข้าใจว่า แม้ตัวเอง อาจจะไม่มีค่า ไม่มีประโยชน์สำหรับใคร
แต่สำหรับที่นี่ เรายังมีหน้าที่ มีจุดมุ่งหมาย ยังมีอะไรๆที่เรายังทำได้อีกมากมายนัก.......

การที่ผันตัวเองมาอยู่ในอีกจุดหนึ่ง จากเพียงผู้อ่านผู้แต่ง
มาเป็นผู้สังเกตการณ์และคอยดูแล ทำให้รู้ว่า งานดูแลบอร์ดนั้น
ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรือสบายๆ อย่างที่คิดไว้เลย....ภายในเวลา 24 ชั่วโมง
...สำหรับเรา มากกว่า 5 ชั่วโมง ที่ต้องจับตาดูความเคลื่อนไหวของมัน
ช่วงแรกๆ ....รู้สึกกว่ามันคลาดสายตาไม่ได้เลย สมัยยังไม่มีกฎชัดเจน
ต่างคนต่างโพสนู่นโพสนี้กันเยอะแยะ.....เข้าใจแหละว่าที่นี่มันศูนย์กลาง
แต่บางที่ ถ้อยคำบางคำ....ที่โพสกันมันก็ทำร้ายคนกันเองมามากนักต่อนักแล้ว.....
หลายคนอาจมองว่าบอร์ดมันเป็นที่ระบาย มันไม่มีชีวิต ก็ใช่แหละ
แต่ถ้าพูดกันจริงๆ แล้ว มันมี หู ตา จมูก ปาก และ ความรู้สึก ที่สามารถ
เจ็บปวด....รวดร้าว....ดีใจ...หัวเราะได้ เหมือนคนเรานี่แหละ
อารมณ์และความรู้สึกเหล่านั้น....มันเกิดขึ้นจากคนที่ได้เข้ามาอ่าน.......
และสำหรับเจ้าของบอร์ดแล้ว.....ที่จริงมันคือตัวของเขาเองเลยต่างหาก.....

พูดอย่างนี้ อาจจะไม่เก็ทใช่มั้ย?.......

มันคงคล้ายกับเวลาที่เราระบายอะไรออกไปให้ใครซักคนนั่นแหละ....
ถ้อยคำ...ความรู้สึกของเรา ก็จะถูกถ่ายทอดมายังคนฟัง คนรับสาร
หากบอร์ดนั้น แทนตัวคนได้.......บอร์ดฟิค มันก็คือตัวแทนของป้านี่เอง
ดูเอาแล้วกันเถิดว่า....ป้าต้องแบกรับความรู้สึกของคนมากมายแค่ไหน
คนที่เข้ามาโพสกระทู้ 100 คน ก็ไม่ต่างจากป้ากำลังแบกรับความรู้สึกของคนร้อยคนเช่นกัน
ฟังดูเว่อร์เนอะ 55+ แต่เราคิดแบบนั้นจริงๆ เรารู้ว่าป้าร้องไห้
ป้าเจ็บปวดกับอารมณ์และความรู้สึกของคนอื่นๆ มามากเหลือเกิน
ถ้าถามว่า...ทำไมต้องแบบรับ....ปล่อยทิ้งไว้ก็ได้นิ่ ไม่ต้องเข้ามาอ่านสิ
ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ....เพราะว่าบอร์ดนี้น่ะ มันคือตัวแทนของป้า
มันคือตัวตนของป้า....มันคือสิ่งเดียวที่ป้าจะสามารถรับรู้และเข้าใจ
ถึงความรู้สึกของคนที่มีความชื่นชอบในสิ่งเดียวกันนั้นได้..........

การเข้ามาในบอร์ดนี้.....ก็คือการที่คุยได้คุยกับผู้หญิงที่ชื่อ hana_panda แล้ว

คนที่โพสที่ คนที่ตอบ ก็คือคนที่คุยกับป้าอยู่
ส่วนคนที่เข้ามาแล้วผ่านไป ก็ไม่ต่างจากคนที่แอบฟังเค้าคุยกัน (55+)


จริงๆ ปัจจุบันนี้ อาจจะพูดไม่ได้ว่า ทุกคนกำลังเข้ามาพูดคุยกับป้า
แต่สำหรับบอร์ดแรกๆ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
กระทู้แต่ละกระทู้ จะมีผู้หญิงคนนี้แหละ คอยเม้นท์คอยตอบไม่ขาด
แต่เมื่อคนเยอะเข้า...จะให้มาฟังว่าพูดอะไรกัน ป้าคงไม่ไหว
ก็เลยทำได้แค่ช่วยรองรับความรู้สึกของแต่ละคนเอาไว้แทน

เราพูดซะยืดยาวเลยเนอะ แต่ไม่รู้สิ เราอยากให้คนอื่นๆ
ลองเข้าใจผู้หญิงคนนี้ คล้ายๆ กับที่เราเข้าใจบ้าง
บางครั้ง หลายๆ คนเข้ามาตักตวงความสุขจากที่นี่
ใช้ประโยคจากมันมากบ้างน้อยบ้าง แต่มักไม่ค่อยนึกถึงคนที่รับรู้ข้อความ
ร้อยพันนั้นหรอกว่าเขาเป็นอย่างไร

การปิดบอร์ดในครั้งนี้ เราคงพูดแทนป้าไม่ได้หรอกว่าเค้ารู้สึกยังไง
แต่สำหรับเรา การปิดตัวลงของมัน อยากให้จากไปอย่างมีประโยชน์
มากกว่าสาปสูญไปอย่างไร้ร่องรอยไม่มีคุณค่า

....เราอยากให้บอร์ดนี้ เป็นที่ระลึกถึงความทรงจำ และเหตุการ์ต่างๆ นานา ที่เกิดขึ้น
เป็นสัญาลักษณ์ของปัญหาในสังคมนี้ ที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
คนจะมากจะน้อย ไม่ใช่ปัญหา หากแต่ว่าคนที่เข้ามาเหล่านั้น
มาเพื่ออะไร? และ ใส่ใจกับหลายๆ อย่างมากมายแค่ไหน?

มันน่าเจ็บปวดออกค่ะ หากสิ่งที่เราสร้างมา กลายเป็นตัวกระตุ้น
หรือส่งเสริมให้สังคมที่เคยน่ารักนี้ ดูเปลี่ยนไปในทางลบ.....

ป้ามักพูดเสมอว่า.....เพราะเราใช่มั้ย? เพราะเราใช่มั้ยเค? มันถึงได้เป็นแบบนี้.....
เราก็เพียงตอบแค่ว่า...ไม่หรอก...เพราะเรื่องอย่างนี้มันขึ้นอยู่ที่ตัวบุคคล
สมองของคนเรา ถูกสร้างมาให้ต่างกัน มันไม่ใช่ในเรื่องปัญญาความรู้
แต่มันเป็นเรื่องของความคิด และสติ ที่จะแยกแยะเรื่องราวได้มากน้อยแค่ไหนต่างหาก
คนที่เข้ามาในบอร์ดนี้.....เข้ามาเพื่อค้นหาและเสพจินตนาการ
แต่บางครั้งก็ลืมไปว่า มันคือภาพฝัน...ไม่ใช่เรื่องจริง........

ปิดบอร์ดไป อาจจะช่วยอะไรไม่ได้มากเกี่ยวกับตรงนี้
แต่อยากให้นึกกันบ้างล่ะนะว่า....การที่มันเกินขอบเขตน่ะผลเสียมันเป็นยังไง
เราไม่ใช่ต้นเหตุหรอก....แต่เราเป็นเหมือนสารละลาย ที่ทำให้สสารเหล่านั้นมันแตกตัวเร็วขึ้น
คล้ายๆ เหมือนว่าเอาเหตุผลนี้มาอ้าง แต่ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา......สาเหตุของการเลิกรานั้นมันก็มีหลายประการ
และเมื่อมาถึงจุดที่.....จุดมุ่งหมายของการสร้างบอร์ดนี้ขึ้นมาผิดไป
จะใครที่ไหนซะอีกที่เจ็บ.....ก็คือคนที่สร้างมันขึ้นมากับมือนั่นเอง.....

เราเลือกแล้ว ว่าจะต้องทำหน้าที่ของเราให้ดี
แต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะถูกเปลี่ยนแปลงแก้ไขจุดประสงค์แล้วความมุ่งหมายของเรา
บอร์ดเปลี่ยนไป กลายเป็นที่ๆ การสนองความรู้สึก
หาใช่การ เผยแพร่จินตนาการและพรสวรรค์ อย่างที่เคยเป็นมาตลอด
เราสนุกที่จะรัก เราสนุกที่จะชอบ จนลืมความจริงในโลกมนุษย์
เราสนุกที่จะไล่ตาม และมักกล่าวอ้างความชอบส่วนตัว จนลืมไปว่า
บอร์ดนี้ - ไม่ใช่ที่ส่วนตัว - แต่มันเป็นที่ของทุกๆ คน
และในเมื่อมันไม่ใช่ของทุกๆ อีกต่อไปแล้ว.......
ก็ควรถึงเวลาเสียที ที่มันต้องปิดตัวเอง ตามสภาพความเป็นจริงที่เปลี่ยนไป...


ลาก่อนสำหรับบอร์ดนี้....ลาก่อน สำหรับคนที่เข้าใจเราเสมอ....

ลาก่อนสำหรับโลกแห่งจินตนาการอันกว้างไกลไร้ขอบเขต

และลาก่อน ที่ๆสะสมเรื่องราวมากมายของเราเอาไว้

แต่สิ่งหนึ่งที่มันไม่ได้จางหายไป...คือความรู้สึกและเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นที่นี่

............fiction jr..........


Love all

StaFF K :: KY-SPIN

 

 
 






Login MembeR
Username :
Password :





ติดต่อลงโฆษณา Tel. 02-630-9938





ขออภัย คุณยังไม่ได้ Login เพื่อเข้าใช้ webboard ของเราครับ